مقالات

پلوتون چگونه قلب خود را به دست آورد؟ دانشمندان پاسخی ارائه می دهند


قابل تشخیص ترین ویژگی پلوتو “قلب” آن است، منطقه ای نسبتاً درخشان و به شکل ولنتاین که به نام Tombaugh Regio شناخته می شود. نحوه شروع آن قلب یکی از عمیق ترین اسرار سیاره کوتوله است – اما اکنون محققان می گویند که محتمل ترین سناریوی مربوط به برخورد اولیه با یک جسم سیاره ای با عرض کمی بیش از 400 مایل را ارائه کرده اند.

اصطلاح علمی برای آنچه اتفاق افتاد، با توجه به مطالعه ای که امروز در Nature Astronomy منتشر شد“اسپلات” است.

اخترشناسان دانشگاه برن در سوئیس و دانشگاه آریزونا به دنبال شبیه‌سازی‌های رایانه‌ای بودند که نتایج پویا مشابه آنچه در داده‌های کاوشگر افق‌های جدید ناسا دیده می‌شد، تولید کرد. آن‌ها مجموعه‌ای از شبیه‌سازی‌ها را پیدا کردند که تطابق نزدیکی را ایجاد می‌کردند، اما با یکدیگر در تضاد بودند پیشنهادات قبلی مبنی بر اینکه پلوتو دارای اقیانوسی عمیق زیرسطحی است. آنها گفتند که سناریوی آنها به وجود یک اقیانوس عمیق بستگی ندارد – که می تواند دانشمندان را به بازنویسی تاریخ تکامل زمین شناسی پلوتو سوق دهد.

مفهوم یک هنرمند برخورد فرضی یک سیاره با پلوتو را نشان می دهد. (تیبو راجر/دانشگاه برن)

آدین دنتون، اخترشناس دانشگاه آریزونا، یکی از نویسندگان همکار این مطالعه، گفت که شکل گیری قلب “پنجره ای حساس به اولین دوره های تاریخ پلوتون ارائه می دهد.”

با گسترش تحقیقات خود به منظور شامل سناریوهای شکل‌گیری غیرعادی‌تر، احتمالات کاملاً جدیدی برای تکامل پلوتو آموختیم. دنتون در یک بیانیه خبری گفت. سناریوهای مشابهی ممکن است برای اجرام دیگر در کمربند کویپر، حلقه ای از جهان های یخی در لبه منظومه شمسی، اعمال شود.

این مطالعه بر روی نیمه غربی هسته متمرکز شد، منطقه ای به وسعت 1000 مایل و قطره ای شکل به نام Sputnik Planitia. این منطقه شامل مجموعه ای از یخ ها است و تقریباً 2.5 مایل در ارتفاع کمتر از بقیه پلوتون است. ظاهراً نتیجه یک ضربه عظیم است.

هری بالانتاین نویسنده ارشد این مطالعه گفت: «در حالی که بیشتر سطح پلوتو از یخ متان و مشتقات آن تشکیل شده است که پوسته آب-یخ را می پوشانند، پلانیتیا عمدتاً با یخ نیتروژن پر شده است که به احتمال زیاد پس از برخورد به دلیل ارتفاع پایین به سرعت انباشته شده است». یک دانشیار پژوهشی در دانشگاه برن.

نیمه شرقی هسته با لایه ای مشابه اما بسیار نازک تر از یخ نیتروژن پوشیده شده است. منشا این قسمت از منطقه تومباگ هنوز مشخص نیست، اما احتمالاً به فرآیندهایی مربوط می شود که اسپوتنیک پلانیتیا را شکل داد.

بالانتاین و همکارانش مجموعه گسترده ای از شبیه سازی های کامپیوتری تاثیر باستانی را اجرا کردند. این شبیه‌سازی‌ها طیف وسیعی از اندازه‌ها و ترکیبات ضربه‌گیر را در سرعت‌ها و زوایای مختلف نشان می‌دهند. بهترین تناسب با شکل Sputnik Planitia شامل یک شی با عرض 400 مایل متشکل از 15 درصد سنگ است که با زاویه 30 درجه وارد می شود و با سرعت نسبتاً کم با پلوتون برخورد می کند.

بر اساس این پارامترها، این جسم در سطح پلوتون می‌پاشد. شکل حاصل شبیه دهانه برخوردی معمولی نخواهد بود. در عوض، مانند یک اشک درخشان و یخی به نظر می رسد که هسته صخره ای بدن ضربه زننده به دم اشک ختم می شود.

«هسته پلوتون به قدری سرد است که سنگ‌ها با وجود گرمای برخورد بسیار سخت باقی مانده و ذوب نشدند و به لطف زاویه برخورد و سرعت کم، هسته ضربه‌گیر در هسته پلوتو فرو نرفت، بلکه به‌عنوان یک دست‌نخورده باقی ماند. بلانتین توضیح داد.

https://www.youtube.com/watch?v=OwndeDkvBrk

سناریوهای قبلی برای پیدایش Sputnik Planitia بر وجود یک اقیانوس عمیق در زیر سطح پلوتو تکیه داشتند تا توضیح دهند که چرا منطقه برخورد در طول زمان به سمت نزدیکترین قطب پلوتو حرکت نکرده است. اما محققین پشت این مطالعه تازه منتشر شده دریافتند که بهترین مسابقات در شبیه‌سازی‌هایشان به اقیانوسی با عمق بیش از 30 مایل نیاز دارد. آنها می نویسند: «اگر تأثیر آمونیاک ناچیز باشد، ممکن است پلوتو اصلاً اقیانوس زیرسطحی نداشته باشد، مطابق با مورد اسمی ما».

محققان می گویند که به کار خود بر روی مدل سازی تاریخ زمین شناسی پلوتو – و اینکه چگونه این مدل ها ممکن است برای اجرام دیگر کمربند کویپر اعمال شوند، ادامه خواهند داد.

در همین حال، فضاپیمای نیوهورایزنز، نزدیک به نه سال پس از آن، به سفر خود در دوردست‌های منظومه شمسی ادامه می‌دهد. پرواز پلوتون. دانشمندان ماموریت اخیراً یک کشف را گزارش کرده اند سطح غبار بین سیاره ای بالاتر از حد انتظار است، نشان می دهد که ممکن است کمربند کویپر بیش از آنچه فکر می کردند وجود داشته باشد. آنها امیدوارند جهان یخی دیگری را که فضاپیما می تواند از نزدیک مشاهده کند، شناسایی کنید در اواخر دهه 2020 یا 2030.

علاوه بر بالانتاین و دنتون، نویسندگان مطالعه نجوم طبیعت، با عنوان “Sputnik Planitia به عنوان بقایای ضربه‌گیر که نشان‌دهنده یک ماسکون صخره‌ای باستانی در پلوتو بدون اقیانوس است.” شامل اریک آسفاگ، الکساندر امسنهوبر و مارتین جوزی است.



Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا