دانش کافی نیست یا مهندسی خیلی کم؟ – ضد پیری!

آیا باید به طور کامل پیری را درک کنیم، دقیقاً چگونه با جزئیات دقیق عمل می کند تا بتوانیم درمان های جوان سازی را ایجاد کنیم که به اندازه کافی موثر باشند که ارزش تلاش را داشته باشند؟ بر اساس وضعیت فعلی این رشته، انتظار میرود نه، اما انتظار میرود که فرآیند ایجاد درمانهای جوانسازی با انباشته شدن دانش آسانتر شود. میتوان با برخورد به بنبستها و شکستها یا با دانستن از قبل عدم وجود آنها، به تلاش و هزینههای بسیار بیشتری نیاز داشت. درک کنونی از سالمندی در دهههای اخیر بسیار پیشرفت کرده است، اما هنوز به شدت ناقص است: نمیتوان از قبل تعیین کرد که آیا یک مکانیسم بیشتر یا کمتر از مکانیسمهای دیگر اهمیت دارد یا خیر. همه چیز با هر چیز دیگری تعامل دارد و محققان هنوز نقشه کاملی از این تعاملات ندارند. و اینکه علت و معلول چیست اغلب محل بحث است. با این حال، این وضعیت ناقص دانش در کنار تولید وجود دارد، برای مثال، روی کوهی از دادههای بالینی در موشهای مسن درجات قابل توجهی از جوانسازی که با پاکسازی نسبی سلولهای پیر به دست میآید.
مقاله دسترسی آزاد امروزی از یک شخصیت ارشد در زمینه تحقیقات پیری چیزی شبیه یک تاسف در برابر مهندسی، علیه حرکت رو به جلو با دانش جزئی و در طول مسیر انکار پیشرفت معنادار تا کنون از طریق مداخلات واحد است. یا حداقل، نویسنده علیه شعارهای مهندسی (“ما فکر می کنیم این بار به آن رسیده ایم!”) که در جامعه علمی نفوذ کرده است، انتقاد می کند. برخی نکات منصفانه در مورد وضعیت تحقیقات مربوط به سالمندی وجود دارد، اما آنها بیانگر یک دیدگاه علمی بسیار محافظه کارانه هستند: درک قبل از عمل و بسیاری از آنچه در حال حاضر از نظر پرداختن به مکانیسم های علت پیری امیدوارکننده به نظر می رسد یک سراب است. هر دو نقطه را می توان به شدت مورد مناقشه قرار داد. اول، درک قبل از اقدام به سادگی به روشی نیست که کارها در دنیای واقعی کثیف ما در آن زندگی میکنند.درک جزئی و به دنبال آن تلاشهای زیادی برای اقداماتی که احتمالاً با شکست مواجه میشوند، راه معمولی است – و ما تقریباً مطمئناً وضعیت بهتری داریم زیرا مهندسان مشتاق خود را متقاعد میکنند که کاری ارزش انجام دادن دارد.سعی کنید، علم ناقص بگیرید و سعی کنید آن را به نتیجه برسانید، حتی اگر در مورد آن فرآیند صحبت کنند و از تلاش های خود به گونه ای حمایت کنند که دانشمندان را آزار دهد.
نکته اینجاست که در بیشتر زمینهها، سریعترین مسیر برای درک، تکرار ساختن و شکست، و گاهی ساختن و موفقیت است، خیلی قبل از رسیدن به درک کافی برای موفقیت در وهله اول. برای بازگشت به سلولهای پیر، جوانسازی قابل توجه حاصل از پاکسازی سلولهای پیر در موشهای مسن تقریباً برای همه افراد در زمینه پیری شگفتآور بود و باعث تغییر مسیر قابل توجهی از منابع به این رویکرد برای پیری شد. اگر هیچ کس آن را امتحان نکرده بود، حوزه پیری امروزه در سالمندی همچنان شامل تعداد کمی از محققان می شد که در مورد اینکه آیا پیری نقش مهمی در پیری دژنراتیو دارد یا خیر، بحث می کردند.
هفت راه که شما به پیری فکر نمی کنید
موضوع اصلی این مناقشه این است که ایجاد یک چارچوب مفهومی منسجم و قابل دفاع برای سالمندی و کنترل آن مهمترین گام در جهت توسعه راههایی برای ارتقای سلامت انسان از طریق به تاخیر انداختن پیری است. افسوس که این میدان مملو از چارچوب های مفهومی غیرقابل دفاع اما بسیار تأثیرگذار و مفروضات نهفته است که پیگیری آنها به پیشرفت چشمگیری در جهت های اشتباه منجر می شود. در این مقاله، من از «پیری» برای اشاره به فرآیندی استفاده میکنم که یک فرد بالغ جوان سالم، مانند سال دوم دانشگاه، را در یک فرد مسن، شاید 60 تا 80 سال، با کاهش عملکرد عملکردی در بسیاری از زمینهها، مجموعهای رو به رشد از مشکلات سلامتی، و افزایش تدریجی خطر مرگ، تبدیل میکند.
توجه به یک عنصر کلیدی این تعریف ضروری است. پیری را به عنوان چیزی تعریف می کند که برای یک موجود زنده (موش، کرم، مگس، انسان) اتفاق می افتد. این شکل از پیری برای چیزی که یک ارگانیسم کامل نیست، مانند یک سلول در کشت یا یک سلول در یک انسان پیر اتفاق نمیافتد. در این تعریف پیشنهادی کاملاً ممکن است که پیری (موش یا انسان) منجر به تغییراتی در سلولهای تشکیلدهنده آنها شود یا ناشی از تغییرات در سلولهای سازنده آنها باشد. اینها سؤالات تجربی و جالبی هستند که قابل تأیید هستند.اما برای بحث قانعکننده در مورد آنها، نمیتوان کلمه «پیری» را به دو معنای مختلف به کار برد، یعنی به فرآیندی اشاره کرد که ارگانیسمهای دست نخورده را تغییر میدهد و همچنین به چیزهایی که میتوانند در سلولهای منفرد رخ دهند.
مشاهدات اصلی در اینجا این است که در میان هر مجموعه ای از افراد مسن، به عنوان مثال گروهی از افراد 70 ساله، برخی شواهد قوی از مشکلات مربوط به سن در حوزه های عملکردی متعدد خواهند داشت، و برخی دیگر تا حد قابل توجهی از بسیاری از اثرات بدی که بر افراد هم گروه سنی تأثیر می گذارد، اجتناب کرده اند. وسوسه انگیز است که بگوییم اعضای گروه اخیر «از نظر بیولوژیکی جوانتر» از حد متوسط هستند و «سن بیولوژیکی» کمتر از سن تقویمی 70 سال دارند. اما وارد کردن ساختاری مانند “عصر زیستی” در بحث های زیست شناسی پیری یک گام آشکار به عقب است، یک مانع جدی برای تفکر دقیق در مورد زیست شناسی پیری. خطای اساسی در اینجا «شخص سازی» است، خطای تلقی یک ایده انتزاعی به عنوان چیزی واقعی، به گونه ای که گویی نقشه یک قلمرو است.
به نظر می رسد “ساعت های پیر” برای محققان، مدیران مطالعات، افراد عادی و افراد نگران که وسوسه می شوند تخمین تجاری سن بیولوژیکی خود را خریداری کنند، ارزشمند است. این توافق ضمنی رضایتبخش منجر به پذیرش این ادعا میشود که «مصرف داروی X جمعیت تحت درمان را جوانتر میکند» تنها بر اساس دادههای ساعت، بدون شواهد موازی از نتایج عملکردی حساس به سن. به نظر می رسد استفاده از برخی از معیارهای ساعت علامت گذاری شده برای اندازه گیری یک چیز واقعی، به عنوان مثال.اندازهگیری «سن زیستشناختی» به ویژگی بسیار رایج گفتمان زیستجستانشناسی معاصر تبدیل شده است، که تأثیرات عمدهای بر انتخاب مسئله توسط محققان و انتخاب استراتژی سرمایهگذاری توسط کسانی که بودجه برای تخصیص دارند، دارد.
در حال حاضر برای مدیران علمی و بسیاری از محققین متداول است که از این سوگند جدی حمایت کنند که بر طول عمر تمرکز دارند، البته نه بر طول عمر. تازه واردان به این حوزه به سرعت به این ایده می پردازند که تحقیق در مورد چگونگی سالم نگه داشتن افراد مسن خوب است و تحقیق در مورد چگونگی زنده نگه داشتن افراد برای مدت طولانی بد و شاید شرم آور است. اشتباه در اینجا این فرض است که باید بین سلامت پایدار و افزایش امید به زندگی یک معاوضه ایجاد شود – مدل “الاکلنگ” که در آن بهبود امید به زندگی مستلزم کاهش سلامت است. اما در زمینه تحقیقاتی که با هدف افزایش امید به زندگی سالم از طریق تعدیل میزان پیری انجام شده است، مدلهای منطقی و تجربی از مدلهایی پشتیبانی میکنند که در آن سلامت خوب و عمر طولانیتر، بیشتر شبیه آسانسور است تا الاکلنگ. این کاملاً قابل انتظار است، زیرا افزایش سلامتی مستقیم ترین و واضح ترین راه برای افزایش امید به زندگی در بزرگسالان است.
بسیاری از گفتگوها، ارائهها و پیشنهادهای کمک مالی با تصویری از چرخی شروع میشوند که نشانههای فرضی پیری را نشان میدهد، در ابتدا بر اساس مجموعهای از مقالات که تلاش میکنند جنبههای کلیدی زیستشناسی سلولی و مولکولی را که قرار است عناصر اصلی پیری باشند، جدولبندی کنند. معیارها به خودی خود بسیار مشکل ساز هستند: برای مثال، فرآیندهایی که با افزایش سن تغییر می کنند، بسیار زیادتر و آسان تر از زیرمجموعه های بسیار کوچکی از فرآیندها هستند که به کاهش پیری در پستانداران معروف هستند. علاوه بر این، احتمال کمتری وجود دارد که به عواملی مرتبط باشند که می توانند روند پیری را کند کنند و یادگاری از این دیدگاه هستند که یافتن “علت پیری” تلاش ارزشمندی است.
اما علاوه بر این ضعفهای مفهومی، جنبش Hallmarks مانع مهمی بر سر راه مطالعه پیری است، هم در مواردی که شامل و هم در مواردی که شامل نمیشود. تصمیم بگیرید که پیری سلولی، یا بی ثباتی ژنتیکی، یا تغییرات در جمعیت باکتری های روده به اندازه کافی مهم است که در لیست آنها قرار گیرد، این نام خوانندگان را وسوسه می کند که از فکر کردن در مورد ماهیت، منبع، قدرت و قوام شواهد زیربنایی نام Hallmark اجتناب کنند.
برای چندین دهه، بیوجرونتولوژیست ها حرفه خود را وقف آزمایش ایده های خاص در مورد علت (محتمل) پیری کرده اند. امید این بود که وقتی علت پیری مشخص شد (شاید پیری سلولی، یا جهش میتوکندری، یا کاهش سلولهای بنیادی، یا جهشهای جسمی…)، میتوانست به شناسایی داروهایی منجر شود که با کم کردن علت پیری، پیری را کند میکنند. اشاره به نقاط ضعف در این طرح مفهومی هدف اصلی این بررسی است. انتظار نمیرود که مسدود کردن هر یک از دهها توهین که باعث کاهش اواخر عمر میشود، روند کلی پیری را تا حد مهمی کند کند.




