وقتی یک ستاره به سرعت در حال چرخش با یک سیاهچاله برخورد می کند چه اتفاقی می افتد؟

اخترفیزیکدانان دانشگاه سیراکیوز در نیویورک بر این باورند که توضیحی پنهان از قبل برای فعالیت های عجیب در جریان به اصطلاح رویدادهای اختلال جزر و مدی مکرر (rpTDEs) کشف کرده اند. اینها فعل و انفعالات بین یک سیاهچاله بسیار پرجرم و ستاره ای است که برای راحتی بسیار نزدیک است، اما آنقدر نزدیک نیست که بلعیده شود.
بخش “تکراری” رویداد به این دلیل رخ می دهد که اشتباهات نزدیک بارها و بارها اتفاق می افتد. با نزدیک شدن ستاره به سیاهچاله در طول مدارش، کشش گرانشی شدید مواد را از ستاره دور می کند. این باعث از دست دادن مقداری جرم می شود. ماده ستاره دزدیده شده برای مدتی اشیا را روشن می کند، اما پس از سقوط به سمت سیاهچاله انرژی خود را از دست می دهد. به همین دلیل است که ستاره شناسان شعله ای را می بینند که به تدریج ناپدید می شود. تقریباً به نظر می رسد که خود سیاهچاله برای مدتی می درخشد و سپس در طی روزها یا هفته ها محو می شود. اگر ستاره غرق شود، این اتفاق میافتد، اما این آخرین فورانی است که تاکنون توسط این منظومه ستارهای ایجاد شده است.
به اندازه کافی عجیب، فوران های متوالی پس از اولین فوران برای برخی از ستاره ها ضعیف باقی می مانند. و توضیح آن سخت بود. تیم سیراکیوز، متشکل از دانشجوی دکتری آنانیا باندوپادحیای که با بنجامین آمند و دانشیار اریک کوفلین کار میکردند، پیشنهادی ارائه کردند: چرخش یک ستاره ممکن است در کمنور شدن شرارهها نقش داشته باشد و برای بازتولید شرارههای کمنور باید به سرعت بچرخد.
برداشت یک هنرمند از یک رویداد اختلال جزر و مدی که در آن یک ستاره بیش از حد به یک سیاهچاله نزدیک می شود و از هم می شکند، و بقایای آن یک قرص برافزایشی از مواد را در اطراف سیاهچاله تشکیل می دهند. اگر ستاره از هم جدا نشود، مقداری از مواد خود را در سیاهچاله از دست می دهد و یک اختلال جزر و مدی مکرر ایجاد می کند. (اعتبار: رالف کرافورد (STScI)
ردیابی رمز و راز کسوف
به گفته Bandyopathy، با نزدیک شدن ستاره به سیاهچاله، جرم خود را از دست می دهد، اما میزان از دست دادن آن به ساختار درونی آن بستگی دارد. او خاطرنشان کرد که ستارگان کم جرم «کرکیتر» هستند و به دلیل کشش جزر و مدی گرانش سیاهچاله، آنها را مستعد از دست دادن جرم میکند. ستارگان با جرم بیشتر قوی تر هستند و بیشتر در لایه ها ساخته می شوند. آنها می توانند بدون ناپدید شدن کامل در سیاهچاله جرم خود را از پوسته بیرونی خود از دست بدهند.
این توضیح از دست دادن جرم برای بیشتر رویدادهای اغتشاش جزر و مدی که تیم مشاهده می کند منطقی است. اما یک الگو مدام در حال ظهور بود. از ده فوران تکراری شناسایی شده، چهار مورد از آنها منجر به فوران های ضعیف تر از حد انتظار شد. به نظر نمی رسد از دست دادن جرم این رفتار را توضیح دهد، و در واقع فوران های پیش بینی شده برای این چهار مورد ضعیف تر از پیش بینی مدل ها باقی مانده است. بندوپادهای گفت: «ما دو سال از این موضوع گیج بودیم.
بنابراین، آنها باید به دنبال دلیل دیگری برای تاریک ماندن چهار شراره مکرر بودند، از جمله در نظر گرفتن سرعت چرخش ستاره به دور محورش. این باعث شد که تیم شبیهسازیهای هیدرودینامیکی ستارههای دنباله اصلی با جرم بالا را که توسط یک سیاهچاله بسیار پرجرم نابود شدهاند، انجام دهند. آنها همچنین باید جنبه های دیگری از جداسازی جزر و مد توسط سیاهچاله را در نظر می گرفتند. این رویدادها گشتاوری را اعمال می کنند که هر بار چرخش ستاره را سرعت می بخشد. این در نهایت منجر به پرتاب مواد کمتری از ستاره در برخورد با سیاهچاله می شود. و همانطور که ممکن است انتظار داشته باشید، این منجر به نورهای کمتر از حد انتظار شد. اما آیا با همه ستاره ها کار می کند؟ این سوال دیگری بود که تیم باید به آن پاسخ دهد و آنها را به راه حل ستاره دوتایی هدایت کرد.
Spin Tells The Tale
بنابراین اگر چرخش بخش مهمی از رمز و راز کسوف است، چگونه کار می کند؟ تیم دریافتند که ستاره ای که از قبل با سرعت زیادی در حال چرخش بود، در طول هر برخورد بیشتر نمی چرخد. اگر ستاره تقریباً با سرعت چرخش یکسانی باقی بماند، مقدار ماده ای که هر بار به بیرون پرتاب می شود تقریباً یکسان می ماند و این بر روشنایی شعله ی حاصل تأثیر می گذارد. بنابراین، به نظر می رسد چرخش نقش مهمی در روشنایی شعله ور داشته باشد. اما چگونه یک ستاره آنقدر سریع می چرخد که از دست دادن جرم با هر برخورد نزدیک با سیاهچاله ثابت می ماند؟
به گفته اریک کوفلین، این تیم چندین ستاره را به طور مکرر در طی چند ماه به دور یک سیاهچاله دیده است. کوفلین گفت: «همچنین «پیوند کردن» یک ستاره به یک سیاهچاله بسیار پرجرم بسیار سخت است که برای چندین ماه به دور سیاهچاله بچرخد، و با این حال به نظر میرسد که آنها در rpTDE این کار را انجام میدهند.
https://www.youtube.com/watch?v=H1UkudXTZOw
اینجاست که چیزی به نام مکانیسم هیلز مطرح می شود. این دو ستاره نزدیک به دور (یک جفت دوتایی) را توصیف می کند که از یک سیاهچاله بسیار پرجرم عبور می کنند. گاهی اوقات این دوتایی توسط گرانش سیاهچاله پاره می شود. یک ستاره در شبکه گرانشی سیاهچاله گرفتار شده است، در حالی که ستاره دیگر به فضا پرتاب می شود. اگر جفت یک سیستم باینری نزدیک باشد، معمولاً به صورت جزر و مدی قفل می شوند و هر یک دارای سرعت چرخش بالایی هستند. ستاره به دام افتاده سرعت چرخش بسیار بالای خود را حفظ می کند و سپس بخشی از یک اختلال جزر و مدی مکرر می شود.
این امکان وجود دارد که برخی از ستارههای اطراف سیاهچاله کلان کهکشان راه شیری، Sagittarius A*، این ستارگان به سرعت در حال چرخش باشند که توسط جزر و مد گرفته شدهاند. اگر چنین است، رفتار آنها مستلزم تماشای این است که در آینده نزدیکتر و نزدیکتر به سیاهچاله میچرخند.

مجموعه ای از تصاویر گرفته شده توسط ابزار GRAVITY در تلسکوپ بسیار بزرگ ESO، چندین ستاره را در حال چرخش به دور کمان A نشان می دهد.. نزدیکترین آنها دارای برچسب S 301 است و بیش از هر ستاره دیگری از سیاهچاله عبور می کند. این سیاهچاله هر 8.7 سال یکبار به دور سیاهچاله میچرخد، به Sag A*، فاصله بین زحل و خورشید نزدیک میشود و با کمی بیش از 8 درصد سرعت نور حرکت میکند. اخترشناسان هنوز نوع آن را نمیدانند، اما به نظر میرسد ستارهای سرد و بسیار کمنور است. اعتبار: ESO*
برای اطلاعات بیشتر
چرخش پشت محو شدن سیاهچاله شعله ور می شود
نقش چرخش ستاره در حوادث جزر و مد جزر و مدی مکرر




