مقدمه ای بر مکانیسم های پیری و درمان پیری – مبارزه با پیری!

نوشتن یک مقدمه کوتاه چند صفحه ای برای ارائه افکار علمی در مورد محرک های پیری و چشم انداز فعلی توسعه داروهای ضد پیری کار بسیار دلهره آور به نظر می رسد. این رشته پیچیده است، پیری پیچیده است، چیزهای زیادی در حال تغییر است، و به روز رسانی های مهم برای درک فعلی هر چند سال یک بار می رسد. از کجا شروع کنیم، چه چیزی را شامل کنیم و چه چیزی را کنار بگذاریم؟ کاغذ دسترسی آزاد امروزی به دلیل طول کوتاهش تلاش خوبی است. این مهم است که کسانی که در داخل هستند، که به آخرین جزئیات دسترسی دارند، حداقل بتوانند شکل میدان را برای کسانی که بیرون هستند خلاصه کنند. دانش مجموعهای از حلقههای متحدالمرکز است، از افراد غیر روحانی در بیرون تا محققان در بالای مرکز. وظیفه اصلی کسانی که در هر حلقه هستند، که اغلب نادیده گرفته می شود، نگاه به درون و یادگیری نیست، بلکه نگاه به بیرون و توضیح خوب است.
نویسندگان مقاله امروز دیدگاه خود را درباره آنچه باید از دادههای بهدستآمده تا کنون در مورد مکانیسمهای پیری و درمان آنها دریافت کنیم، ارائه میکنند، که این است که بار فزاینده پیری سلولی در بافتهای پیر نقش اصلی و مهمی در پیری دژنراتیو ایفا میکند. در حالی که بسیاری از شرکت ها در حال توسعه اشکال درمان سنولیتیک برای از بین بردن انتخابی سلول های پیر هستند، تعداد کمی از آنها هنوز آزمایش های بالینی را انجام داده اند. اگرچه هر ساله رویکردهای جدیدی برای پاکسازی سلولهای پیر یا تعدیل رفتار مضر آنها کشف میشود، به نظر میرسد تعداد استارتآپهای بیوتکنولوژی و داروسازی که بر پیری سلولی متمرکز شدهاند، در حال حاضر کاهش یافته است. این بخشی از حوزه ای است که اگرچه بودجه خوبی دارد، اما به طور موجهی می تواند در سطح بسیار بالاتری نسبت به اکنون تامین شود. کوهی از دادههای حیوانی که بارها و در دهها مطالعه، توانایی جوانسازی بافتهای سراسر بدن و توقف پیشرفت وضعیتهای سنی مرتبط با سرطان را نشان دادهاند، باید توجیه کافی باشد.
مکانیسم های بیولوژیکی پیری و اهداف درمانی بالقوه
پیری فرآیندی طبیعی و پیچیده است که به طور کلی میتواند با کاهش آهسته و پیشرونده فیزیکی و شناختی در دوران بزرگسالی مشخص شود که منجر به اختلال در عملکرد خودمختار و افزایش آسیبپذیری در برابر بیماری و مرگ میشود. این ناشی از یک سری تغییرات بیولوژیکی است که منجر به تجمع آسیب های مولکولی و سلولی در طول زمان می شود و سلول ها، بافت ها، اندام ها و در نهایت کل ارگانیسم را تحت تاثیر قرار می دهد. بنابراین، دیدگاه کلاسیک سالمندی به بیماری مربوط می شود: یکی دری است که به دیگری منتهی می شود، تا جایی که از نظر اجتماعی هر دو مفهوم را به هم مرتبط می کنیم و افراد مسن را به طور پیش فرض بیمار و ضعیف می بینیم. جداسازی سالمندی از بیماری و در نتیجه ترویج پیری سالم یکی از بزرگترین چالشها برای علم و سیستمهای سلامت است.
با وجود بینش های رو به رشد در مورد بیولوژی فرآیند پیری، درک فعلی ما از پیچیدگی پیری چند اندامی و پویایی آن هنوز محدود است. اولین چالش، تعریف خود پیری بیولوژیکی است. در حال حاضر هیچ مجموعه اجماع از نشانگرهایی وجود ندارد که بتواند لیستی از ارقام خاص اندام مرتبط با سن واقعی بیولوژیکی آنها ایجاد کند. اندازه گیری طول تلومر یا ساعت های اپی ژنتیک معمولاً برای ارزیابی پیری بیولوژیکی استفاده می شود، اگرچه تنها یکی از بسیاری از جنبه های پیری را در بر می گیرد. علاوه بر این، اگرچه اینها ابزارهای قدرتمندی برای توصیف انجمن های سلامت در جمعیت های بزرگ هستند، اما به دلیل تنوع زیادشان، برای پیش بینی سلامت در سطح فردی طراحی نشده اند. بنابراین، تولیدکنندگان بهتر پیری بیولوژیکی برای انجام آزمایشهای پیشبینی با اثرات بالینی مورد نیاز هستند و این تنها با درک بهتر پیچیدگی عظیم مکانیسمهای مولکولی زیربنایی پیری به دست میآید.
دو گروه اصلی از نظریه ها برای توضیح مکانیسم هایی که منجر به پیری می شوند ارائه شده است: نظریه های مبتنی بر خطا و مبتنی بر برنامه. اولین دیدگاه پیری را به عنوان یک فرآیند تصادفی ناشی از تجمع خطاها و آسیب در سلول ها و بافت ها، هم به عنوان یک پیامد آسیب درون سلولی و هم به عنوان ترمیم سیستم با کارایی کمتر در طول زمان می داند. این شامل فرآیندهای مولکولی مانند آسیب DNA، اختلال عملکرد میتوکندری یا حذف تلومر است. از سوی دیگر، نظریههای مبتنی بر برنامه معتقدند که افراد تا حدی ارگانیسمهای ژنتیکی و شبه برنامهریزیشده هستند و پیری سالم از گسترش این مرحله برنامهریزیشده با عملکرد صحیح ناشی میشود. به عنوان مثال، مسیرهای رشدی وجود خواهند داشت که حتی پس از بزرگسالی نیز به کار خود ادامه میدهند، یا مکانیسمهایی مانند ژنها یا هورمونهای خاص در مرحله تولید مثل مفید هستند که ممکن است در مراحل بعدی مضر باشند.
چندین تلاش برای طبقه بندی مکانیسم های مولکولی و فرآیندهای بیولوژیکی مرتبط با پیری صورت گرفته است. یک مقاله مهم 9 نشانه اولیه پیری را پیشنهاد کرد که بعداً به 12 مورد افزایش یافت، به عنوان عواملی که با افزایش سن اتفاق میافتند و هنگامی که از نظر تجربی مختل یا تقویت شوند، روند پیری را بدتر یا بهبود میبخشند، تعریف شدند. این نشانهها طیف گستردهای از فرآیندهای بیولوژیکی (از آسیب DNA گرفته تا از دست دادن سلولهای بنیادی یا کوتاه شدن تلومرها) را پوشش میدهند، اما به نظر میرسد که در چیزی که ممکن است یکی از مرتبطترین نشانهها در نظر گرفته شود همگرا میشوند: تجمع سلولهای پیر.
بیشتر علائم مرتبط با استرس (مانند افزایش بی ثباتی ژنومی، کوتاه شدن تلومر، تغییرات متابولیک، تغییرات اپی ژنتیکی و غیره) محرک های قوی پیری هستند. به نوبه خود، پیری به طور قابلتوجهی به علائم بارز دیگر، مانند تغییر در ارتباطات بین سلولی یا کاهش سلولهای بنیادی کمک میکند. علاوه بر این، تجمع سلولهای پیر یک هدف مرتبط بالینی را فراهم میکند و در حال حاضر نشانهای است که فرصتهای درمانی پیشرفتهتری در این مطالعه دارد. اگرچه بهبود قابل توجه فنوتیپهای پیری بدون شک نیازمند رویکردهای چندوجهی است، استراتژیهایی برای رسیدگی به تجمع سلولهای پیر در اندامها احتمالاً اولین مداخله دارویی برای به تاخیر انداختن پیری بیولوژیکی است که برای درمان بیماریهای مرتبط با افزایش سن در دسترس خواهد بود.




