مقالات

چه گرد و غبار کیهانی می تواند در جو اولیه زمین آشکار شود


تکامل جو زمین منطقه اصلی مطالعه است. جو اصلی آن شامل هیدروژن و هلیوم است که از سحابی خورشید جمع شده است. این جو در فضا از بین رفت و جایگزین محصولات اثرات آتشفشانی سیارک و دنباله دار شد. در پایان ، اکسیژن آزاد انباشته شد و جو کره زمین بیشتر شبیه به جو فعلی بود. میلیاردها سال طول کشید.

دقیقاً چگونه این اتفاق افتاد و چگونه جوی ها در سیارات سیارات ایجاد می شوند ، سؤالات اساسی در علم فضایی هستند. تکامل جوی از نزدیک با تکامل زندگی مرتبط است و دانشمندان می خواهند این روند را با جزئیات بیشتری درک کنند. یکی از راه هایی که می توانند تکامل جوی را مطالعه کنند ، از طریق مطالعه سنگها از دوره های مختلف زمین شناسی ، به ویژه ترکیب ایزوتوپن آنها است.

اتم هر عنصر همیشه همان تعداد پروتون ها را دارد. به عنوان مثال ، اکسیژن دارای 8 پروتون است. اما تعداد نوترون ها می تواند در ایزوتوپهای مختلف اکسیژن متفاوت باشد. سه ایزوتوپ اکسیژن پایدار وجود دارد. اکسیژن-16 با 8 نوترون فراوان ترین است و 99.76 ٪ اکسیژن را نشان می دهد. اکسیژن -17 و اکسیژن 18 به ترتیب 9 و 10 نوترون دارند. نسبت این سه در تاریخ جوی زمین تغییر کرده است.

هنگامی که یک نوع میکرومتریت های فلزی از جو زمین عبور می کنند ، گرمای ناشی از اصطکاک آنها را ذوب می کند. به آنها کره های فضایی از نوع I گفته می شود و هنگامی که آهن بیگانه و نیکل در میکرومتریت ذوب و اکسیده می شوند تشکیل می شوند ، به این معنی که آنها از نظر شیمیایی با اکسیژن در جو ترکیب می شوند.

این میکرومترها را می توان در صخره و فسیل های زمین قرار داد. نسبت ایزوتوپ اکسیژن روی زمین با گذشت زمان تغییر کرده است و میکرومتری ها در لحظه سقوط ، ضبط نسبت ایزوتوپ را در جو حفظ می کنند ، در آهن اکسیده شده و نیکل ضبط می شوند.

محققان مرکز دانشگاه گوتینگن برای دانشگاه گوتینگن و دانشگاه لایبنیتز در هانوفر راهی برای تعیین ترکیب ایزوتوپ های اکسیژن و آهن در این میکرومتریت های فسیلی کوچک از دوره های مختلف زمین شناسی زمین ایجاد کرده اند. نتایج آنها در سندی با عنوان “اثری از ترکیب ایزوتوپ اکسیژن هوای باستان در یک پودر فضا فسیل” است که در ارتباطات طبیعت و زمین و محیط منتشر شده است. نویسنده اصلی دکتر فابیان نائونوف ، محقق سابق دکترا در دانشگاه گتینگن است.

نویسندگان می نویسند: “به عنوان یک نوع میکرومتریت ها ، حوزه های فضایی از نوع با ذوب کامل و اکسیداسیون آهن فراتر از زمین ، ذرات فلزی نیکل در هنگام ورود به جوی خود تشکیل می شوند.” “تمام اکسیژن در آهن حاصل ، منابع اکسیدهای نیکل از جو زمین ، بنابراین آنها را برای ترکیب اکسیژن جوی پروب می کند.”

محققان توضیح می دهند که این فضاهای I-Type را می توان از سنگهای رسوبی از دوره های مختلف بازگرداند و به عنوان کاوشگر ترکیب اکسیژن جوی زمین در طی قرن ها عمل می کند. این سنگ ها می توانند نسبت ایزوتوپ سه گانه اکسیژن (O-16 ، O-17 و O-18) را نشان دهند و همچنین محدودیت هایی را در سطح CO2 گذشته قرار دهند. سطح CO2 مهم است زیرا نقش مهمی در چرخه کربن و اعتدال آب و هوا دارد.

نویسندگان توضیح می دهند: “در اینجا می فهمیم که ما از حوزه های فضای بیرونی به عنوان بایگانی از ترکیب جوی زمین با پتانسیل ضبط منحصر به فرد از شرایط سرخپوشان زایی که به میلیاردها سال قدمت دارد ، استفاده می کنیم.”

تحقیقات آنها مبتنی بر رسوبات از Phanerozo Eon ، بومی ترین چهار Eons زمین شناسی روی زمین است. این انفجار کامبرین 538.8 میلیون سال پیش تا به امروز را پوشش می دهد. در طول Phanerozo ، زندگی به سرعت در فرم های فراوانی در سوله های سازگار با محیط زیست ایجاد و ضرب می شود. قاره های زمین نیز در ابتدای فانروز در Pangea supercontine منفرد ترکیب شدند.

نویسندگان می نویسند: “ما ناهنجاری های ایزوتوپ اکسیژن سه گانه از آخرین O2 جوی را بازسازی می کنیم و به طور کمی سطح CO2 باستانی متوسط را در طول میسن (8.5 میلیون پوند سال) و گچ دیر (87 میلیون پوند) تعیین می کنیم.”

محققان در مجموع 92 میکرومتریت از شش رسوب در مکان های مختلف استخراج کردند. نمونه ها از کربن تا گچ پوشانده شده بودند. هشت میکرومتریت دیگر دیگر از مجموعه های موجود درج شده بودند که دوره مورد بررسی از سیلوریان به دوره کواترنر را گسترش می داد.

این شکل برخی از محدوده زمین شناسی زمین را نشان می دهد. اعتبار تصویر: USGS

میکرومتریت ها کوچک هستند. آنها قطر بین 18 تا 429 میکرومتر دارند و از 0.02 تا 103 میکروگرم با جرم متوسط 0.2 میکروگرم است. آنها بافت های مشخصه سطح دندان را نشان می دهند و هیچ نشانه ای از تغییر زمینی وجود ندارد.

این شکل نه قسمت از زمینه های مورد مطالعه را نشان می دهد ، که انواع مختلفی از بافت های دندانپزشکی بیرونی بزرگتر و کوچکتر را نشان می دهد. این شکل نمونه هایی از تله رسوب شده مدرن قطب جنوب (A) ، میوسن مارل (B) ، لیموترش کرتاسه (C) ، Triassic Paleyoyil (D) ، شن و ماسه Arcose Triassic (E ، F) ، پرم هالیت (G ، H) و کربنات (I) را نشان می دهد. تصاویر قبل از روش تمیز کردن برای تجزیه و تحلیل ایزوتوپ اکسیژن ساخته شده است. برخی از نمونه ها قطعاتی از صخره های شکاف میزبان را به سطح نشان می دهند (B ، C ، D ، I). اعتبار تصویر: Zahnow و همکاران. 2025 Nat. کام. E&E این شکل نه قسمت از زمینه های مورد مطالعه را نشان می دهد ، که انواع مختلفی از بافت های دندانپزشکی بیرونی بزرگتر و کوچکتر را نشان می دهد. این شکل نمونه هایی از تله رسوب شده مدرن قطب جنوب (A) ، میوسن مارل (B) ، لیموترش کرتاسه (C) ، Triassic Paleyoyil (D) ، شن و ماسه Arcose Triassic (E ، F) ، پرم هالیت (G ، H) و کربنات (I) را نشان می دهد. تصاویر قبل از روش تمیز کردن برای تجزیه و تحلیل ایزوتوپ اکسیژن ساخته شده است. برخی از نمونه ها قطعاتی از صخره های شکاف میزبان را به سطح نشان می دهند (B ، C ، D ، I). اعتبار تصویر: Zahnow و همکاران. 2025 Nat. کام. E&E

نسبت ایزوتوپ اکسیژن سه گانه بخش مهمی از این کار است و محققان توانسته اند اندازه گیری کنند که در یک نوع فسیلی مدرن و 20 نوع کیهانی به اندازه کافی بزرگ است که به صورت جداگانه مورد تجزیه و تحلیل قرار می گیرد. آنها دو الگوی مختلف از نسبت های سه گانه ایزوتوپ را نشان می دهند. بیشتر آنها در چیزی هستند که محققان آن را کم جمعیت Δ18O می نامند. گروه دوم از پنج کره دارای دامنه پراکنده و گسترده تر با افزایش O-18 است.

محققان همچنین نسبت آهن سه گانه را برای یک میکرومتریت های مدرن و 12 فسیل تعیین می کنند. این نسبت می تواند به دانشمندان بگوید که برای اولین بار اکسیژن در جو ، شیمی اقیانوس های باستان و سایر کشورهای زمین باستان ظاهر شد.

Zahnow ، نویسنده اصلی Zahnow در بیانیه مطبوعاتی می گوید: “تجزیه و تحلیل ما نشان می دهد که میکرومتری های دست نخورده می توانند علی رغم اندازه میکروسکوپی ، آثار قابل اعتماد ایزوتوپ ها را برای میلیون ها سال حفظ کنند.”

در حالی که برخی از میکرومتریت ها از زمان خود روی زمین تغییر کرده اند ، چهار میکرومتریت های فسیلی کاملاً حفظ شده اند. آنها از اواخر میوسن و کرتاسه هستند.

این شکل ترکیب ایزوتوپ اکسیژن را با توجه به Δ56FE از حوزه های فضایی از نوع I نشان می دهد. این همان چیزی است که به دانشمندان این امکان را می دهد تا شرایط موجود در جو باستانی زمین را بازسازی کنند. اندازه گیری با 56FE ، همراه با ترکیب ایزوتوپ اکسیژن ، پیوند خاصی را تأیید می کند که تضمین می کند اندازه گیری اکسیژن از جو باستانی زمین است. مثلث های خاکستری حوزه های فضایی مدرن از نوع I هستند. به طور کلی ، شکل نشان می دهد که بین اکسیژن جوی مدرن و جو میکین و گچ توافق خوبی وجود دارد. اعتبار تصویر: Zahnow و همکاران. 2025 Nat. کام. E&E این شکل ترکیب ایزوتوپ اکسیژن را با توجه به Δ56FE از حوزه های فضایی از نوع I نشان می دهد. این همان چیزی است که به دانشمندان این امکان را می دهد تا شرایط موجود در جو باستانی زمین را بازسازی کنند. اندازه گیری با 56FE ، همراه با ترکیب ایزوتوپ اکسیژن ، پیوند خاصی را تأیید می کند که تضمین می کند اندازه گیری اکسیژن از جو باستانی زمین است. مثلث های خاکستری حوزه های فضایی مدرن از نوع I هستند. به طور کلی ، شکل نشان می دهد که بین اکسیژن جوی مدرن و جو میکین و گچ توافق خوبی وجود دارد. اعتبار تصویر: Zahnow و همکاران. 2025 Nat. کام. E&E

نتیجه نهایی کار بازسازی PCO2 (فشار جزئی CO2) در جو زمین با گذشت زمان است. PCO2 نشان می دهد که CO2 در جو متمرکز است و از اهمیت زیادی برخوردار است زیرا این دانشمند اصلی گازهای گلخانه ای است که می توانند با گذشت زمان ردیابی کنند. حتی تغییرات کوچک در PCO2 می تواند منجر به تغییرات عمده آب و هوا شود. نویسندگان توضیح می دهند که داده های میکرومتر ، همراه با مدل سازی و داده های پروکسی مانند C-13 در گونه های کبد ، “سطح CO2 متوسط را در دوران مدرن (<2 کارشناسی ارشد) و همچنین 10 و 90 میلیون سال پیش" نشان می دهند.

تحقیقات تیم نشان می دهد که روش آنها چقدر قدرتمند است. مدل سازی آب و هوا عمیق در زمان زمین شناسی به میکرومورتوریت های بدون تغییر بیشتر از سراسر تاریخ زمین نیاز دارد. کار آنها از این ایده موجود پشتیبانی می کند که سنگهای کربنات تنها منبع حوزه های فضایی بدون تغییر از نوع I هستند.

پیدا کردن تعداد بیشتری از آنها به محققان این امکان را می دهد تا کار خود را گسترش دهند. محققان در نتیجه گیری خود نوشتند: “هدف قرار دادن میزبان سنگهای کربنات می تواند جمعیت بیشتری نسبت به حوزه های بکر داشته باشد ، و به طور خاص عدم اطمینان در بازسازی PCO2 کاهش می یابد ، زیرا محققان در نتیجه گیری خود نوشتند.

هدف این است که این کره های فضایی بدون تغییر را در سنگهای باستانی پیدا کنیم.

محققان نوشتند: “استخراج حوزه های فضایی بدون تغییر از نوع I از کربناتهای قدیمی 2.7 Ga در این زمینه امیدوار کننده است.” شکل 2.7 GA در حوزه های فضایی I که از منطقه Pilbara در استرالیا استخراج شده است ، اشاره دارد. Pilbar Katon بخش باستانی لیتوسفر زمین است که برای مطالعات Paleoclimatic مهم است. از آنجا که این رویداد بزرگ اکسیژن رسانی حدود 2.4 میلیارد سال پیش افزایش چشمگیر اکسیژن جوی زمین ایجاد کرده است ، اگر آنها بتوانند ترکیب ایزوتوپ اکسیژن جوی را فاش کنند ، کمی قبل از آن زمان مورد توجه محققان بوده است.

محققان نتیجه می گیرند: “ترکیب ایزوتوپ اکسیژن از حوزه های فضایی I-Type بدون تغییر ، این پتانسیل را دارد که فرآیندهای سرخپوشان را در زمان دیگری نسبت به سایر پروکسی های موجود ردیابی کند.”


Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا