ویروس شناسی بدون مرز | وبلاگ ویروس شناسی

توسط گرترود دبلیو ری
این مقاله از زمانی که اولین پستم را در 1 مارس 2018 منتشر کردم، صدمین مشارکت من در وبلاگ ویروس شناسی است. مهمتر از همه، یاد گرفتم که طبیعت مرزهایی را که انسان ها برای سازماندهی رشته های علمی استفاده می کنند، نمی شناسد. میزبان من وینسنت راکانیلو و گنجینه اطلاعات در شبکه MicrobeTV بارها این درس را تقویت کرده اند: ویروس شناسی اساساً یک علم یکپارچه است.
ویروس ها معمولاً با عفونت و ایمنی سلول میزبان همراه هستند و دلایل خوبی هم دارند. بسیاری از آنچه در مورد زیست شناسی مولکولی، زیست شناسی سلولی، ایمونولوژی و ژنتیک می دانیم از مطالعه ویروس ها ناشی می شود. کار اولیه با باکتریوفاژها و ویروس های حیوانی به ایجاد اصول اساسی ژنتیک مولکولی، تنظیم ژن، تکثیر ژنوم و بیان ژن کمک کرد، در حالی که مطالعات عفونت های ویروسی جنبه های کلیدی زیست شناسی سلولی و عملکرد ایمنی، از جمله اینترفرون ها، ارائه آنتی ژن، حافظه ایمنی، و فرار ایمنی ویروسی را نشان داد. ویروسشناسی همچنین مجموعهای از ابزارهای مولکولی مانند رونوشت معکوس، ناقلهای ویروسی و فناوریهای انتقال ژن را فراهم کرده است. همچنین، از آنجا که ویروسها میتوانند به سرطان کمک کنند و با آن مبارزه کنند، مطالعه ویروسهای انکوژنیک درک ما را از چگونگی ایجاد سرطان عمیقتر کرده است، در حالی که ویروسهای انکولیتیک اکنون برای از بین بردن تومورها استفاده میشوند. اما ویروس شناسی بسیار فراتر از این موضوعات است و به باکتری شناسی، انگل شناسی، علوم اعصاب، زیست شناسی گیاهی و بوم شناسی می رسد. بسیاری از این ارتباطات در پست های قبلی مورد بررسی قرار گرفته اند که می توانید در اینجا، اینجا، اینجا، اینجا، اینجا، اینجا و اینجا پیدا کنید.
در نگاه اول به نظر می رسد که ویروس ها و باکتری ها متعلق به دنیاهای مختلفی هستند. با این حال، برخی از مهم ترین اکتشافات در زیست شناسی مولکولی از مطالعه باکتریوفاژها (فاژها)، ویروس هایی که باکتری ها را آلوده می کنند، به دست آمده است. فاژها از طریق انتقال ژن تکامل باکتری را شکل می دهند، آنها بر جوامع میکروبی در اقیانوس ها، خاک ها و بدن ما تأثیر می گذارند و منبع بسیاری از سموم باکتریایی مسئول بیماری های شدید هستند. آنها حتی میتوانند از سیگنالهای ارتباطی باکتریایی برای تشخیص فراوانی جمعیت میزبان استفاده کنند، در نتیجه زمان تکثیر خود را بهینه میکنند، یافتهای با پیامدهای امیدوارکننده برای جایگزینهای مبتنی بر فاژ برای آنتیبیوتیکها. علاقه روزافزون به فاژ درمانی برای عفونت های مقاوم به آنتی بیوتیک نشان می دهد که درک اکولوژی باکتریایی، بیماری زایی و تکامل اغلب مستلزم درک ویروس هایی است که باکتری ها را آلوده می کنند.
اگرچه انگل ها و ویروس ها اغلب به طور مستقل مورد مطالعه قرار می گیرند، بسیاری از ارگانیسم های انگلی حاوی ویروس هایی هستند که می توانند حدت انگل را تغییر دهند، ایمنی میزبان را تحت تاثیر قرار دهند یا پیامدهای بیماری را تغییر دهند. به عنوان مثال، در موش، عفونت کرم روده Heligmosomoides polygyrus bakeri میتواند بیماریهای فلاوی ویروسی مانند نیل غربی، زیکا و پواسان را با تحریک پاسخهای ایمنی روده تشدید کند که دفاع سلولهای T ضد ویروسی را مختل کرده و گسترش و شدت ویروس را افزایش میدهد. نتیجه یک پویایی پیچیده بین میزبان، انگل، ویروس و سیستم ایمنی است.
برخی از ویروس ها ارتباطات عمیقی را بین عفونت و سیستم عصبی نشان می دهند. ویروس هاری شناخته شده است که در طول نورون ها حرکت می کند، ویروس های تبخال تاخیر مادام العمر را در سلول های عصبی ایجاد می کنند، و ویروس فلج اطفال نورون های حرکتی را از بین می برد، پدیده ای که درک ما از عملکرد عصبی و فلج را ارتقا داده است. حتی پروتئین Arc پستانداران، مشتق شده از یک رتروترانسپوزون قدیمی مرتبط با پروتئینهای رتروویروسی Gag، کپسیدهای ویروس مانندی را تشکیل میدهد که mRNA را بین نورونها منتقل میکند و ممکن است مرکزی برای حافظه و یادگیری باشد. درک ویروس های نوروتروپیک نیازمند دانش دقیق آناتومی نورون ها، ارتباطات سیناپسی و فیزیولوژی مغز است.
ویروسهای گیاهی به کشف مکانیسمهای کلیدی تنظیم ژن، خاموش کردن RNA و دفاع ایمنی کمک کردهاند و برخی از واضحترین نمونههای تکامل مشترک میزبان و پاتوژن را نشان میدهند. از آنجایی که ویروسهای گیاهی برای انتقال به ناقلهای حشرات مانند شتهها، مگسهای سفید و برگها وابسته هستند، مطالعه آنها نیازمند درک فیزیولوژی گیاه، رفتار حشرات، اکولوژی محیطی و فشارهای تکاملی اعمالشده بر هر سه است – قرار دادن ویروسشناسی گیاهی در تقاطع ویروسشناسی، حشرهشناسی و بومشناسی.
تئودوسیوس دوبژانسکی نوشته است که “هیچ چیز در زیست شناسی جز در پرتو تکامل معنا ندارد” و این مفهوم در هیچ کجا به اندازه ویروس شناسی مشهود نیست. تنوع پاتوژنها، پیچیدگی سیستم ایمنی، وجود عفونتهای نهفته، ژنومهای ویروسی موجود در کروموزومهای میزبان، حرکت ژنها بین گونهها و ظهور ویروسهای جدید، همه از طریق یک لنز تکاملی قابل درک میشوند. تکامل توضیح میدهد که چرا میزبانها دارای دفاع و پاتوژنها دارای اقدامات متقابل هستند، چرا سیستمهای بیولوژیکی مملو از معاوضه هستند تا راهحلهای کامل، و چرا هر موجودی دارای آثار مولکولی درگیریهای باستانی است.
نوشتن در مورد ویروس ها یک تجربه یادگیری جذاب بوده است، و من امیدوارم که در سال های آینده به کشف ویروس شناسی و ارتباطات فراوان آن با سایر زمینه ها ادامه دهم.




