سیاهچاله های اولیه فقط می توانند کسری از ماده تاریک را توضیح دهند

ماده تاریک چیست؟ این سوال در بحث در مورد ماهیت جهان مهم است. توضیحات پیشنهادی زیادی برای ماده تاریک، هم در مدل استاندارد و هم فراتر از آن وجود دارد.
یکی از اجزای پیشنهادی ماده تاریک، سیاهچالههای اولیه است که در کیهان اولیه بدون ستاره در حال فروپاشی بهعنوان مولد ایجاد شدهاند.
مسئله ماده تاریک یک مشکل جرم گم شده است. کهکشان ها را نباید با جرم مشاهده شده در کنار هم نگه داشت. جرم قابل مشاهده آنها ستارگان، گاز، غبار و بسیاری از سیارات است.
شکل دیگری از جرم باید وجود داشته باشد تا اساساً از پراکندگی کهکشان ها جلوگیری کند. ماده تاریک یک نام مکان برای هر جرم گمشده است. اخترشناس فریتز زویکی برای اولین بار در سال 1933 هنگام مشاهده از این اصطلاح استفاده کرد کمای خوشه ای و نشانه هایی از گم شدن توده را پیدا کرد. حدود 90 درصد از خوشه کما فاقد جرم است که زویکی آن را “دانکل ماده” نامیده است.

سیاهچاله های اولیه (PBHs) یکی از نامزدهای اصلی ماده تاریک هستند. در دوران اولیه کیهان، محفظه هایی از ماده زیراتمی متراکم ممکن است به طور طبیعی تشکیل شده باشد. هنگامی که به اندازه کافی متراکم شوند، می توانند مستقیماً در سیاهچاله ها فرو بریزند. بر خلاف همتایان اخترفیزیکی خود، آنها هیچ اجداد ستاره ای نداشتند.
مشاهدات اخیر JWST و LIGO/Virgo نتایج این ایده را تایید می کند که PBH ها ماده تاریک هستند. برخی از محققان پا را فراتر می گذارند و می گویند که این شواهد از این ایده حمایت می کند که ماده تاریک منحصراً از PBH ساخته شده است و اجزای دیگری ندارد.
تحقیقات جدید نشان می دهد که برخی از PBH های اولیه ادغام خواهند شد و LIGO/Virgo ممکن است امواج گرانشی را از ادغام ها تشخیص دهد. تحقیق این است که “محدودیتهای سیاهچالههای اولیه از رویدادهای LIGO-Virgo-KAGRA O3.نویسنده اصلی M. Andrés-Carcassonne، دانشجوی دکترا در موسسه فیزیک انرژی بالا در موسسه علم و فناوری بارسلون است.

در سال 2015، LIGO (رصدخانه امواج گرانشی تداخل سنج لیزری) اولین ادغام سیاهچاله خود را شناسایی کرد. در آن زمان، محققان این پنجره جدید را به کیهان اعلام کردند. تا آن زمان، مشاهدات نجومی بر اساس تابش الکترومغناطیسی بود، اما LIGO/Virgo آن را تغییر داد.
ژاپن اکنون به همکاری LIGO/Virgo با رصدخانه موج گرانشی Karga ملحق شده است و تلاش بین المللی LIGO/Virgo/Karga (LVK) نامیده شده است. این سه رصدخانه با هم داده های امواج گرانشی را جمع آوری می کنند.
نویسندگان می نویسند: «کار قبلی استفاده از داده های GW را برای یافتن شواهد مستقیم یا غیرمستقیم برای PBH ها مورد بررسی قرار داده است. «جستجوهای هدفمند ویژه برای اجرام فشرده زیر خورشیدی که سیگنال ضعیفی از وجود PBH ارائه میدهند، تاکنون ناموفق بوده است».
نویسندگان اشاره میکنند که در دادههای GW در حال رشد ما، ممکن است نشانههایی از PBH وجود داشته باشد که توسط روشهای دیگر محققین نادیده گرفته شدهاند. آنها می نویسند که برخی از توده های مؤلفه “… در مناطقی قرار می گیرند که مدل های اخترفیزیکی آنها را پیش بینی نمی کنند و به طور بالقوه جمعیت PBH را نشان می دهند.”

این تابع جرم PBH ها نقش زیادی در تشکیل PBH ها ایفا می کنند. هدف آنها به روز رسانی محدودیت های جرم PBH در داده های GW است. “یکی از اهداف ما این است که محدودیت هایی را استخراج کنیم که به طور قابل توجهی به سناریوی شکل گیری اساسی بستگی ندارد. به این ترتیب، ما انواع توابع جرمی مختلف PBH را در نظر می گیریم.” آنها توضیح می دهند.
دو سناریو اصلی شکلگیری که آنها ذکر میکنند، اخترفیزیکی و اولیه است. در دسته اولیه، راه های مختلفی وجود دارد که PBH ها می توانند تشکیل شوند، و همه آنها به یک تابع توده گره خورده اند. نویسندگان توضیح می دهند که PBH ها می توانند خوشه ماده تاریک را توضیح دهند، اما تنها در صورتی که در محدوده 10 باشند-16 به 10-12 میزهای خورشیدی
آنها می نویسند: “PBH های سبک تر امروز تبخیر شده اند و ممکن است تنها بخش کوچکی از DM را نشان دهند.”
BH های اخترفیزیکی سیستم های دوتایی را تشکیل می دهند و می توانند ادغام شوند و امواج گرانشی را ارسال کنند. اگر PBH ها ادغام شوند، امواج گرانشی را نیز ارسال می کنند. ممکن است برخی از این ادغام ها پشت برخی از داده های GW باشد که توسط LIGO/Virgo/Karga در سومین مشاهده خود شناسایی شده است. محققان نتایج خود را در قالب یک مورد بدبینانه و خوش بینانه ارائه می کنند. مورد بدبینانه می گوید که تمام مشاهدات GW از ادغام سیاهچاله های اخترفیزیکی (ABH) است، در حالی که مورد خوش بینانه نشان می دهد که برخی از ادغام های PBH هستند.
تحقیقات و نتایج آنها شامل تعداد بسیار زیادی از اصطلاحات و روابط فیزیکی پیچیده است. اما سوال اصلی این است که آیا PBH ها می توانند حاوی ماده تاریک، به طور جزئی یا کامل باشند. در این زمینه، نتایج به چه چیزی خلاصه می شود؟

محققان می گویند که در تجزیه و تحلیل جمعیتی از سیستم های دوتایی اخترفیزیکی و اولیه، PBH ها نمی توانند حاوی همه ماده تاریک باشند. حداکثر می توانند بخش کوچکی از آن را تشکیل دهند.
در جمعیتی از دوتاییها متشکل از سیاهچالههای اولیه و اخترفیزیکی، متوجه میشویم که در هر سناریو، PBHها میتوانند بیشترین مقدار را تشکیل دهند. fPBH کمتر یا مساوی 10-3 ماده تاریک در محدوده جرمی 1-200 جرم خورشیدی.
fPBH نشان دهنده کسری از ماده تاریک است که PBH ها می توانند حاوی 10 باشند-3 به معنای 0.001 است و محدوده جرم خورشیدی کاملاً قابل توضیح است. لازم نیست شما یک فیزیکدان باشید تا بفهمید آنها چه می گویند. PBH ها ممکن است در تجزیه و تحلیل خود تنها بخش کوچکی از ماده تاریک را تشکیل دهند.
این ممکن است یک مطالعه سرفصلساز نباشد. این نگاهی است زیر سرپوش اخترفیزیک و کیهانشناسی، جایی که تیمهای محقق سخت کار میکنند تا پدیدههای بهتدریج متفاوت را محدود و تعریف کنند. اما این از اهمیت آن نمی کاهد.
یک روز ممکن است تیتری منتشر شود که فریاد بزند: «فیزیکدانان ماده تاریک را شناسایی می کنند! پاسخی به سوالات بزرگ جهان هستی!»
اگر این اتفاق بیفتد، صدها و هزاران مطالعه از این دست پشت آن وجود خواهد داشت.



