مقالات

آیا سیاهچاله های اولیه می توانند در دید ساده پنهان شوند؟


آیا سیاهچاله های اولیه واقعی هستند؟ آنها می توانستند در فیزیک غیرمعمولی که اندکی پس از انفجار بزرگ بر جهان مسلط بود شکل گرفته باشند. این ایده به دهه 1960 برمی گردد، اما تا کنون فقدان شواهد آنها را کاملاً فرضی کرده است.

اگر آنها وجود داشته باشند، یک مقاله جدید نشان می دهد که ممکن است در مکان هایی پنهان شده باشند که بعید به نظر می رسد که هیچ کس تا به حال به آن فکر نکرده باشد.

سیاهچاله ها زمانی شکل می گیرند که ستارگان پرجرم به پایان عمر خود می رسند و دچار فروپاشی گرانشی می شوند. با این حال، سیاهچاله های اولیه (PBHs) شامل ستارگان نمی شوند. فیزیکدانان پیشنهاد می کنند که PBH ها در اوایل جهان از محفظه های بسیار متراکم ماده زیر اتمی تشکیل شده اند که مستقیماً در سیاهچاله ها فرو می ریزند. آنها می توانند بخشی یا تمام آن چیزی را که ما ماده تاریک می نامیم تشکیل دهند.

با این حال، آنها فرضی باقی می مانند زیرا مشاهده نشده اند.

یک مطالعه جدید در Physics of the Dark Universe نشان می دهد که محققان در مکان های مناسب جستجو نمی کنند. عنوان آن «جستجوی پیش سیاه چاله‌های کوچک در سیارات، سیارک‌ها و اینجا روی زمین» است. نویسندگان همکار عبارتند از De-Chang Dai و Dejan Stojkovic، از دانشگاه کیس وسترن رزرو و دانشگاه ایالتی نیویورک.

نویسندگان ادعا می‌کنند که شواهدی از PBHs را می‌توان در اجرامی به بزرگی سیاره‌نماها یا سیارک‌های توخالی، و اجسامی به کوچکی سنگ‌ها در اینجا روی زمین یافت.

نویسندگان می‌نویسند: «سیاه‌چاله‌های اولیه کوچک را می‌توان توسط سیارات سنگی یا سیارک‌ها گرفت، هسته‌های مایع آن‌ها را از درون فرو برد و ساختارهای توخالی را ترک کرد. از طرف دیگر، یک سیاهچاله سریع می تواند یک تونل باریک را در یک جسم جامد در حین عبور از آن باقی بگذارد. ما می‌توانیم به دنبال چنین ریزتونل‌هایی در اینجا روی زمین در صخره‌های بسیار قدیمی بگردیم.» نویسندگان می‌گویند که جستجو شامل تجهیزات تخصصی و گران قیمت نخواهد بود.

کار نویسندگان به شدت بر تحقیقات دیگری استوار است که نشان می دهد توده های PBH بین 10 است16 و 1010 توده های خورشیدی ممکن است کاندیدای ماده تاریک باشند. این PBH ها می توانند توسط ستارگان گرفته شوند یا در حین شکل گیری در درون خود به دام بیفتند. PBH به آرامی گاز درون ستاره ها را مصرف می کند.

با این حال، این نویسندگان آن را در جهت دیگری پیش می برند. آنها می نویسند: “ما این ایده را به سیارات و سیارک هایی که می توانند میزبان PBH نیز باشند تعمیم می دهیم.” و توضیح می دهند که PBH ها می توانند توسط این اجرام در حین ایجاد یا پس از ایجادشان دستگیر شوند. هنگامی که درون یک جسم سنگی قرار می گیرد، PBH هسته مایع را می بلعد، آن را خالی می کند و آن را خالی می گذارد.

“ما باید خارج از جعبه فکر کنیم، زیرا آنچه قبلا برای یافتن سیاهچاله های اولیه انجام شده است، کارساز نبوده است.”

دژان استویکوویچ، SUNY

Stojkovic گفت: “اگر جسم دارای یک هسته مرکزی مایع باشد، PBH به دام افتاده می تواند هسته مایع را که چگالی آن بالاتر از چگالی لایه جامد بیرونی است، جذب کند.”

این شکل از مطالعه نشان می‌دهد که وقتی یک PBH در داخل یک جسم سنگی قرار می‌گیرد چه اتفاقی می‌افتد. (الف) یک سیاره در اطراف یک سیاهچاله اولیه کوچک تشکیل می شود (یا به طور متناوب یک سیاره یک سیاهچاله را در مرکز خود می گیرد) (ب) هسته مرکزی به آرامی توسط سیاهچاله جذب می شود. اگر پوسته بیرونی دارای مقاومت فشاری به اندازه کافی قوی باشد، پوسته را می توان پشتیبانی کرد و در نتیجه یک جسم توخالی ایجاد می شود. (ج) اگر هسته مایع قبل از خورده شدن کامل توسط سیاهچاله جامد شود، یک پوسته خالی بین لایه بیرونی و هسته مرکزی وجود خواهد داشت. اعتبار تصویر: Stojkovic و همکاران. 2024

اگر سیارک یا جسم دیگر ضربه ای متحمل شود، PBH می تواند فرار کند و تنها یک پوسته توخالی باقی بماند که قابل تشخیص باشد.

استویکوویچ می‌گوید: «اگر چگالی یک جسم نسبت به اندازه آن بسیار کم باشد، این نشانه خوبی است که آن توخالی است. بررسی مدار یک جسم با تلسکوپ برای آشکار شدن فضای خالی کافی است.

احتمال دیگری که نویسندگان مطرح می کنند، PBH های کوچک با حرکت سریع است که تونل های میکروسکوپی را در اجسام باقی می گذارند. نویسندگان توضیح می دهند: «از آنجایی که سطح مقطع PHB های کوچک بسیار کوچک است، یک PBH به اندازه کافی سریع به احتمال زیاد پس از عبور از سیارک، یک تونل مستقیم ایجاد می کند. در این مورد، یک تونل مستقیم از طریق یک سیارک می تواند شواهدی از PBH باشد.

یک PBH با حرکت سریع می تواند یک تونل مستقیم به اندازه شعاع شوارتزشیلد خود را ترک کند. اگر ترکیب سیارک قوی باشد، تونل فوراً فرو نمی ریزد. اعتبار تصویر: Stojkovic و همکاران. 2024

PBH ها همچنین می توانند تونل های میکروسکوپی را در سنگ ها و سایر اجسام روی زمین بر جای بگذارند. نویسندگان می نویسند: «اگر به دنبال ظهور ناگهانی تونل های باریک در صفحات فلزی باشیم، همین اثر می تواند امکان شناسایی PBH ها را در اینجا روی زمین فراهم کند.

آنچه در مورد این PBH های فرضی متفاوت است، تشخیص است. در سناریوهای دیگر، تلسکوپ‌های فضایی، رصدخانه‌های امواج گرانشی یا حتی رصد اختروش‌های دوردست با امواج مایکروویو برای شناسایی آنها مورد نیاز است. اما در این کار، تشخیص به طور بالقوه بسیار ارزان تر و آسان تر است.

تلسکوپ فضایی جیمز وب یا آنتن فضایی تداخل سنج لیزری روش های پیشنهادی برای تشخیص PBH ها هستند. اعتبار تصویر: آژانس فضایی اروپا CC BY-SA 4.0
تلسکوپ فضایی جیمز وب یا آنتن فضایی تداخل سنج لیزری روش های پیشنهادی برای تشخیص PBH ها هستند. اعتبار تصویر: آژانس فضایی اروپا CC BY-SA 4.0

استویکوویچ گفت: “احتمال یافتن این امضاها اندک است، اما جستجوی آنها به منابع زیادی نیاز نخواهد داشت و بازده بالقوه، اولین شواهد یک سیاهچاله اولیه، بسیار زیاد خواهد بود.” “ما باید خارج از جعبه فکر کنیم، زیرا آنچه قبلا برای یافتن سیاهچاله های اولیه انجام شده است، کارساز نبوده است.”

نویسندگان توضیح می‌دهند: «اگرچه برآورد ما احتمال بسیار کمی برای یافتن چنین تونل‌هایی را نشان می‌دهد، اما جستجوی آنها به تجهیزات گران قیمت و آماده‌سازی طولانی نیاز ندارد و بازده آن می‌تواند قابل توجه باشد».

“شما باید به هزینه در مقابل سود نگاه کنید. آیا این ارزش زیادی دارد؟ استویکوویچ در یک بیانیه مطبوعاتی گفت: نه، اینطور نیست.

این تفکر خارج از چارچوب یا به هر حال خارج از مدل استاندارد است. کیهان شناسی به نوعی در حالت سکون است زیرا ما با ایده ماده تاریک دست و پنجه نرم می کنیم. آیا PBH ها می توانند ماده تاریک باشند؟ آیا آنها می توانند همانطور که نویسندگان پیشنهاد می کنند رفتار کنند و به این ترتیب شناسایی شوند؟

استویکوویچ گفت: “باهوش ترین افراد روی کره زمین 80 سال است که روی این مشکلات کار می کنند و هنوز آنها را حل نکرده اند.” ما نیازی به توسعه ساده مدل‌های موجود نداریم. ما احتمالاً به یک چارچوب کاملاً جدید نیاز داریم.”


Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا