مقالات

یک قرص سیاره ای در سحابی شکارچی هر ماه اقیانوس های آب را از بین می برد و دوباره شارژ می کند


دیسک‌های سیاره‌ای محل فعالیت‌های پر هرج و مرج هستند. نه تنها سیارات کوچک با هم برخورد می‌کنند تا جهان‌های بزرگ‌تری را تشکیل دهند، بلکه به نظر می‌رسد این فرآیند اکنون شامل بازیافت مخرب آب در دیسک است. این نتیجه گیری دانشمندانی است که داده های JWST را از یک مهد کودک سیاره ای به نام d203-506 در سحابی شکارچی مطالعه می کنند.

داده‌هایی که آنها بررسی کردند نشان می‌دهد که مقداری آب معادل تمام اقیانوس‌های زمین در مدت زمان نسبتاً کوتاهی – حدود یک ماه – ایجاد و دوباره پر می‌شود. به گفته یکی از رهبران این مطالعه، الز پیترز از دانشگاه وسترن در کانادا، تشخیص این فرآیند در دیسک پیش سیاره ای نسبتا آسان است. او گفت: “این یافته بر اساس بخش کوچکی از داده های طیف سنجی ما است.” این هیجان انگیز است که ما داده های بسیار بیشتری برای استخراج داریم، و من نمی توانم صبر کنم تا ببینم چه چیز دیگری می توانیم پیدا کنیم.

سحابی شکارچی منطقه فعال گسترده ای از تشکیل ستاره و سیاره است و دیسک پیش سیاره ای d203-506 در فاصله حدود 1350 سال نوری از زمین در درون آن قرار دارد. ستاره شناسان این سحابی را مطالعه می کنند تا تمام جنبه های تولد ستاره را درک کنند زیرا ستاره های تازه متولد شده زیادی در آنجا وجود دارد. علاوه بر این، بسیاری از آنها توسط دیسک هایی از گاز و غبار به نام دیسک های پیش سیاره ای (به اختصار proplids) احاطه شده اند. این مناطق مکان های بسیار خوبی برای مشاهده فرآیندهای تشکیل سیاره و به ویژه تعامل بین ستاره های جوان و قرص های آنها هستند.

سحابی شکارچی، یکی از مهمترین اجرام مورد مطالعه در آسمان.  این احتمال وجود دارد که بسیاری از پیش ستاره‌های آن و قرص‌های سیاره‌ای آن‌ها به شکلی حاوی آب باشند.  تصویر: ناسا
سحابی جبار یکی از اجرام مورد مطالعه در آسمان است. بسیاری از پیش ستاره‌های آن و قرص‌های سیاره‌ای آن‌ها احتمالاً به شکلی حاوی آب هستند. تصویر: ناسا

چرخه آب منظم

همه ما می دانیم که آب یک عنصر مهم برای زندگی است. مطمئناً در ایجاد و حفظ حیات در سیاره ما نقش داشته است. همانطور که به نظر می رسد، آب بخش مهمی از مواد در یک لوله است. در منظومه شمسی نوپا، آب در سرتاسر زمین ما بسیار قبل از تشکیل هر یک از سیارات وجود داشته است، عمدتاً به شکل یخی خود، یا به صورت اجسام یخی یا محبوس در سیارک ها و سیارات کوچک. در فضای بین ستاره ای نیز وجود دارد.

این منظره از افق زمین توسط یکی از خدمه اکسپدیشن 7 در ایستگاه فضایی بین المللی با استفاده از یک لنز زاویه باز در حالی که ایستگاه بر فراز اقیانوس آرام بود گرفته شد.  یک مطالعه جدید نشان می دهد که آب روی زمین به طور کامل از دنباله دارها نمی آید، بلکه احتمالاً از سیارات کوچک غنی از آب نیز می آید.  اعتبار: ناسا
این نمایی از افق زمین از یکی از خدمه اکسپدیشن 7 در ایستگاه فضایی بین المللی. یک مطالعه جدید نشان می دهد که آب روی زمین به طور کامل از دنباله دارها نمی آید، بلکه احتمالاً از سیارات کوچک غنی از آب نیز می آید. اعتبار: ناسا

بیشتر آب زمین در طی میلیون ها سال به سیاره در حال شکل گیری تحویل داده شد. ذوب یا جدا شد و اقیانوس ها، رودخانه ها و دریاچه هایی را که امروزه می بینیم، تشکیل داد. اما برخی از آب موجود در دیسک تولد سیستم ما احتمالاً چرخه انجماد و ذوب در دیسک را طی کرده است. این زمانی اتفاق افتاد که منظومه شمسی هنوز فقط یک دیسک از گاز و غبار بود. آب اساسا از بین می رود و سپس در دماهای بالاتر دوباره شکل می گیرد.

ما دیگر نمی توانیم این اثر را در سیستم خود ببینیم. اما اخترشناسان می‌توانند تلسکوپ‌ها را به سمت دیگر شیارها هدایت کنند تا ببینند آیا همان فرآیند در آنجا اتفاق می‌افتد یا خیر. این کاری بود که پیترز و تیمش انجام دادند. آنها از JWST برای مشاهده d203-506 استفاده کردند. در آنجا، ستارگان جوان درخشان با تشعشعات شدید فرابنفش، مناطق مجاور در گلد را پر می کنند. پرتوهای فرابنفش مولکول های آب را تجزیه کرده و مولکول های هیدروکسیل را تشکیل می دهند و این فرآیند نور مادون قرمز را نیز آزاد می کند. JWST می تواند به دنبال این نور باشد و میزان هیدروکسیل در ابر تولد را گزارش کند. این تیم تخمین می زند که فرآیند d203-506 به طور منظم اقیانوس های پر از آب زمین را هر ماه از بین می برد و دوباره پر می کند.

پیامدهای تشکیل منظومه شمسی

سیستم d203-506 در حال حاضر در حال شکل گیری جهان های جدید است، اما به عنوان یک ابر بدون ستاره از گاز و غبار آغاز شد. منظومه شمسی ما دقیقاً به همین شکل آغاز شد – به عنوان ابری از گاز و غبار بیش از 4.5 میلیارد سال پیش. ابری که از آن شکل گرفت، یک سحابی سرد و تاریک بود که حاوی مقداری یخ آب یا مواد غنی از آب بود. چیزی ابر را وادار کرد تا در منطقه ای با چگالی بالاتر ادغام شود، که در اثر نیروی گرانش به فروپاشی خود ادامه داد. دما افزایش یافت و در نهایت یک پیش ستاره شروع به شکل گیری کرد. پرتوهای فرابنفش خورشید به ابر تولد تابش کردند و این منجر به تخریب و فعالیت بازیابی آب مشابهی شد. گرما و تشعشعات خورشید نیز عناصر سبکتر را مجبور به مهاجرت به مناطق سردتر در منظومه کردند.

بنابراین d203-506 یک آنالوگ عالی برای مطالعه چرخه آب در منظومه شمسی جوان است. بر اساس این داده های JWST، به احتمال بسیار زیاد آب اقیانوس های زمین نیز همین روند را طی کرده است. در نهایت، این آب به سیاره‌های کوچک و اجرام یخی راه یافت که به شکل‌گیری جهان‌های منظومه شمسی کمک کردند.

اجسام یخی بیرونی منظومه شمسی احتمالاً همان شدت گرما، تخریب و دوباره پر شدن را تجربه نکرده اند. این به این دلیل است که آن‌ها به اندازه‌ای دور مهاجرت کرده‌اند (یا قبلاً وجود داشته‌اند) که تابش خورشید همان اثر را ندارد. این یکی از دلایلی است که دانشمندان سیاره‌شناسی نیز به نمونه‌برداری از این اجرام دور علاقه دارند. یخ های آب «اولیه» آنها نمونه خوبی از شرایط سحابی اولیه قبل از ادغام آن برای تشکیل خورشید و سیارات است.

برای اطلاعات بیشتر

محققان در سحابی شکارچی متوجه تخریب ارزش آب اقیانوس ها در ماه شدند
OH به عنوان یک کاوشگر چرخه آب گرم در دیسک های تشکیل سیاره (لینک به دفتر خاطرات)
OH به عنوان یک کاوشگر چرخه آب گرم در دیسک های تشکیل سیاره (لینک arXiv)



Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا