گشادکننده عروق و درمان ارتعاشی تخلیه گلیمف را در انسان بهبود می بخشد – با پیری مبارزه کنید!

سیستم گلیمفاتیک مسیرهایی را برای خروج مایع مغزی نخاعی از مغز به بدن فراهم می کند و ضایعات متابولیک مغز را با خود حمل می کند. این مواد زائد شامل تودههای پروتئینی مرتبط با شرایط مختلف نورودژنراتیو مانند آمیلوئید-β است. سیستم گلیمفاتیک عمدتاً در هنگام خواب فعال است و بر (الف) ضربان عروق خونی برای کنترل جریان مایعات در فضاهای اطراف عروقی که موازی با رگهای خونی هستند، (ب) کانالهای آب مانند AQP-4 در آستروسیتها برای ورود مایع به فضاهای اطراف عروقی و (ج) عروق گردنی متکی است. علاوه بر این، بخشی از سیستم گلیمفاتیک از طریق استخوان صفحه کریبریفرم پشت بینی عبور می کند و این به کانال های موجود در صفحه برای باز ماندن متکی است. تمام این نقاط وابستگی به طور منفی تحت تأثیر سن قرار می گیرند، جریان مایعات از مغز را مختل می کنند و اجازه تجمع مواد زائد متابولیک را می دهند. به نظر میرسد که این امر نقش مهمی در ظاهر و ایجاد شرایط عصبی دارد.
محققان مطالعات اثباتی بر روی حیوانات و انسان ها را در مورد طیف وسیعی از رویکردهای ممکن برای بهبود تخلیه گلیمفاتیک CSF در بزرگسالان انجام داده اند. داروهایی که عملکرد ماهیچه های صاف خون و عروق لنفاوی را برای حمایت از جریان مایع ضربانی باز می گرداند. تحویل متناوب CO2 در طول خواب. ژن درمانی های مختلف و داروهای مولکولی کوچک برای بهبود عملکرد AQP-4 در آستروسیت ها. و غیره. در مقاله دسترسی باز امروز، محققان شواهدی از یک آزمایش انسانی کوچک برای ترکیبی از درمان گشادکننده عروق (با استفاده از رویکرد بسیار قدیمی نیتروگلیسیرین برای افزایش سیگنال گشادکننده عروق برای اکسید نیتریک) و لرزش در طول خواب برای بهبود عملکرد گلیمفاتیک ارائه میکنند. افزودن ارتعاش انتخاب جالبی است، با توجه به اینکه شواهدی از مطالعات حیوانی برای اتساع عروق به تنهایی برای بهبود عملکرد گلیمفاتیک وجود دارد. زهکشی.
درمان وازومکانیکی با افزایش نشت پروتئین های مغز انسان مرتبط است.
حذف موثر متابولیت ها و پروتئین های محلول از مایعات بینابینی و مغزی نخاعی (I/CSF) برای حفظ هموستاز مغز ضروری است. اختلال در مسیرهای پاکسازی مغز با مراحل اولیه بیماری عصبی مرتبط است که سال ها یا دهه ها قبل از از دست دادن نورون ها پیش می رود. مطالعات تجربی و بالینی نشان دادهاند که اختلال در پاکسازی آمیلوئید بتا (Aβ) و پروتئین فسفریله تاو از CSF منجر به تجمع آنها در بخشهای اطراف عروقی و بینابینی شده و تجمع آنها را افزایش داده و آسیبشناسی عصبی را تسریع میکند.
یافتههای اخیر نشان میدهد که جریان مایع مغزی نخاعی را میتوان با مکانیسمهای فیزیولوژیکی که هم از نظر درمانی مورد هدف قرار میگیرند و هم در انسان مشاهده میشوند، تعدیل کرد. اتساع عروق سیستمیک حاد ناشی از داروهای کاهنده فشار خون مانند نیکاردیپین و نیتروپروساید سدیم (SNP) به عنوان یک تقویت کننده قوی خروج املاح CSF در جوندگان ظاهر شده است. اهداکنندگان اکسید نیتریک (NO) مانند SNP، حرکت نشانگرهای داخل سیسترنال را از حفره جمجمه به خون، عمدتاً از طریق غدد لنفاوی گردنی، افزایش میدهند، اثری که با بهبود عملکرد لنفاوی نزولی همراه است. تحویل موضعی NO به شبکه های لنفاوی گردنی به طور مشابه جریان نشانگرهای داخل جمجمه ای را افزایش می دهد و نشان می دهد که تعدیل تون عروقی می تواند مستقیماً انتقال CSF را در طول مسیرهای لنفاوی افزایش دهد.
تحریک مکانیکی Piezo1، یک کانال کاتیونی حساس به مکانیسم که در همه بافتها، از جمله اندوتلیوم عروقی و لنفاوی بیان میشود، نشاندهنده یک مسیر اضافی برای تعدیل جریان عصبی است. کار اخیر نشان داده است که حتی تحریک مکانیکی خفیف Piezo1 را فعال میکند، فعالیت آنزیم NO سنتاز (eNOS) را افزایش میدهد و نقصهای مربوط به سن در خروج لنفاوی گردنی را بازیابی میکند. فعال سازی Piezo1 همچنین تخلیه لنفاوی مننژ را افزایش می دهد و یادگیری و حافظه را در موش بهبود می بخشد.
در این مطالعه (EudraCT 2021-000625-27) ما اثرات NO زیرزبانی و ارتعاش کل بدن با هدف Piezo1 (WBVp) را در بزرگسالان سالم (n = 29) با استفاده از تصویربرداری عصبی چندوجهی و تجزیه و تحلیل نشانگرهای زیستی خون بررسی کردیم. مداخله ترکیبی (NO + WBVp) با تغییرات مرتبط در دینامیک مایع مغزی نخاعی و افزایش سطح خونی پروتئین های محلول مشتق شده از مغز (Aβ40 و Aβ42، GFAP) همراه بود. این اثرات با افزایش سن و درجه افت فشار خون ناشی از NO افزایش یافت. مداخلات تحت شرایط تجربی کنترل شده به خوبی تحمل شدند. به طور کلی، یافتهها با توزیع مجدد گذرا پروتئینهای مشتق شده از مغز در گردش خون مطابقت دارد، که یک رویکرد غیرتهاجمی بالقوه را برای افزایش جریان املاح عصبی در انسان پیشنهاد میکند.



