مقالات

چرا ما واکسن HIV نداریم؟


توسط Gertrude W. Ray

این نشریه به افتخار روز ارزیابی ویروس نوشته شده است که سالانه در 3 اکتبر اتفاق می افتد.

چرا ما واکسن HIV نداریم؟

آگاهی عمومی از ویروس نقص ایمنی انسان (HIV) در اوایل دهه 1980 آغاز شد ، هنگامی که گروه های فردی از افراد آلوده در لس آنجلس ، سانفرانسیسکو و نیویورک شناسایی شدند. همه این افراد گروهی از علائم را که بعداً به نام “نقص ایمنی اکتسابی” (ایدز) به اشتراک می گذارند ، به اشتراک می گذارند – وضعیت یک بیماری که با حساسیت عمیق به عفونت ها و سرطانها که معمولاً بر افراد دارای سیستم ایمنی صالح تأثیر نمی گذارد ، مشخص می شود. اگرچه تقاضا برای واکسن برای جلوگیری از و یا درمان عفونت HIV بلافاصله آغاز شد ، اما تقریباً نیم قرن از اواخر ما هنوز کسی نداریم.

موانع بی شماری وجود دارد که از پیشرفت در توسعه واکسن در این منطقه جلوگیری می کند. بدترین مانع این واقعیت است که HIV در ژنوم میزبان ادغام می شود و بخشی از DNA این شخص برای زندگی می شود. پس از ورود به یک سلول مهمان نواز ، آنزیم رونوشت ویروسی رونویسی ژنوم HIV RNA را به DNA تبدیل می کند ، که سپس توسط آنزیم ویروسی دیگری به نام Integrase در ژنوم میزبان وارد می شود. هر دور جدید از تکثیر DNA میزبان همچنین نسخه های جدیدی از ژنوم ویروسی درج شده را تولید می کند. DNA HIV که اخیراً تکرار شده است به RNA رونویسی می شود ، که در ذرات ویروسی تازه سنتز شده بسته بندی می شود ، که با کمک آنزیم ویروسی به نام پروتئاز جمع آوری می شوند. با در نظر گرفتن این دنباله وقایع با هشدار که بیشتر واکسن ها از آن جلوگیری می کنند بیماری اما نه عفونتهر واکسن بالقوه HIV احتمالاً عملکرد خود را خیلی دیر انجام می دهد. به عبارت دیگر ، واکسنی که باعث ایجاد پاسخ ایمنی به ویروسی می شود که قبلاً میزبان را آلوده کرده است ، ممکن است اگر ویروس قبلاً در ژنوم ادغام شده باشد ، مؤثر نباشد.

پس از عفونت و ادغام ، HIV در مجموعه ای از سلولها که به طور جمعی به عنوان مخزن HIV شناخته می شوند ، ادامه می یابد. این سلولها عمدتاً از زیرگروه خاصی از سلول های t تشکیل شده اند (به عنوان مثال ، سلولهای T -ید که در زیر مورد بحث قرار می گیرند) ، اما ممکن است شامل ماکروفاژها ، میکروگلی و آستروسیت ها نیز باشد. سلولهای مخزن HIV قادر به افزایش تعداد هستند و ثابت شده است که شناسایی و حذف چنین استخرهای سلولی بسیار دشوار است. حتی گروه کوچکی از افراد آلوده به HIV معروف به “کنترل کننده های نخبه” که قادر به حفظ سطح ویروسی مظلوم و بدون داروهای ضد ویروسی هستند ، شیوع کم نسخه های DNA HIV یکپارچه دست نخورده را در سلولهای T-AID محیطی خود حفظ می کنند.

یک مانع اضافی در توسعه واکسن HIV با سرعت بالای جهش هایی که در طی تکثیر ویروسی رخ می دهد همراه است. بر خلاف سایر آنزیم های نوع آن ، متن HIV معکوس هیچ مکانیسم برای خواندن شواهد وجود ندارد ، به این معنی که در هر دور از تکثیر ، چندین خطای را در هر زنجیره DNA جدید وارد می کند. علاوه بر این ، هر ذره ویروسی حاوی دو نسخه از RNA یک خط است ، و رونویسی معکوس اغلب بین دو رشته به جلو و بیرون می رود ، بنابراین نسخه های DNA را تولید می کند که نوترکیب دو الگوی RNA اصلی هستند. در ترکیب با سرعت سریع تکثیر HIV ، این عوامل منجر به تولید تعداد نامتناهی انواع ویروس در هر فرد مسری می شود. برای نشان دادن ، شماره های زیر را در نظر بگیرید:

  • سرعت رونویسی معکوس HIV در حدود 0.000034 جهش نوکلئوتیدی در هر چرخه تکثیر است.
  • ژنوم HIV حدود 10،000 نوکلئوتید طول دارد.
  • فرد آلوده هر روز حدود 100،000،000 ویروس جدید تولید می کند.

سپس نتیجه می گیرد که فرد آلوده می تواند در اطراف تولید کند 34 میلیارد انواع ویروسی برای یک روز. طراحی واکسن که باعث خنثی سازی گسترده آنتی بادی ها و/یا سلول های T در گزینه های مختلف می شود ، دلسرد کننده است.

جنبه نقص ایمنی بیماری HIV عمدتاً ناشی از این واقعیت است که HIV سلول هایی را که برای پاسخ ایمنی سازگار مهم هستند ، آلوده و از بین می برد. اگرچه HIV همچنین ماکروفاژها و سلولهای دندریتیک را با پیشرفت عفونت آلوده می کند ، ویروس عمدتاً به سلولهای T که CD4 را نگه می دارند هدایت می شود ، یک پروتئین سطح سلولی که به ورود HIV به سلول ها کمک می کند. این CD4با سلولهای T ، همچنین به عنوان سلولهای T -Helpful شناخته می شوند ، برای فعال کردن پاسخ ایمنی تطبیقی ​​ضروری هستند ، زیرا آنها مولکول های سیگنال تولید می کنند که سلولها را برای تولید آنتی بادی و سلولهای T سمیت سمی برای از بین بردن پاتوژن ها و سلول های آلوده تحریک می کنند (تصویر را ببینید). هرچه سلولهای TAID بیشتر و بیشتر آلوده و کشته شوند ، به تدریج در تعداد کاهش می یابد. از آنجا که سلولهای T -shelpful کافی وجود ندارد ، سلول ها برای تولید آنتی بادی تحریک نمی شوند و سلولهای T سیتوتوکسیک برای حمله به وضعیت عوامل بیماری زای مهاجم فعال نمی شوند که منجر به مصونیت به طور فزاینده ای می شود.

توسعه درمان ضد ویروسی (ART) در اواسط دهه 1990 منجر به نقطه عطف اصلی در همه گیر HIV شد زیرا این امر پایان عفونت HIV را به عنوان یک حکم اعدام ناگزیر شتاب بخشید. هنر شامل ترکیبی از داروهایی است که عملکرد عوامل مختلفی را در چرخه تکثیر ویروس مهار می کند. این عوامل شامل پروتئین هایی است که اتصال ویروسی و ورود سلول را تسهیل می کنند و آنزیم هایی مانند رونویسی معکوس ، ادغام و پروتئاز. هنگامی که به درستی پایبند می شود ، ART میزان HIV در بدن را به یک سطح غیر قابل کشف کاهش می دهد ، در نتیجه خطر انتقال به دیگران را کاهش می دهد ، در حالی که به طور قابل توجهی امید به زندگی بیمار را افزایش می دهد.

در این میان ، تلاش در زمینه مطالعات واکسن HIV هنوز هم ادامه دارد ، به خصوص با ظهور هوش مصنوعی (AI) ، که انواع مختلفی از ابزارهای جدید را فراهم کرده است که به طراحی واکسن کمک می کند. مدل سازی پیش بینی شده برای کمک به هوش مصنوعی می تواند برای اهداف مختلف ، از جمله روشن شدن فشارهای جهش یافته HIV ، ارزیابی پاسخگویی ایمنی به سیستم های مختلف تحویل دارو ، شناسایی آنتی بادی های بسیار خنثی کننده و مدیریت روند کار پیچیده کارآزمایی های بالینی استفاده شود. با این حال ، با توجه به موانع بی شماری که در بالا توضیح داده شد ، که جامع نیستند ، هر وعده واکسن HIV باید با احتیاط و دوز سالم شک و تردید انجام شود.


Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا