مقالات

کروی ناسا به زودی شروع می شود و به دنبال آب در ابرهای مولکولی خواهد بود


تا آنجا که می توانیم بگوییم ، زندگی به آب احتیاج دارد. سلول ها نمی توانند عملکرد خود را بدون آن انجام دهند. برخی پیشنهاد می کنند که سایر مایعات عجیب و غریب مانند متان مایع می توانند کار را در دنیاهایی مانند قمری قمری کیوان انجام دهند. با این حال ، این ایده بسیار سوداگرانه است.

بنابراین ، منطقی است که ناسا یک فضاپیمای اختصاص داده شده به تقاضای آب را راه اندازی کند.

SphereX به معنای طیف سنجی برای تاریخ جهان ، دوران بازنویسی و اکسپلورر ICES است. برنامه ریزی شده است از 27 فوریه شروع شود. دارای یک ابزار و یک حالت نظارت است. بخشی از مأموریت وی نقشه برداری از آسمان در مادون قرمز و اندازه گیری طیف 450 میلیون کهکشان است. این نتایج به دانشمندان کمک می کند تا گسترش جهان و منشأ و تکامل کهکشان ها را درک کنند.

این تصویر یک نمای نیمه برتال از رصدخانه SphereX در طول ادغام و آزمایش در سیستم های BAE (Boulder ، CO) را نشان می دهد. اعتبار تصویر: NASA/JPL-CALTECH.

هدف علمی دیگر آن کشف ابرهای مولکولی برای یخ های آب و سایر مولکول های قبل از بیوتیک یخ زده است. این یخ ها روی سطح دانه های گرد و غبار در ابرهای مولکولی منجمد می شوند و به نوعی ، از طریق یک سفر طولانی ، آنها به بخشی از سیارات تبدیل می شوند که می توانند اقیانوس ها را تشکیل دهند و به طور بالقوه ظاهر زندگی را ارتقا بخشند.

مشاهدات مادون قرمز نشان می دهد که در مناطق سرد و متراکم از فضا در ابرهای مولکولی ، مواد شیمیایی مهم زندگی در دانه های پودر قفل شده اند. البته آب اصلی است ، اما مولکول های قبل از بیوتیک دیگری نیز وجود دارد: دی اکسید کربن (CO2) ، مونوکسید کربن (CO) ، متانول (CH3OH) ، نیتروژن مولکول نیتروژن (NH3) به علاوه مولکولهای مختلف کشش نیتروژن کربن کربن (xcn) مولکول مهم حامل گوگرد ، کربنیل سولفید (COS). مولکول های کششی کربن آذوت در همه جای مولکول های آلی و بیولوژیکی قرار دارند و در فرآیندهای بیولوژیکی نقش مهمی دارند. کربنیل-سوولفید در تشکیل پپتیدها ، که بلوک های ساختمانی پروتئین هستند ، نقش دارد.

مقدار زیادی آب در غلات گرد و غبار در ابرهای مولکولی منجمد شده است ، و دانشمندان معتقدند که این جایی است که قسمت بیشتری از آب در کهکشان و حتی در جهان است. این دانه ها منبع آب برای اقیانوس های زمین و هرگونه سیارات یا ماهانه یا قمری است که می تواند اقیانوس ها را بدست آورد.

Spherx ابرهای مولکولی را بررسی می کند و سعی می کند بفهمد چقدر آب آنها را در بر می گیرد. همچنین به ستاره های این ابرها و حلقه های مواد که در اطراف آنها شکل می گیرد که سیارات از آن تشکیل می شوند ، نگاه خواهد کرد.

به طور خلاصه ، SphereX سعی می کند به این سؤال پاسخ دهد: چگونه محتوای یخ از ابرهای پراکنده گرفته تا ابرهای متراکم به دیسک های سیاره ای و سپس به سیارات؟

این عکس از آستروفوتوگرافی معروف Rogelio Bernal Andreo صورت فلکی اوریون و سحابی های اطراف آن را از مجتمع ابر مولکولی Orion نشان می دهد. ابرهای موجود در این مجموعه آب یخ زده و سایر مواد شیمیایی مهم زندگی را نگه می دارند. اعتبار تصویر: از Rogelio Bernal Andreo - http://deepskycolors.com/astro/jpeg/rba_orion_headtotoes.jpg ، CC توسط -SA 3.0 ، https: //commons.wikimedia/ndex
این عکس از آستروفوتوگرافی معروف Rogelio Bernal Andreo صورت فلکی اوریون و سحابی های اطراف آن را از مجتمع ابر مولکولی Orion نشان می دهد. ابرهای موجود در این مجموعه آب یخ زده و سایر مواد شیمیایی مهم زندگی را نگه می دارند. اعتبار تصویر: از Rogelio Bernal Andreo-http: //deepskycolors.com/astro/jpeg/rba_orion_headtotoes.jpg ، CC BY-SA 3.0 ، https: //commons.wikimedia/wex

شکی نیست که ایکس نقش مهمی در شکل گیری هواپیما در دیسک های اطراف ستاره های جوان دارد. به همین ترتیب ، شک کمی وجود دارد که این ICE ها منبع آب و مولکول های آلی هستند. اما چگونه همه چیز اتفاق می افتد؟ سفر یخ از ابرهای شفاف به ابرهای مولکولی متراکم و سپس به دیسک های پروتوپلانتار به خوبی درک نشده است. دانشمندان می خواهند بدانند که آیا در دیسک ها به سادگی از محیط بین ستاره ای به ارث رسیده اند یا اینکه آیا به نوعی در دیسک ها تغییر یافته اند.

ماموریت SphereX امیدوار است که به این سؤال و دیگران با طیف سنجی جذب مادون قرمز خود پاسخ دهد.

SphereX طیف هایی را برای 8 تا 9 میلیون منبع تولید می کند و باید درک ما از ICE ها را به ابرهای مولکولی ، اشیاء ستاره جوان و دیسک های پروتوپلانتری تبدیل کند.

ICE های موج مادون قرمز دارای امضاهای طیفی منحصر به فرد هستند. قبل از JWST ، دانشمندان فقط حدود 200 طیف جذب یخ داشتند. JWST این را تغییر می دهد ، اما بسیاری از آثار مهم دیگر وجود دارد.

JWST در حال پیشرفت درک ما از این یخ ها است. او مانند سایر رصدخانه های مادون قرمز ، می تواند از طریق گرد و غبار ببیند ، اما بسیار قدرتمندتر و حساس تر است. کلید طراحی و عملکرد SphereX توانایی آن به اندازه JWST دقیق است.

خط سیاه طیف JWST از منبع مشاهده شده از طریق یک ابر گرد و غبار بین ستاره ای مولکولی ضخیم است که ویژگی های قوی گونه های یخ بین ستاره ای H2O ، CO2 و CO را در طول موج 3.05 ، 4.27 و 4.67 میکرون نشان می دهد (مک کلور و همکاران 2023 ، ، نجوم طبیعی ، 7 ، 431). پوشش داده شده به رنگ قرمز یک طیف شبیه سازی شده است که با قدرت طیفی پایین تر از Spherex گرفته شده است ، در یک منبع پس زمینه با 100 برابر روشنایی JWST در محدوده کروی ، که همان ویژگی های جذب را نشان می دهد که توسط JWST مشاهده می شود. توجه داشته باشید که کره تقریباً کل ساختار طیفی را که ظاهراً در طیف JWST تولید می کند ، بازتولید می کند. اعتبار تصویر: ناسا/JPL
خط سیاه طیف JWST از منبع مشاهده شده از طریق یک ابر گرد و غبار بین ستاره ای مولکولی ضخیم است که ویژگی های قوی گونه های یخ بین ستاره ای H2O ، CO2 و CO را در طول موج 3.05 ، 4.27 و 4.67 میکرون نشان می دهد (مک کلور و همکاران 2023 ، ، نجوم طبیعی ، 7 ، 431). پوشش داده شده به رنگ قرمز یک طیف شبیه سازی شده است که با قدرت طیفی پایین تر از Spherex گرفته شده است ، در یک منبع پس زمینه با 100 برابر روشنایی JWST در محدوده کروی ، که همان ویژگی های جذب را نشان می دهد که توسط JWST مشاهده می شود. توجه داشته باشید که کره تقریباً کل ساختار طیفی را که ظاهراً در طیف JWST تولید می کند ، بازتولید می کند. اعتبار تصویر: ناسا/JPL

کمبود اهداف SphereX وجود ندارد. برخی از مطالعات نشان می دهد که بیش از 8000 ابر مولکولی در طول راه شیری وجود دارد. همه آنها اهداف بزرگی برای Spherx نیستند ، اما تعداد زیادی وجود دارد.

SphereX دارای یک کاتالوگ هدف است که شامل ابرهای مولکولی در ابرهای بزرگ و کوچک ماژلان و چندین صورت فلکی از جمله مونوکروس ، در خانه مولکولی Monoceros R2 است.

ابر مولکولی Monoceros R2 یکی از اهداف SphereX است. این تصویر تنها بخشی از ابر را نشان می دهد که یک ابر بزرگ با ستاره های بسیار فعال است. شکل گیری ستاره به ویژه در محل سحابی قرمز روشن درست در زیر مرکز تصویر فعال است. این تصویر با توجه به میدان گسترده دوربین موزاییک II در تلسکوپ 4 متری بلانکو در مرکز خروج Cerro Tololo در 11 ژانویه 2012 به دست آمد. Blick (Noirlab /NSF /Aura)
ابر مولکولی Monoceros R2 یکی از اهداف SphereX است. این تصویر تنها بخشی از ابر را نشان می دهد که یک ابر بزرگ با ستاره های بسیار فعال است. شکل گیری ستاره به ویژه در محل سحابی قرمز روشن درست در زیر مرکز تصویر فعال است. این تصویر با توجه به میدان گسترده دوربین موزاییک II در تلسکوپ 4 متری بلانکو در مرکز خروج Cerro Tololo در 11 ژانویه 2012 به دست آمد. Blick (Noirlab /NSF /Aura)

بدیهی است که ستاره ها و سیارات ترکیبات مشابهی با ابرهای مولکولی دارند که آنها را تشویق می کنند. اما ویژگی شکل گیری سیاره مرموز است و مطالعه فرآیندها منجر به شگفتی هایی شد.

در سال 1998 ، ناسا ماهواره ای از نجوم پشمی زیر آب (SWAS) را راه اندازی کرد. او مانند Spherex ، ترکیب شیمیایی ابرهای بین ستاره ای را بررسی می کند و کهکشان را بررسی می کند تا تعیین کند که بخار آب در ابرهای مولکولی چقدر وجود دارد. با کمال تعجب ، او به مراتب کمتر از حد انتظار یافت.

گری ملنیک ، یک ستاره شناس ارشد در مرکز اخترفیزیک گفت: “این مدتی ما را متعجب کرد.” هاروارد و اسمیتسونیان و عضو تیم علمی Spherex. “در پایان ، ما فهمیدیم که SWA ها آب گازی را در لایه های نازک در نزدیکی سطح ابرهای مولکولی پیدا کرده اند ، و این نشان می دهد که می تواند آب بیشتری در داخل ابرها وجود داشته باشد ، که به عنوان یخ بسته شده است.”

تیم SWAS فهمید که اتم های هیدروژن و اکسیژن بر روی سطوح دانه های یخ که در آن یخ آب تشکیل می دهند منجمد شده اند. مطالعات زیر سوء ظن آنها را تأیید کرده است. در سطوح محافظت نشده از ابرهای مولکولی ، تابش کیهانی می تواند مولکول های H2O را بشکند ، اما در داخل ابرهای مولکولی محافظت می شود ، مولکول ها حفظ می شوند.

یخ آب و یخ های دیگر امضاهای طیف سنجی را ایجاد می کنند که توسط همتایان مایع خود از هم جدا شده اند و SphereX برای یافتن آنها طراحی شده است.

با این حال ، این کار بیشتر از پیدا کردن آنها خواهد بود. این فضاپیما همچنین تعیین خواهد کرد که چگونه ICES در ابرها عمیق شکل می گیرد ، چگونه فراوانی آنها با چگالی ابر تغییر می کند و چگونه فراوانی هنگام شکل گیری یک ستاره تغییر می کند.

Spherx همچنین با سایر تلسکوپ ها از جمله JWST همکاری خواهد کرد ، که در صورت لیاقت آنها مشاهدات بعدی قدرتمندتر را ایجاد می کند.

ملنیک گفت: “اگر SphereX مکانی مخصوصاً جذاب را تشخیص دهد ، وب می تواند این هدف را با قدرت مجوز طیفی بالاتر و با طول موج هایی که SphereX نمی تواند تشخیص دهد ، کشف کند.” “این دو تلسکوپ می توانند یک همکاری بسیار مؤثر را تشکیل دهند.”

Spherx از 27 فوریه در یک موشک سنگین Falcon از پایگاه هوایی Vandenberg آغاز می شود. مدار همزمان خورشیدی در حدود 700 کیلومتر از سطح دریا دنبال خواهد شد. در مأموریت 25 ماهه اسمی خود ، SphereX چهار بار کل آسمان را ترسیم می کند.


Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا