مقالات

شبیه سازی انزال های پیچیده توده تاجی ضعف در پیش آگهی زمان فضا را نشان می دهد


اجتناب یا حداقل محدود کردن آسیب های طوفان های ژئومغناطیسی یکی از جذاب ترین استدلال ها است که چرا باید به فضا توجه کنیم. طوفان های خورشیدی قوی می تواند همه چیز را از ترافیک هوایی گرفته تا کشاورزی تحت تأثیر قرار دهد و ما آنها را از خطر و هزینه های خود نادیده می گیریم. با وجود این تهدید ، ابزارهایی که ما برای ردیابی و تجزیه و تحلیل آنها اعمال کرده ایم نسبتاً ابتدایی بودند. اگر بخواهیم تهدیدی را که طوفان خورشیدی است ، به طور دقیق ارزیابی کنیم ، هر دو شبیه سازی و سخت افزار فیزیکی که به آن اختصاص داده شده است ، نیاز به ارتقا دارند. به عنوان اولین قدم ، یک کتاب جدید توسط گروهی به سرپرستی محققان دانشگاه میشیگان یک شبیه سازی بسیار دقیق تر ایجاد کرده است که نشان می دهد چقدر مهم است که ما همچنین سخت افزار مناسبی برای احساس این طوفان ها داریم.

این سند ، که در مجله اخترفیزیکی منتشر شده است ، با جزئیات بسیار بیشتری ، جنجال های انبوه تاج (CME) را شبیه سازی می کند. مدتهاست که شناخته شده است که CME تأثیر زیادی در “زمان فضایی” دارد. اما CME خود عظیم است و شبیه سازی هایی که سعی می کنند آنها را درک کنند ، روی آنها به عنوان یکپارچه متمرکز شده اند ، با بارهای مغناطیسی مشابه در طی میلیون مایل مواد خود.

این ساختار یکپارچه در مقابل داده هایی که ما در خود CMES جمع آوری کرده ایم ، پرواز می کند که نشان می دهد آنها بسیار پیچیده تر از شبیه سازی های آنها هستند. تلاش برای درک چگونگی بروز این پیچیدگی یکی از اصلی ترین تمرکزهای تحقیقات CME در سالهای اخیر بوده است. محققان بر این باورند که شبیه سازی آنها نشان می دهد که چگونه – استفاده از ساختار خورشیدی دیگر که به عنوان یک منطقه خورنده تعامل (CIR) شناخته می شود.

https://www.youtube.com/watch؟v=x4plv-qpdno

کارت بصری از مدل تجزیه CME که در مقاله شبیه سازی شده است.

CIRS هنگامی شکل می گیرد که یک جریان سریع باد آفتابی به یک جریان آهسته برخورد می کند ، که زودتر آزاد شد. بسیاری از اوقات ، جریان های سریعتر خورشید را از طریق آنچه به “سوراخ های تاجی” معروف است ، ترک می کنند ، جایی که خطوط میدان مغناطیسی اجازه می دهد تا جریان سریعتر از طریق بدون مانع عبور کنند. قسمتهای سبک تر خورشید از باد آفتاب کندتر می شود. جایی که آنها با هم برخورد می کنند ، میدان های پلاسما و مغناطیسی تشکیل شده و هر دو جریان در CIR فشرده می شوند. معمولاً این تعامل حتی بیشتر از این مدار زمین اتفاق می افتد ، اما ساختارهای CIR نسبتاً ثابت و کاملاً عظیم هستند. آنها همچنین با جریانی که آنها را ایجاد می کنند ، مشترک هستند که در ابتدا با آفتاب و نام “coloting” جمع شده اند.

CME غالباً محافل آن است که در جاده از خورشید قرار دارند و این جایی است که آنها شروع به شکستن در ساختارهای پیچیده تری می کنند. شبیه سازی شرح داده شده در مقاله ، آن را به چهار مرحله مختلف می شکند.

اول ، CME از خورشید فوران می کند و مستقیماً در CIR به جلو حرکت می کند. از آنجا که CIR بسیار کندتر و محکم تر از مواد در CME است ، اگر به آرامی با یک سد گل و لای روبرو شود ، لبه اصلی CME شروع به شکل دادن به “بالا” می کند.

https://www.youtube.com/watch؟v=llanxf9k490

فریزر در مورد چگونگی طوفان های خورشیدی بد می تواند بحث کند.

اما از آنجا که این بیشتر در پلاسما است ، نه آب ، مرحله بعدی این است که نوک توسط موادی که در پشت آن قرار دارد فشرده می شود ، در نهایت محدود به نقطه ای است که در آن “گردن” ایجاد می کند. قسمت اصلی CME سپس مغناطیسی از بقیه مواد پشت آن جدا می شود و آنچه را که به عنوان “جریان bifurge” شناخته می شود ، ایجاد می کند ، جایی که میدان مغناطیسی پلاسما تغییر می کند و بنابراین مقدار بیشتری از انرژی الکترومغناطیسی را ذخیره می کند.

میدان های مغناطیسی دوست ندارند وقتی انرژی بیشتری وجود داشته باشد ، انرژی زیادی داشته باشند ، حالت پایدارتر که باید داشته باشد. بنابراین ، در پایان ، در مرحله سوم شبیه سازی ، میدان های مغناطیسی موجود در برگه فعلی “قطع” و سپس در یک پیکربندی پایدار تنظیم مجدد می شوند و انرژی ذخیره شده در ورق فعلی را آزاد می کنند. در عین حال ، آنها ساختارهای کوچکتر به نام “طناب های جریان” ایجاد می کنند ، که یکی از مؤلفه های اصلی مدل های پیچیده تر CME است که در داده های مشاهده مشاهده می شود.

در مرحله چهارم ، این “طناب های جریان” تازه متولد شده بین امواج شوک ایجاد شده توسط تقویت مغناطیسی گرفتار می شوند و به آنها امکان می دهند سطح ثبات را همچنان که همچنان به زمین سفر می کنند ، حفظ کنند. سایر فعل و انفعالات پیچیده در این مقیاس انجام می شود ، اما طناب های جریان ، که هنوز هم می تواند میلیون ها مایل باشد ، مؤلفه اصلی نسخه پیچیده تر CME است که برای پیش بینی زمان فضا مفیدتر است.

*تصویر شبیه سازی CME با طناب های جریان. اعتبار – چیپ منچستر ، دانشگاه میشیگان*

سهم اصلی این سند در این تلاش ، استفاده از منابع محاسباتی عظیم برای الگوبرداری از این چهار مرحله مختلف است. نویسندگان از بیش از 260 میلیون سلول جداگانه استفاده کرده اند تا بتوانند وضوح مکانی و زمان بی سابقه ای از این فرآیند بسیار پیچیده را فراهم کنند. این سطح از وضوح مکانی همان چیزی است که به آنها امکان می دهد برای اولین بار و در شبیه سازی شکل گیری طناب های جریان را ببینند.

در پایان ، شبیه سازی ها به اندازه داده های مورد استفاده برای ساخت آنها مناسب هستند و یکی از استدلال های اصلی سند این است که ما به داده های بهتری نیاز داریم. جهت گیری طناب های جریان ایجاد شده به عنوان بخشی از این فرآیند ممکن است با CME که از آن ایجاد شده است متفاوت باشد و با مشاهده ماهواره های مشاهده شده با یک منبع واحد که معمولاً برای نظارت بر زمان فضا استفاده می شود ، کاملاً از دست می رود. فقدان جریان به خصوص بد جریان می تواند باعث آسیب به میلیاردها دلار شود ، بنابراین ارزش سرمایه گذاری دارد تا اطمینان حاصل کنیم که می توانیم این ساختارهای پیچیده تر را به درستی ردیابی کنیم.

پاسخ آنها مأموریت مرزی (سوئیفت) برای بررسی زمان فضا (SWIFT) است. این مأموریت از مجموعه ای از چهار پروب استفاده می کند – سه جبران شده در یک مثلث در یک هواپیما در اطراف نقطه L1 Earth -sun. چهارم نزدیک به خورشید در طول مسیر بین خورشید و L1 قرار خواهد گرفت. از آنجا که این امر به ایستگاه های بیشتری نسبت به سه نقطه نسبتاً پایدار Lagrange نیاز دارد ، مجهز به آفتاب گرفتن ، مشابه مأموریت Solar Cruiser ، مجهز خواهد شد ، که به آن امکان می دهد بدون نیاز به سوزاندن سوخت ، موقعیتی را حفظ کند. این پیکربندی اطمینان حاصل می کند که ما بدون در نظر گرفتن جهت گیری آنها ، تمام طناب های جریان بالقوه خطرناک را به دست خواهیم آورد ، و همچنین هشدار قبلی را از ماهواره خورشیدی جلو ارائه می دهیم.

Swift هنوز بودجه لازم را برای شروع آن دریافت نکرده است ، اما این سند باعث می شود که چرا ما هنگام تلاش برای مطالعه CME به سخت افزار بهتری نیاز داریم. اگر می خواهیم اطمینان حاصل کنیم که یک واقعه بالقوه فاجعه بار برای زمان فضا اتفاق نمی افتد ، زیرا ما دائماً حتی بیشتر از زیرساخت های خود را به مکانی که ممکن است در آن گسترش می دهیم ، گسترش می دهیم ، پس باید برای مشاهده و شبیه سازی بدترین آن کار بهتری را در نظر بگیریم.

بیشتر بدانید:

دانشگاه میشیگان / Phys.org – ما به یک کاوشگر خورشیدی نیاز داریم تا قبلاً گردباد فضایی را تشخیص دهیم ، محققان می گویند

MB منچستر چهارم و همکاران. – شبیه سازی با وضوح بالا از تعامل خروجی برداشت جرم تاج و تعامل: mesrovening تشکیل یک ساختار باد خورشیدی مشاهده شده توسط صورت فلکی سوئیفت

UT – خورشید دو CME را به جیوه می اندازد

UT – این می تواند اتفاق بیفتد که CME به زمین برخورد کند


Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا