آیا سیاهچاله ها واقعاً به تکینگی نیاز دارند؟

وقتی کسی در مورد سیاهچاله ها صحبت می کند، تقریبا همیشه در مورد افق رویداد و تکینگی صحبت می کند. به هر حال، این چیزی است که سیاهچاله را تعریف می کند، درست است؟ خب، بستگی به این دارد که منظور شما از سیاهچاله چیست. برخی هستند که استدلال می کنند که یک سیاهچاله نیازی به تکینگی ندارد و این می تواند به این معنی باشد که آنها حتی افق رویداد ندارند.
قبل از فرو رفتن در سیاهچالهها، ابتدا بین این دو نوع تفاوت قائل میشویم. از یک طرف، ما سیاهچاله های نظری داریم که در نسبیت عام توضیح داده شده است. اینها راه حل هایی برای معادلات میدان GR اینشتین هستند که به عنوان متریک شناخته می شوند. اولین متریک سیاهچاله توسط کارل شوارتزشیلد کشف شد و سیاهچاله ساده و غیر چرخشی را توصیف می کند. معیارهای دیگری نیز در طول سالها کشف شدهاند، مانند متریک کر، که در سال 1963 توسط روی کر کشف شد، که سیاهچالهای در حال چرخش بدون بار را توصیف میکند. این معیاری است که برای تجسم تمام آن صحنههای عالی در فیلمهای مشابه استفاده میشود بین ستاره ای.
* در سال 1979، ژان پیر لومینه اولین شبیه سازی را انجام داد که چگونه یک سیاهچاله نور اطراف خود را منحرف می کند. اعتبار: ژان پیر لومینه*
از سوی دیگر، سیاهچاله هایی هستند که ما مستقیماً مشاهده کرده ایم، مانند M87* و سیاهچاله در مرکز کهکشان ما، SagA*. تلسکوپ افق رویداد دادههای زیادی را در مورد این دو سیاهچاله جمعآوری کرده است، و از این طریق میدانیم که آنها در حال چرخش هستند و ساختاری نزدیک به افق دارند که – تا حد رصد ما – کاملاً با مدل کر مطابقت دارد. البته، هیچ یک از مشاهدات ما نمی تواند درون یک سیاهچاله را ببیند، بنابراین به طور قطع نمی دانیم که آیا این سیاهچاله دارای تکینگی است یا خیر. به همین ترتیب، ما نمی توانیم خود افق رویداد را ببینیم، زیرا هر نوری که از افق رویداد عبور کند برای همیشه در دام می ماند. بنابراین در حالی که ما هیچ مدرکی نداریم که نشان دهد سیاهچاله ها دارای تکینگی و افق رویداد نیستند، مدل های جایگزینی که با مشاهدات کنونی سازگار هستند نیز از نظر تئوری امکان پذیر است.
*اولین تصویر مستقیم از سیاهچاله کلان جرم در کهکشان ما. اعتبار: EHT Collaboration*
دلیل اهمیت این موضوع این است که در حالی که تکینگی ها و افق رویدادها به طور طبیعی در معیارهای سیاهچاله نشان داده می شوند، اما باعث ایجاد انواع مشکلات نیز می شوند. یک تکینگی ساده یک نقطه ریاضی با چگالی بی نهایت و حجم صفر است که در آن قوانین فیزیک شکسته می شوند. آنقدر مشکل ساز است که فیزیکدانان با استناد به فرضیه سانسور کیهانی استدلال می کنند که تکینگی ها همیشه توسط یک افق رویداد پوشیده شده اند، بنابراین نیازی نیست نگران آنها باشیم. اما افق رویداد مشکلات خاص خود را دارد. از آنجایی که هر جسمی که از افق رویداد عبور کند هرگز نمی تواند از سیاهچاله بگریزد، اطلاعات موجود در جسم برای همیشه در جهان گم می شود و یک پارادوکس اطلاعاتی ایجاد می کند. دایره ای می رویم.
یکی از راههای حل همه اینها، یافتن مدلی از یک سیاهچاله بدون تکینگی و افق رویداد است. به هر حال، نسبیت عام یک نظریه کلاسیک مانند دینامیک نیوتنی است. جهان واقعی در طبیعت کوانتومی است، بنابراین ما واقعا باید یک نظریه کوانتومی گرانش داشته باشیم. و شواهدی وجود دارد که فیزیک کوانتومی می تواند این مسائل را حل کند. اصل عدم قطعیت هایزنبرگ بیان می کند که شما نمی توانید جرم دقیقی را در یک نقطه دقیق داشته باشید، بنابراین نظریه کوانتومی احتمالاً از تشکیل تکینگی ها جلوگیری می کند و تابش هاوکینگ می تواند به انرژی و اطلاعات اجازه دهد تا در طول زمان از سیاهچاله فرار کنند.
بیشتر تحقیقات نظری در مورد این ایده ها بر جنبه کوانتومی چیزها متمرکز است. برای مثال، در گرانش کوانتومی حلقهای، فوم کوانتومی فضازمان میتواند به این معنا باشد که سیاهچالهها یک “ستاره پلانک” را در افق رویداد تشکیل میدهند تا یک تکینگی. یک الگوی مشابه، معروف به توپ فاز، در نظریه ریسمان ظاهر می شود، جایی که تکینگی با توپی از رشته های منحط جایگزین می شود. همچنین نظریه های کلاسیک جایگزینی از نسبیت عام وجود دارد که می تواند مشکلات GR را از بین ببرد.
اما با توجه به اینکه هیچ مدرک رصدی برای گرانش کوانتومی، نسبیت جایگزین یا نظریه ریسمان وجود ندارد، چرا به پروفسور قدیمی خوب اینشتین پایبند نباشیم؟ اگر فرض کنیم که نسبیت عام درست است، اما این محدودیت را اضافه کنیم که تکینگی ها ممنوع هستند، چه؟ آیا چنین متریک سیاهچاله ای امکان پذیر است؟ بله، و به عنوان متریک هایوارد شناخته می شود.
متریک هایوارد حداقل راه حل معادلات میدان انیشتین با محدودیت های زیر است: ایستا، مجانبی تخت، کروی متقارن، و غیر منفرد. در مقابل، مدل شوارتزشیلد یک سیاهچاله حداقل راه حلی است که سه قید اول را برآورده می کند. بنابراین یک سیاهچاله هایوارد اساساً یک سیاهچاله شوارتزشیلد بدون چرخش بدون تکینگی است. اما همین تفاوت واحد باعث تغییرات متعددی می شود.
* نمودار مقایسه متریک شوارتزشیلد با متریک هایوارد. از بیرون، سیاهچاله های شوارتزشیلد و هایوارد تقریباً یکسان هستند. اعتبار: Jens Boos/Universe*
واضح ترین تغییر این است که سیاهچاله هایوارد تکینگی ندارد. به جای اینکه فضا به طور فزاینده ای تا نقطه ناپدید شدن منحرف شود، مرکز سیاهچاله به طور محلی صاف است، درست مانند هر منطقه ای از فضای عمیق. تغییر ظریف تر این است که سیاهچاله های هایوارد افق رویداد ندارند. در عوض، مدل دارای یک افق ظاهری است که حاوی ماده برای مدت طولانی است. با گذشت زمان، ماده و انرژی می توانند به تدریج فرار کنند. این شبیه به اثر تابش هاوکینگ است، اما بدون اشاره به فیزیک کوانتومی. برای سیاهچاله های کلان جرم، این اثر به قدری کوچک است که سیاهچاله هایوارد تقریباً از سیاهچاله شوارتزشیلد قابل تشخیص نیست. و این نکته کلیدی است. اگرچه همه مشاهدات ما از سیاهچاله ها با مدل های استاندارد مطابقت دارند، سیاهچاله های هایوارد نیز با داده ها موافق هستند.
البته، یک نکته مهم این است که ما هیچ مکانیسم فیزیکی برای جلوگیری از شکل گیری تکینگی ها نمی شناسیم. مدل هایوارد به سادگی آنها را با یک حکم ممنوع می کند. اما اگر مدل هایوارد درست باشد، آنگاه همه این مشکلات ظریف با تکینگی ها و افق رویداد ممکن است… بی معنی باشند.
مرجع: روولی، کارلو و فرانچسکا ویتوتو. “ستاره های پلانک”. *مجله بین المللی فیزیک مدرن D* 23.12 (2014): 1442026.
مرجع: ماتور، سمیر دی. “پیشنهادی برای حل پارادوکس اطلاعات سیاهچاله.” *مجله بین المللی فیزیک مدرن D* 11.10 (2002): 1537-1540.
مرجع: هیوارد، شان آ. “تشکیل و تبخیر سیاهچاله های غیر منفرد.” * نامه بررسی فیزیکی * 96.3 (2006): 031103.



