مقالات

یک روش جدید برای اندازه گیری جایی که ماده تاریک راه شیری است


کهکشان راه شیری ما سرشار از ماده تاریک است. مشکل این است که ما نمی توانیم ببینیم که در کجا پخش می شود ، زیرا ، خوب ، تاریک است. ما همچنین کاملاً نمی فهمیم که چگونه توزیع می شود – در توده ها یا چه چیزی؟ تیمی در دانشگاه آلاباما-هانتسویل راهی برای استفاده از پالس های تنهایی برای نقشه برداری از این موارد و آشکار کردن تأثیر آن بر روی کهکشان ارائه داده است.

تکنیک توسعه یافته توسط D -r Sukanya Chakraarti و تیم آن مبتنی بر برخی از ویژگی های منحصر به فرد پالس ها است. علاوه بر این ، او از حضور یک تردید عجیب از کهکشان ما استفاده می کند. به نظر می رسد در اثر تعامل با کهکشان های کوتوله مانند ابر بزرگ ماژلانی ایجاد شده است. این نوسانات مربوط به میزان ماده تاریک در کهکشان است و معلوم می شود که پالس ها می توانند به نقشه برداری آن کمک کنند.

نقشه برداری از پارچه تیره و نبض

نبض ها لاشه های ستاره های عظیم هستند. هنگامی که آنها مانند Supernovae منفجر می شوند ، آنچه باقی مانده است یک هسته ستاره فشرده شده سریع است. این جانوران از میدان های مغناطیسی فوق العاده قوی استفاده می کنند. این مزارع پیچیده و پیچیده می شوند زیرا بارها در ثانیه می چرخند و ذرات بالایی را به بیرون می فرستند. این باعث می شود نبض انرژی از دست بدهد. در ترکیب با مالش تولید شده توسط حرکات میدان مغناطیسی پیچ خورده ، پالسار هنوز در فرآیندی به نام “ترمز مغناطیسی” کند می شود. دانشمندان سالهاست که برای درک رفتار نبض برای مدل سازی این فرایند تلاش می کنند.

تصویر پالسار با میدان های مغناطیسی قدرتمند. آنها ذرات را به فضا هدایت می کنند و خصوصیات پیچش آنها به کند شدن چرخش پالس کمک می کند. این چرخش با تأثیر توزیع ماده تاریک تسریع می شود. اعتبار: مرکز پرواز ناسا/والت فیمر

رفتار کهکشان راه شیری بخش دیگری از پازل نقشه برداری ماده تاریک است. اخترشناسان می دانند که یک مؤلفه اساسی ماده تاریک وجود دارد که به نظر نمی رسد به طور مساوی گسترش یابد. به گفته چاکربارتی ، توزیع واقعی این توده از ماده تاریک منجر به اثرات جالب می شود. وی گفت: “در کار بدتر من ، من از شبیه سازی های رایانه ای استفاده کردم تا نشان دهم که از آنجا که راه شیری با کهکشان های کوتوله در تعامل است ، ستاره های موجود در شیری در صورتی که زیر دیسک یا بالاتر از دیسک باشند ، یک تراکتور گرانش بسیار متفاوت احساس می کنند.” “Cloud Big Madstelenin (LMC) – کهکشان بزرگی از کوتوله ها – یا کهکشان خود ماست و وقتی در نزدیکی راه شیری عبور می کند ، می تواند بخشی از جدول را در دیسک کهکشانی به سمت آن بکشد – با حرکت به یک کهکشان با جرم بیشتر.

گایا به ما نشان داد که دیسک کهکشان ما ، افقی قهوه ای تیره ، که از یک طرف از طرف دیگر پوشانده شده است ، موج کمی به آن دارد. گایا همچنین به ما نشان داد كه راه شیری بیش از دو دست مارپیچی دارد و آنها همانطور كه ​​تصور می كردیم به اندازه آنها تلفظ نمی شوند. توزیع ماده تاریک کهکشان به شکل کمک می کند. اعتبار تصویر: ESA/GAIA/DPAC ، Stefan Payne-Journal CC BY-SA 3.0 IGO
گایا دیسک کهکشان ما را نشان داد ، افقی قهوه ای تیره ، که از یک طرف از طرف دیگر پوشانده شده است ، موج دارد. گایا همچنین نشان داد که راه شیری بیش از دو بازوی مارپیچی دارد. آنها به همان اندازه که فکر می کردیم تلفظ نمی شوند. توزیع ماده تاریک کهکشان به شکل کمک می کند. اعتبار تصویر: ESA/GAIA/DPAC ، Stefan Payne-Journal CC BY-SA 3.0 IGO

Chakrabarti این کهکشان جالب توجه را با روشی که کودک خردسال قدم می زند مقایسه می کند – او هنوز کاملاً متعادل نیست. این تردید بر ستارگان ، از جمله نبض ها تأثیر می گذارد. و معلوم می شود که تراکتورهای مختلف گرانش ناشی از توزیع ماده تاریک بر سرعت جاسوسان آنها تأثیر می گذارد. چاکربارتی گفت: “بنابراین این عدم تقارن یا یک اثر نامتناسب در شتاب پالس هایی که از کشیدن LMC ناشی می شوند چیزی است که انتظار داشتیم آن را ببینیم.” به عبارت دیگر ، آن تراکتورهای گرانش در ماده تاریک توزیع آن و احتمالاً چگالی آن را در سراسر کهکشان می بخشد.

کارهای قبلی را ارتقا دهید

Chakraarts و تیمش قبلاً استفاده از پالس های باینری را برای نقشه برداری ماده تاریک در کهکشان معرفی کرده اند. به نظر می رسد که ترمز مغناطیسی بر مدارهای پالس در سیستم های باینری تأثیر نمی گذارد. این باعث می شود آنها برای اندازه گیری کمیت و توزیع ماده تاریک در راه شیری مفید باشند. بنابراین ، تیم به دلیل تأثیر پتانسیل گرانشی راه شیری ، سرعت پالسار را اندازه گیری می کند. این کار نشان داده است که می توان زمینه گرانشی کهکشان را با نقاط داده از پالس های باینری بیشتر نقشه برداری کرد. این شامل توده های ماده تاریک کهکشانی است. با این حال ، یک مشکل وجود دارد. پالس های منفرد زیادی وجود دارد. راهی برای استفاده از آنها برای آنها وجود داشت. و این ما را به مدل سازی تیم Pulsar Spindown باز می گرداند.

برداشت این هنرمند از پالسار باینری توسط مایکل کرامر ، رصدخانه بانک جودرل. از Binars برای نقشه برداری از تأثیر ماده تاریک در میدان گرانشی کهکشان استفاده می شود.
برداشت این هنرمند از پالسار باینری توسط مایکل کرامر ، رصدخانه بانک جودرل. باینرها به ترسیم تأثیر ماده تاریک در میدان گرانشی کهکشان کمک می کنند.

تام دونلون ، عضو تیم گفت: “به دلیل این اسپینگوف ، ما در ابتدا در سال 2021 و در سند بعدی ما در سال 2024 بودیم تا فقط از پالس در سیستم های باینری برای محاسبه شتاب استفاده کنیم ، زیرا مدارها تحت تأثیر ترمز مغناطیسی قرار نمی گیرند.” “با تکنیک جدید ما ، ما قادر به ارزیابی میزان ترمز مغناطیسی با دقت بالا هستیم ، که به ما امکان می دهد از پالس های جداگانه برای شتاب استفاده کنیم.”

به داده های بیشتری نیاز دارید

تیم Chakrabarti با افزودن اندازه گیری های بیشتر به یک منبع نقطه ای “یک نفره” ، پیش بینی می کند که در نهایت باید درک بسیار دقیق تری از توزیع ماده تاریک را به روش شیری تعیین کرد. چاکربارتی گفت: “در اصل ، این تکنیک های جدید اکنون اندازه گیری شتاب های بسیار کوچک را که ناشی از جذابیت ماده تاریک در کهکشان است ، فراهم می کند.” “در جامعه نجوم ، ما توانستیم مدتی شتاب های بزرگ تولید شده توسط سیاهچاله ها را در اطراف ستاره ها و ستاره های قابل مشاهده در نزدیکی مرکز کهکشانی اندازه گیری کنیم. اکنون می توانیم فراتر از اندازه گیری شتاب های بزرگ به اندازه گیری شتاب های کوچک در حدود 10 سانتی متر در ثانیه در دهه حرکت کنیم. 10 سانتی متر در ثانیه سرعت یک کودک خزنده است. “

برای اطلاعات بیشتر

دستیابی به موفقیت UAH با استفاده از اندازه گیری شتاب مستقیم برای اولین بار ، اندازه گیری چگالی محلی ماده تاریک را امکان پذیر می کند
مدل سازی تجربی ترمز مغناطیسی در پالس های میلی ثانیه ای برای اندازه گیری چگالی موضعی ماده تاریک و اثرات کهکشان های ماهواره ای در مدار
ساختار کهکشانی شتاب پالس باینری: فراتر از الگوهای صاف


Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا