مقالات

وب و ALMA برای مطالعه کهکشان اولیه با هم متحد می شوند


یکی از هیجان‌انگیزترین پیشرفت‌ها در نجوم مدرن این است که چگونه اخترشناسان اکنون می‌توانند اولین کهکشان‌های جهان را رصد و مطالعه کنند. این به خاطر نسل بعدی رصدخانه هایی مانند تلسکوپ فضایی جیمز وب (JWST)، با آرایه پیشرفته ای از ابزارها و طیف سنج های مادون قرمز و پیشرفت در تداخل سنجی، تکنیکی که چندین منبع نور را برای به دست آوردن تصویر واضح تری از اجرام نجومی ترکیب می کند. به لطف این مشاهدات، اخترشناسان می توانند در مورد چگونگی تکامل کهکشان های اولیه در جهان و تبدیل شدن به آنچه امروز می بینیم، اطلاعات بیشتری کسب کنند.

با استفاده از وب و آرایه میلی‌متری/زیر میلی‌متری آتاکاما (ALMA)، یک تیم بین‌المللی به رهبری محققان رصدخانه ملی نجوم ژاپن (NAOJ) با موفقیت انتقال اتمی را که از کهکشان GHZ2 (همچنین به عنوان GLASS-z12 شناخته می‌شود)، واقع در 13 شناسایی شد. .4 میلیارد نور – در سال. تحقیقات آنها نه تنها رکورد جدیدی را برای دورترین تشخیص این عناصر به ثبت رساند. این اولین باری است که چنین گسیلی در کهکشان هایی با فاصله بیش از 13 میلیارد سال نوری از ما کشف می شود و اولین بینش مستقیم را در مورد ویژگی های اولین کهکشان ها در کیهان ارائه می دهد.

این کهکشان برای اولین بار در جولای 2022 شناسایی شد. توسط برنامه مشاهده گریزم با لنز تقویت شده از فضا (GLASS) با استفاده از دوربین مادون قرمز نزدیک JWST (NIRCam). یک ماه بعد، مشاهدات بعدی توسط ALMA تأیید کرد که کهکشان دارای یک انتقال طیفی به قرمز بیش از بیش از z = 12 که آن را به یکی از قدیمی ترین و دورترین کهکشان های مشاهده شده تبدیل می کند. مشاهدات بدیع از این دو رصدخانه به اخترشناسان این امکان را داده است تا بینش جدیدی در مورد ماهیت کهکشان های اولیه در جهان به دست آورند.

آرایه میلی متری/زیر میلی متری بزرگ آتاکاما (ALMA). با احترام: C. Padilla، NRAO/AUI/NSF

خورخه زاوالا، ستاره شناس مرکز منطقه ای آسیای شرقی ALMA NAOJ، نویسنده اصلی این مطالعه بود. همانطور که او در یک بیانیه مطبوعاتی ALMA-NAOJ توضیح داد:

ما بیش از چهل آنتن 12 متری آرایه میلی متری/زیر میلی متری آتاکاما (ALMA) و 6.5 متری را هدف قرار دادیم. تلسکوپ فضایی جیمز وب (JWST) برای چندین ساعت در موقعیتی در آسمان که با چشم غیرمسلح کاملاً خالی به نظر می رسید تا سیگنالی از یکی از دورترین اجرام نجومی شناخته شده تا به امروز دریافت کند. و [we] با موفقیت انتشار از اتم های برانگیخته عناصر مختلف مانند هیدروژن و اکسیژن را در دوره ای که قبلاً هرگز نرسیده بود شناسایی کرد.

تأیید و مشخص کردن ویژگی‌های فیزیکی کهکشان‌های دوردست برای آزمایش نظریه‌های کنونی ما درباره شکل‌گیری و تکامل کهکشان‌ها حیاتی است. با این حال، بینش فیزیک درونی آنها نیازمند مشاهدات نجومی و طیف‌سنجی دقیق و حساس است – جذب و گسیل نور توسط ماده – که به دانشمندان اجازه می‌دهد عناصر و ترکیبات شیمیایی خاص را شناسایی کنند. به طور طبیعی، این مشاهدات برای اولین کهکشان ها چالش برانگیز بوده است، زیرا آنها دورترین اجرام نجومی هستند که تاکنون مورد مطالعه قرار گرفته اند.

با این وجود، مشاهدات ALMA خط انتشار مرتبط با اکسیژن یونیزه مضاعف (O III) را شناسایی کردند و تأیید کردند که کهکشان حدود 367 میلیون سال پس از انفجار بزرگ وجود داشته است. ترکیب با داده‌های به‌دست‌آمده از طیف‌نگار مادون قرمز نزدیک (NIRSpec) و ابزار مادون قرمز میانی (MIRI) Webb، تیم توانست این شی را به‌طور مؤثر مشخص کند. این تیم بر اساس مشاهدات خود دریافتند که GHZ2 13.4 میلیارد سال پیش انفجارهای شدید تشکیل ستارگان را در شرایطی تجربه کرده است که تفاوت زیادی با آنچه که ستاره شناسان در چند دهه گذشته در کهکشان های ستاره ساز دیده اند، متفاوت است.

به عنوان مثال، فراوانی نسبی عناصر سنگین تر در این کهکشان (فلزیت) به طور قابل توجهی کمتر از کهکشان های مورد مطالعه است. با توجه به کمبود عناصر سنگین‌تر در دوران اولیه کیهان، زمانی که ستارگان جمعیت III، که عمدتاً از هیدروژن و هلیوم تشکیل شده بودند، وجود داشتند، انتظار می‌رفت. این ستارگان پرجرم، داغ و کوتاه مدت بودند و تنها چند میلیون سال قبل از تبدیل شدن به ابرنواختر دوام داشتند. به طور مشابه، تیم درخشندگی بالای GHZ2 را به ستاره‌های جمعیت III آن نسبت می‌دهند که در کهکشان‌های تکامل‌یافته‌تر وجود ندارند.

ستارگان پراکنده خوشه کروی NGC 6355 در این تصویر از تلسکوپ فضایی هابل ناسا/ESA پراکنده شده اند. با احترام: ESA/Hubble & NASA, E. Noyola, R. Cohen

این درخشندگی با این واقعیت افزایش می‌یابد که GHZ2، که جرم آن چند صد میلیون برابر خورشید است، منطقه‌ای در حدود 100 پارسک (325 سال نوری) را اشغال می‌کند. این نشان می‌دهد که کهکشان چگالی ستاره‌ای بالایی دارد که شبیه به خوشه‌های کروی است که در کهکشان راه شیری و کهکشان‌های مجاور دیده می‌شود. شباهت های دیگر عبارتند از فلزی بودن کم، فراوانی غیرعادی برخی از مواد شیمیایی، سرعت تشکیل ستاره بالا، چگالی بالای جرم ستاره ای سطحی و غیره. به این ترتیب، مطالعه کهکشان هایی مانند GHZ2 می تواند به اخترشناسان کمک کند تا منشا خوشه های کروی را توضیح دهند، که همچنان یک راز باقی مانده است.

به گفته تام باکس، محقق دانشگاه چالمرز، این مشاهدات می‌تواند راه را برای مطالعات آینده کهکشان‌های باستانی که اولین مراحل شکل‌گیری کهکشان‌ها را نشان می‌دهد، هموار کند:

“این مطالعه اوج تلاش چند ساله برای درک کهکشان ها در جهان اولیه است. تجزیه و تحلیل خطوط انتشار چندگانه چندین آزمایش کلیدی از ویژگی‌های کهکشان را فعال کرد و قابلیت‌های عالی ALMA را از طریق هم افزایی هیجان‌انگیز و قدرتمند با تلسکوپ‌های دیگر مانند JWST نشان داد.

مطالب اضافی: ALMA، AJL


Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا