وقتی این زمین به زمین زد ، به نمایش صحنه زندگی کمک کرد تا ظاهر شود

چگونه زمین ، تنها در میان سیارات سنگی منظومه شمسی ، به خانه ای برای زندگی تبدیل شده است؟ چگونه ، در بین این بی سیم ، سیاره ما گرم ، مهمان نواز و حفظ زندگی شد؟ پاسخ به این سؤالات پیچیده و همه کاره است و بخشی از پاسخ از کیهانشوشیمی ، یک زمینه میان رشته ای است که نحوه توزیع عناصر شیمیایی را بررسی می کند.
منظومه شمسی مکانی شلوغ است که همه چیز در حال حرکت است. این حتی 4.5 میلیارد سال لاستیک تر بود و سیارات هنوز توسط هواپیماهای سازنده و جنین های سیاره ای شکل می گرفتند که به یکدیگر کوچک می شوند و به هم می ریزند. به نوعی ، در تمام این هرج و مرج ، زمین بیش از سهم خود از سلولهای کربن و اسیدهای آمینه و سایر مواد شیمیایی که با آنها همراه است ، دریافت کرده است.
مطالعات کیهانشیمی نشان می دهد که بین 5 تا 10 ٪ از جرم زمین از کندریت های کربن ناشی می شود که به سیاره جوان می رسد. مطالعات همچنین نشان می دهد که بخش اعظم این موارد از طریق Theia Impactor ، که ماه را ایجاد کرده است ، حاصل می شود. به منظور آزمایش این ایده ها ، سه نفر از محققان از شبیه سازی های پویا برای شکل گیری منظومه شمسی استفاده کردند تا بررسی کنند که می توانند آن را تکرار کنند.
این مطالعه تحت عنوان “منشأ پویا یک ، آخرین تأثیر غول پیکر بر روی زمین” است. نویسنده اصلی Duarte Branko از انستیتوی اخترفیزیک و علوم فضایی در رصدخانه نجومی در لیسبون در پرتغال است. این مطالعه در مجله ICARUS منتشر خواهد شد.
یکی از تفاوت های اساسی در کیهانشوشیمیایی تفاوت بین کندریت های کربن (CC) و شهاب سنگهای غیر کربن (NCS) است. این جمعیت شهاب سنگی منظومه شمسی را به دو گروه تقسیم می کند و نشان می دهد که منظومه شمسی حاوی دو مخزن مختلف از مواد است. CCS از خورشید ، احتمالاً فراتر از مشتری تشکیل می شود و مانند آب و ترکیبات ارگانیک با آنها فرار می کند. NC ها مواردی مانند شهاب سنگ آهن را شامل می شوند و حاوی مواد کمتری هستند.
محققان برای تأیید این ایده که CCS و مواد بی ثبات را به زمین تأمین می کند ، شبیه سازی های مفصلی از منظومه شمسی را انجام داده اند. اینها شبیه سازی N بدن در مراحل بعدی رشد سیارات زمینی بودند.
این شبیه سازی ها در اواخر مراحل رشد سیاره پس از پخش دیسک گازی منظومه شمسی آغاز شد. توده جامد موجود به هواپیماهای هواپیمایی و جنین های سیاره ای تقسیم شد. این شبیه سازی شامل CCS بود که به سمت داخل پراکنده بودند زیرا مشتری و کیوان هنوز رشد می کنند و ماده را بدست می آورند. با توجه به تفاوت در اندازه بین جنین های سیارات و سیاره ای ، جنین ها قادر به تعامل با سیارات زمینی و تهیه مواد CC هستند.
محققان سه نوع شبیه سازی را منتشر کرده اند. اولین تماس می گیرد فقط کوچک و فقط شامل اشیاء کوچک CC یا سیاره های کوچک است. دوم آنها تماس می گیرند تنها و فقط شامل اشیاء بزرگ CC ، جنین های سیاره ای است. سوم شامل CC Planetesimals و جنین ها است و نامیده می شود سناریوی مختلطحرف
برای زیر مجموعه ای از 10 شبیه سازی از هر یک از این سناریوها ، آنها شامل تأثیر بی ثباتی غول پیکر در کره زمین هستند. این به عنوان “مدل خوب” در نجوم شناخته می شود و توصیف می کند که چگونه سیارات غول پیکر مدار خود را از جایی که در ابتدا شکل گرفته بودند ، تغییر می دهند.
هدف این بود که تعیین کنیم که چگونه CCS و NC در منظومه شمسی توزیع می شوند و درک می کنند که چگونه زمین با CCS بیشتر از سایر سیارات سنگی ، به ویژه مریخ به پایان می رسد. محققان همچنین می خواستند بدانند كه آیا تأثیر تیا می تواند مسئول تحویل مقدار زیادی از مواد CC به زمین باشد یا خیر.
یک نتیجه واضح این است که نقش ناپایداری غول پیکر سیاره ، به ویژه انتقال مشتری به مدار مختلف ، تأثیر قابل توجهی در تجمع زمین از مواد CC داشت.
این شکل تصاویری از فیلمنامه یک شبیه سازی مختلط را بدون بی ثباتی پویا غول پیکر روی کره زمین نشان می دهد. در اوایل ، اشیاء CC و اجسام NC در جایی که سیارات زمین تشکیل می شوند با هم مخلوط می شوند. برخی از CC ها بین سیارات مدار باقی مانده اند یا هنوز هم برای برخورد با آن خیلی دور بودند. با پایان شبیه سازی ، چهار سیاره زمینی وجود داشت ، از جمله آنالوگ های خوب برای زمین و مریخ. اعتبار تصویر: برانکو و همکاران. 2025 ICARUS
هنگامی که محققان بی ثباتی پویا غول پیکر را روی کره زمین اضافه کردند ، به نظر می رسید همه چیز از هم فاصله بیشتری دارد. نویسندگان می نویسند: “ناپایداری غول پیکر سیاره به طرز چشمگیری تکامل سیستم را تغییر داده و باعث ایجاد پالس شدید هیجان با خارج از مرکز شده و منجر به موجی از برخورد و عبارات می شود.” با این حال ، وضعیت نهایی سیستم تغییر زیادی نکرد.
این شکل عکس های عجیب و غریب و موقعیتی را در طول شبیه سازی نشان می دهد ، از جمله بی ثباتی پویا غول پیکر در کره زمین. آخرین عکس منظومه شمسی واقعی است. اعتبار تصویر: برانکو و همکاران. 2025 ICARUS
بخش مهمی از شبیه سازی ها به Theia Impactor اشاره دارد. مطالعات قبلی نشان می دهد که این ممکن است یک شیء کربن باشد. اگر این واقعیت داشته باشد ، بخش اعظم زندگی زمین می تواند نتیجه این برخورد باشد.
“در سناریوی مختلط بدون بی ثباتی غول پیکر روی کره زمین ، تأثیر نهایی زمین شامل یک مؤلفه CC در بیش از نیمی از کل شبیه سازی ها است. در 38.5 ٪ از شبیه سازی ها ، سکته مغزی نهایی یک جنین CC خالص است ، و در 13.5 ٪ دیگر ، ضربه گیر NC است که قبلاً CC را جمع کرده است.
به طور کلی ، شبیه سازی ها تصویری از منظومه شمسی اولیه را ترسیم می کنند ، که در آن دو حلقه مختلف از هواپیما. یک حلقه داخلی متشکل از هواپیماهای سنگی و یک حلقه بیرونی از کندریت های کربن. بعداً ، هنگامی که غول های یخی به سمت داخل مهاجرت کردند ، مواد CC را به سیستم خورشیدی داخلی سوق می دهند. برخی از آنها در کمربند سیارک به دام افتادند ، در حالی که بیشتر در مدار سیارات سنگی ترجیحاً در مدارهای سنگی پراکنده می شدند. نویسندگان توضیح می دهند: “تجمع مرحله اواخر سیارات زمینی شامل مجموعه ای از اثرات غول پیکر بین جنین های NC و سیارات با اثرات تصادفی از اشیاء CC است.”
این سناریو چند مورد در مورد منظومه شمسی توضیح می دهد. این توده ها و مدارهای سیارات زمینی و توزیع مداری سیارک ها را توضیح می دهد. همچنین با بخش جرم CC در زمین و مریخ مطابقت دارد ، جایی که مریخ فاقد همان غلظت مواد CC به عنوان زمین است. اگر فقط کوچک شبیه سازی صحیح بود ، جایی که مواد CC فقط به شکل هواپیمایی بود ، بخش جرم CC از مریخ و زمین تقریباً یکسان خواهد بود.
این رقم زمان آخرین اثرات غول پیکر را در 10 شبیه سازی مختلط ، که پر از و بدون بی ثباتی غول پیکر سیاره بودند ، مقایسه می کند. خط سیاه نقطه ای است که هر دو مقدار برابر هستند. هر نقطه دارای دو نیمه با نیمه چپ است که نشان دهنده نوع ضربه در شبیه سازی بدون بی ثباتی سیاره غول پیکر است و نیمه سمت راست شبیه سازی با ناپایداری غول پیکر سیاره است. اثرات NC خشک سیاه است ، جنین های CC آبی هستند و جنین های مخلوط CC+NC سبز هستند. اعتبار تصویر: برانکو و همکاران. 2025 ICARUS
محققان به دنبال این هستند که مطابق با سایر مطالعات ، این می تواند تأثیر عمده اصلی بر روی زمین باشد و حاوی مواد CC کافی باشد. به نظر می رسد آنها موفق شده اند.
در شبیه سازی ها ، تأثیر غول پیکر نهایی زمین با آن بود و این سایت غلظت بالاتری از مواد CC داشت که به سکونت زمین کمک می کرد. این نتیجه مطابق با تفکر علمی است. کار نشان می دهد که آخرین تأثیر 5 تا 150 میلیون سال پس از پراکندگی گاز است. بیشتر آنها طی 20 تا 70 میلیون سال بودند. در زمان تأثیر این موارد ، عدم قطعیت ها وجود دارد و این نتایج در درون آنها کار می کند.
این شبیه سازی ها همچنین نتیجه گیری های دیگری را نشان می دهد که نشان می دهد جنین های CC و سیاره ها می توانند در طول رشد زمین اسیدی شوند ، اما در مراحل بعدی رشد متمرکز هستند.
نویسندگان می نویسند: “در زمینه این سناریو ، آخرین تأثیر غول پیکر بر روی زمین حاوی یک مؤلفه CC در تقریباً نیمی از کل شبیه سازی های مختلط بود.” “در بخش بزرگتر آنها (38 ٪ از شبیه سازی ها) ، جنین CC باکره بود و در بقیه موارد ، جنین NC بود که قبلاً جنین CC را جمع کرده بود.”
این مطالعه همچنین نشان می دهد که مشتری نقش مهمی در معماری منظومه شمسی داشته است. این نه تنها کمربند سیارک را قطع می کند ، بلکه نقش مهمی در تعیین ترکیب نهایی سیارات زمینی با پخش مواد CC از منظومه شمسی خارجی در مسیر سیارات سنگی ، به ویژه زمین ایفا می کند.
یک میلیون چیز باید درست باشد که زمین به یک دنیای پیشرفته در جهان تبدیل شود. چقدر احتمال دارد که جهان های دیگری وجود داشته باشد ، همانطور که ناشناخته است. این ممکن است بیشتر از آنچه در یک منطقه قابل سکونت هستید طول بکشد تا سیارات سیارات بتوانند زندگی را حفظ کنند. ممکن است تعداد متغیرهای گیج کننده ای وجود داشته باشد که باید برطرف شوند ، از جمله سیارات غول پیکر خارجی که در مناطق قابل سکونت به جهان های صخره ای مهاجرت می کنند و کربن را تحویل می دهند.




