مقالات

چگونه عظیم ترین ستاره ها اینقدر بزرگ می شوند؟


عظیم ترین ستارگان در راه شیری حاوی صد برابر بیشتر از خورشید نسبت به خورشید ، حتی در برخی موارد. این ستاره ها بسیار گرم ، درخشان و آبی هستند و اغلب در انفجارهای ابرنواختر می میرند. اخترفیزیکدانان می خواهند بدانند که چگونه اینقدر بزرگ می شوند و مواد شیمیایی معمولی خانگی می توانند جواب را حفظ کنند.

اخترفیزیک گرایان از وجود ستاره های عظیم مانند BAT99-98 ، یک ستاره گرگ رایت با بیش از 200 میز خورشیدی دچار تعجب می شوند. با افزایش پروتئین های جوان ، آنها فشار تابش را اعمال می کنند ، که از لحاظ تئوریکی باید رشد آنها را در حدود 30 توده خورشیدی متوقف کند. ستارگان عظیم نیز سریعتر از سایر ستاره ها شکل می گیرند و به پازل اضافه می کنند. با این وجود ، برخی از ستاره ها به نوعی در حال رشد هستند که حاوی توده های عظیمی هستند.

دشواری در درک چگونگی رشد ستاره های عظیم توسط محیط آنها پیچیده است. آنها معمولاً در مناطقی که توسط گاز ضخیم و گرد و غبار تاریک می شوند تشکیل می شوند. در مطالعات جدید ، دانشمندان از آرایه بسیار بزرگ (VLA) ، رصدخانه ای برای نجوم رادیو استفاده کرده اند تا ستاره جوان HW2 را در Cepheus A. Cepheus A منطقه ای از شکل گیری ستاره در حدود 2300 سال نوری کشف کند. به دلیل نزدیکی نسبی آن ، مکانی عالی برای مطالعه ستاره ها است.

این مطالعه با عنوان “پر کردن گاز از طریق Cepheus A HW2 ، در نجوم و اخترفیزیک منتشر خواهد شد. این در سایت برای چاپ قبل از چاپ Arxiv.org موجود است. نویسنده اصلی دکتر آلبرتو سانا است ، یک محقق ارشد در انستیتوی ملی اخترفیزیک (Inaf) در رصدخانه نجومی Cagliari ، Italy.

نویسندگان می نویسند: “منطقه Cepheus A Star میزبان یک ستاره بسیار جوان به نام HW2 است ، این دومین نزدیک به ما است که ده ها بار عظیم تر از خورشید ما است.” “محیط شهرستان در اطراف HW2 مدتهاست که موضوع بسیاری از مباحث مربوط به حضور یا عدم وجود دیسک دیسک است که وجود آن اساس الگوی فعلی ما در شکل گیری ستاره است.”

هنگامی که ابر گاز فرو می رود و یک ستاره جوان شکل می گیرد ، دیسک چرخاننده مواد به نام دیسک ACK ACRE در اطراف پروتستان تشکیل می شود. مواد مارپیچ دیسک در ستاره در امتداد خط میدان مغناطیسی ، و ستاره عظیم تر می شود. مکانیسم های مختلف میزان ماده ای را که ستاره می تواند جمع کند ، مهار و محدود می کند. مکانیسم های بازخورد مانند باد ستاره ، جت و تابش خارجی در برابر تجمع و همچنین تکه تکه شدن دیسک و سایر عوامل کار می کنند.

این تصویر از VLA از مطالعات قبلی ، یک جفت جت ساطع شده توسط HW2 را نشان می دهد. تمام مطالبی که در ستاره از دیسک لهجه متوقف می شود به ستاره اضافه نمی شود. برخی در این جت ها رد می شوند. تصاویر محیط اطراف از هابل است. اعتبار تصویر: کاراسکو-گونزالز و همکاران. / بیل ساکستون ، NRAO ، AUI و NSF / STSCI.

اخترشناسان می دانند که ستاره هایی با ده ها میز خورشیدی یا اخیراً به تانک های عظیمی از مواد موجود در دیسک های معمولی خود متکی هستند تا رشد کنند. این دیسک های بزرگ می توانند مناطق را به صورت یک جفت یا کمی بیشتر از سه سال نوری بپوشانند. با این حال ، فقط گاز موجود در منطقه داخلی دیسک ، در طی چند صد AUS و به طور کلی دیسک اعتباربخشی نامیده می شود ، می تواند به یک پروتستان جوان وصل شود. چهره ستاره شناسان مانع مشکل در نظارت بر این منطقه است.

نویسندگان می نویسند: “اجازه دادن به خواص جریان گاز ، از آنجا که در صدها نفر از ACE توسط یک ستاره بسیار جوان پخش می شود ، مدتهاست که یک چالش قابل مشاهده بوده است ، به خصوص برای عظیم ترین ستاره هایی که بسیار بیشتر از زمین از ستاره های نوع خورشیدی هستند.”

هیچ اجماع علمی در مورد آنچه در دیسک داخلی از نظر ستاره های عظیم اتفاق می افتد وجود ندارد. میزان انبوه پاییز برای این ستاره ها بسیار زیاد خواهد بود. همچنین باید یک مخزن بنزین عظیم با ده ها میز خورشیدی وجود داشته باشد تا یک ستاره عظیم تشکیل شود. نویسندگان می نویسند: “در این شرایط ، پایداری دیسک ها می تواند به شدت تحت تأثیر قرار گیرد ، به عنوان مثال ، قطعه قطعه شدن محلی ، تعامل جزر و مد با اعضای نزدیک خوشه و بازخورد قدرتمند ستاره ای ، چه از نظر تئوری و چه ناظر.”

HW2 اخترشناسان را متعجب کرده است زیرا آنها نمی توانند با اطمینان یک دیسک لهجه پیدا کنند. در این کار ، محققان روی آمونیاک (NH3) ، مشترک در زمین و ابرهای بین ستاره ای متمرکز شدند. خطوط طیفی آمونیاک با ارزش است زیرا انتقال آمونیاک دماسنج عالی در یک محیط سرد و متراکم است. آمونیاک همچنین به چگالی بالا نیاز دارد تا هیجان زده شود ، و آن را راهی مناسب برای ردیابی چگالی در مناطق ستاره و دیسک های تجمع می کند. خطوط طیفی آن نیز در نمایش گاز در حال حرکت به Protostar خوب است.

آمونیاک همچنین در حفاری سینماتیک بل خوب است زیرا دو قله متفاوت و نامتقارن ایجاد می کند: آواره آبی و آواره قرمز.

این نقاشی از مطالعه برخی از اکتشافات را توضیح می دهد. VLA ستونی از سوزن سوزن شدن گاز NH3 را در مقابل یک منطقه انتشار زنجیره ای روشن که در 200 AU داخلی بسته شده است ، باز کرده است. برای شعاع بزرگتر ، نقشه های تولید گاز NH3 VLA ، که هر دو بی پایان (VR) در گرانش به ستاره مرکزی و چرخش (VRA) با سرعت فرعی است. گاز اتمی (یونیزه شده) نیز در جهت کلی تکانه زاویه ای سیستم ، با یک لوب از Blueshixed (نزدیک شدن به Observer) گاز به شمال و یکی از گازهای قرمز و جایگزین (عقب نشینی) به سمت جنوب ، دور ریخته می شود. اعتبار تصویر: سانا و همکاران. 2025 نجوم و اخترفیزیک.

بسیاری از انتقال آمونیاک در طول موج قابل مشاهده است که به خوبی به داخل گرد و غبار نفوذ می کنند. مشاهدات VLA یک حلقه آمونیاک عظیم در اطراف HW2 با شعاع بین 200 تا 700 واحد نجومی (AU) کشف کرده است. با مشاهده دیسک به مدت ده ساعت در چهار دوره جداگانه ، محققان دریافتند که سرعت گاز در HW2 دو هزار توده خورشیدی در سال است ، یکی از بالاترین درصد تاکنون مشاهده شده است.

نویسنده اصلی سانا در بیانیه مطبوعاتی گفت: “مشاهدات ما شواهد مستقیمی را ارائه می دهد که نشان می دهد ستاره های عظیم از طریق تجمع واسطه دیسک به ده ها توده آفتابی شکل می گیرند.” “عدم انجام حساسیت رادیویی NSF VLA به ما امکان داد تا ویژگی های Libra را به ترتیب 100 AU حل کنیم و ایده ای بی سابقه ای از این روند را ارائه دهیم.”

محققان مشاهدات خود را با شبیه سازی های عظیم ستاره ها مقایسه کرده و توافق یافتند. “نتایج به مقایسه نزدیک پیش بینی های نظری نشان می دهد که آمونیاک در نزدیکی HW2 تقریباً با سرعت سقوط آزاد فرو می رود زیرا در یک خلیج سرعت زیر اسکالر می چرخد ​​، توسط گرانش و نیروهای گریز از مرکز دیکته می شود.”

محققان عدم تقارن در ساختار دیسک و همچنین تلاطم را پیدا کردند. این نشان می دهد که جریانهای گاز خارجی به نام “جریان” گاز تازه را به یک طرف به دیسک لهجه عرضه می کنند. اخترشناسان این استیمرها را در اطراف سایر سایت های شکل گیری ستاره پیدا کرده اند و می توانند با ارائه مواد تازه نقش اساسی در شکل گیری عظیم ستاره داشته باشند.

این کشف سالها حدس و گمان و سؤالات مربوط به ستاره های عظیم مانند HW2 را به پایان می رساند. این نشان می دهد که آنها می توانند دیسک لهجه مورد نیاز را برای تغذیه رشد گسترده و سریع خود تشکیل دهند.

دکتر تاد هانتر از NRAO می گوید: “این نتایج بر قدرت تداخل رادیویی برای بررسی فرآیندهای پنهان در شکل گیری تأثیرگذارترین اشیاء در کهکشان ما تأکید می کند.”

بیشتر:


Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا