اگر شمع استاندارد ابرنواختر اشتباه باشد، می تواند تنش هابل را حل کند

آخرین بار در مورد داده های جدیدی نوشتم که مدل استاندارد کیهان شناسی را تغییر می دهد. قبل از اینکه کسی شروع به گردگیری از مدلهای کیهانشناسی حاشیهای خود کند، باید توجه داشته باشیم که این تحقیقات جدید چه چیزی را واژگون نمیکند. این به این معنا نیست که مدل بیگ بنگ اشتباه است، و همچنین نمیگویند که جهان در حال انبساط نیست، یا اینکه رابطه هابل بین انتقال به سرخ و فاصله باید کنار گذاشته شود. این واقعاً فقط می گوید که مدل ما از ثابت هابل اشتباه است. اما ما قبلاً به لطف چیز کوچکی به نام تنش هابل می دانستیم. این نتایج جدید می تواند این معما را نیز حل کند.
قبل از اینکه به فشار هابل بپردازیم، اجازه دهید در مورد ثابت هابل و متریک فریدمن-لومتر-رابرتسون-واکر (FLRW) صحبت کنیم. در سال 1929، به لطف کار هنریتا لیویت و دیگران، ادوین هابل توانست نشان دهد که – خارج از گروه محلی – هر چه کهکشان دورتر باشد، انتقال به سرخ آن بیشتر است. او کشف کرد که رابطه بین فاصله و انتقال به سرخ خطی است، و او را به پیشنهاد یک ثابت کیهانی، که اکنون به عنوان ثابت هابل میگویند، سوق داد.
در سال 1917، اینشتین یک ثابت کیهانی را به نسبیت عام اضافه کرد تا گرانش کهکشان ها را متعادل کند. مانند بسیاری از ستاره شناسان در آن زمان، انیشتین فرض می کرد که جهان در یک حالت ثابت است. بدون ثابت، حالت پایدار ممکن نبود. با کشف هابل، انیشتین این ایده را رد کرد، اما الکساندر فریدمن و ژرژ لماتر به طور مستقل کشف کردند که راه حل های معادلات انیشتین با یک ثابت کیهانی می تواند جهان در حال انبساط را توصیف کند که با انفجار بزرگ آغاز شده است. در سال 1935، هاوارد رابرتسون و آرتور واکر ثابت کردند که متریک FLRW تنها راه حل GR است که جهان یکنواخت در حال انبساط را توصیف می کند. این معیاری است که در مدل استاندارد استفاده می شود. از آنجایی که متریک FLRW از Λ به عنوان نماد ثابت کیهانی استفاده می کند، این مدل ΛCDM است.
نموداری که نشان می دهد چگونه سرنوشت جهان به انرژی تاریک، ماده تاریک و ماده بستگی دارد. با حسن نیت: ناسا و A. Feild (STScI)
ثابت هابل H0 و ثابت کیهانی Λ مرتبط هستند اما دقیقاً یکسان نیستند. سرعت انبساط کیهانی به چند چیز بستگی دارد: ثابت کیهانی (انرژی تاریک)، مقدار ماده تاریک و ماده معمولی در کیهان، و توزیع آن ماده. به زبان ساده، ماده سعی می کند همه چیز را به هم نزدیک کند، در حالی که انرژی تاریک سعی می کند همه چیز را کنار بزند و تعادل بین این دو نرخ انبساط کیهانی یا ثابت هابل را نشان می دهد. به طور طبیعی، از آنجایی که جهان اولیه چگال تر از امروز بود، انتظار می رود سرعت انبساط کیهانی در طول زمان کمی افزایش یابد. به همین دلیل است که کشف انبساط پرشتاب کیهانی بسیار مهم بود. او وجود انرژی تاریک و ثابت کیهانی را اثبات کرد. به همین دلیل است که ثابت هابل امروزه اغلب پارامتر هابل نامیده می شود.
*با گذشت زمان، مقادیر اندازه گیری هابل ما شروع به تغییر کرد. اعتبار: وندی فریدمن*
برای دههها، شواهد مشاهدهای مدل ΛCDM را پشتیبانی کردهاند. اما در طول دهه گذشته، اندازه گیری های ما از پارامتر هابل مشکل ساز شده است. چندین راه برای یافتن پارامتر هابل وجود دارد، اما سه راه بزرگ عبارتند از ابرنواخترهای دوردست، پسزمینه مایکروویو کیهانی (CMB)، و الگویی در خوشهبندی کهکشانها به نام نوسان صوتی باریون (BAO). مشاهدات ابرنواخترها نرخ انبساط حدود H را به ما می دهد0 = 71 – 75 (km/s)/Mpc، در حالی که مقیاس نوسانات در CMB مقدار H را می دهد.0 = 67 – 68 (km/s)/Mpc. معیار BAO امتیاز H را می دهد0 = 66 – 69 (km/s)/Mpc. این همان چیزی است که ما آن را استرس هابل می نامیم. این نتایج باید موافق باشند، اما آنها مطلقاً موافق نیستند.
اکنون ممکن است فکر کنید که این بدان معنی است که اندازه گیری های ابرنواختر اشتباه است، اما همه چیز چندان واضح نیست. هر سه روش بر فرضیات مربوط به مدل های شواهد و سلسله مراتب تکیه دارند. در ابتدا، اخترشناسان فکر می کردند که داده های بهتر می تواند مقادیر را با هم جمع کند، اما آنها فقط بدتر شدند. حتی روشهای دیگری که از چیزهایی مانند عدسیهای گرانشی یا میزرهای نجومی استفاده میکنند، با یکدیگر تناقض دارند. به همین دلیل است که این تحقیق جدید بسیار جالب است.
*روش های قدیمی اختلاف نظر دارند، اما این نتیجه جدید همه چیز را به هم نزدیک می کند. اعتبار: پسر و همکاران*
این کار مطالعه کاملی در مورد اینکه چگونه نتایج آنها می تواند اندازه گیری های مختلف هابل را تغییر دهد، انجام نمی دهد، اما به سه مورد بزرگ نگاه می کند. وقتی سن کهکشانهای میزبان در نظر گرفته شود، اندازهگیری ابرنواختر بسیار به دو کهکشان دیگر نزدیکتر میشود. این تیم حتی یک آزمایش اولیه از نتایج خود را با استفاده از کهکشانهای میزبان تقریباً همسن و سال، بدون توجه به جابهجایی آنها به سرخ انجام داد و نتایج کمی بهتر بود. به نظر می رسد محاسبه سن کهکشانی در داده های ابرنواختر بخش زیادی از کشش هابل را حل می کند.
نویسندگان اشاره می کنند که نتایج آنها هنوز تا حدودی مبهم است. تنها حدود 300 کهکشان دوردست وجود دارد که هم یک ابرنواختر مشاهده شده و هم طیفی دارند که از روی آنها می توان سن کهکشان میزبان را تعیین کرد. این حجم نمونه کوچکی است، بنابراین اگرچه نتایج قانع کننده هستند، اما قطعی نیستند. خبر خوب این است که وقتی رصدخانه روبین اواخر امسال آنلاین شود، ما قادر خواهیم بود سن هزاران کهکشان دور را تعیین کنیم. چند سال دیگر می دانیم که آیا این مدل جدید دوام می آورد یا خیر. اگر چنین شود، آنگاه باید ثابت کیهانی را به عنوان تنها منبع انرژی تاریک کنار بگذاریم.
پس چی؟ اگر ΛCDM اشتباه است، چه جایگزینی وجود دارد؟ دفعه بعد در مورد آن صحبت خواهم کرد.
مرجع: پسر، جون هیوک، و غیره. “سوگیری سنی اجدادی قوی در کیهان شناسی ابرنواختر – II. همسویی با DESI BAO و امضاهای یک جهان غیر شتابدار.” * اطلاعیه های ماهانه انجمن سلطنتی نجوم * 544.1 (2025): 975-987.
مرجع: هابل، ادوین. “رابطه فاصله شعاعی سرعت در میان سحابی های برون کهکشانی.” *اعلامیه های آکادمی ملی علوم* 15.3 (1929): 168-173.
مرجع: رابرتسون، هوارد پرسی. سینماتیک و ساختار جهان. *Astrophysical Journal*, Vol. 82، ص 284 82 (1935): 284.
مرجع: پیبلز، پی جیمز ای. و بهارات راترا. “ثابت کیهانی و انرژی تاریک.” *بررسی های فیزیک مدرن* 75.2 (2003): 559.




