مقالات

یک قدم نزدیکتر به حل معمای آب از دست رفته مریخ


تعداد کمی از دانشمندان شک دارند که مریخ زمانی گرم و مرطوب بوده است. شواهد مربوط به گذشته ای گرم و آبکی مدام در حال انباشته شدن است و حتی شک و تردید سالم نیز نمی تواند آن را رد کند. همه این شواهد سؤال بعدی را مطرح می کند: چه اتفاقی برای آن افتاده است؟

مریخ دارای نشانه های گذشته است، زمانی که آب آزادانه در سطح آن جریان داشت. کانال های رودخانه ای شفاف، دریاچه ها و حتی خطوط ساحلی وجود دارد. مریخ نورد Perseverance ناسا در حال کار در اطراف دهانه Jezero، یک دریاچه باستانی است و مواد معدنی را پیدا می کند که فقط در حضور آب می توانند تشکیل شوند. ام اس ال کنجکاوی همین را در دهانه گیل پیدا کرده است.

آبی که این ویژگی های چشم انداز را ایجاد کرده است، اکنون از بین رفته است. بخشی از آن به سمت کلاهک های قطبی عقب نشینی کرده است، جایی که یخ زده باقی می ماند. اما جدای از آن، تنها دو مکان وجود دارد که بقایای آب باستانی مریخ می تواند در آن جا رفته باشد: زیر زمین یا در فضا.

دانشمندان فکر می کنند که در زیر سطح مریخ آب وجود دارد. در سال 2018، محققان شواهدی از یک دریاچه زیر یخبندان بزرگ در حدود 1.5 کیلومتری زیر ناحیه قطبی جنوبی پیدا کردند، اگرچه این نتایج با شک و تردید مواجه شده است. حتی اگر دریاچه واقعی باشد، هیچ جایی به اندازه کافی آب وجود ندارد که بتواند تمام آب از دست رفته مریخ را به حساب آورد.

در تحقیقات جدید در Science Advances، تیمی از دانشمندان با استفاده از داده‌های تلسکوپ فضایی هابل و مدارگرد اتمسفر مریخ و تکامل فرار (MAVEN) ناسا توضیح می‌دهند که مریخ چگونه بسیاری از آب خود را در فضا از دست داده است. این تحقیق “هیدروژن و دوتریوم جو مریخ: تغییرات فصلی و الگوی فرار به فضا” است. نویسنده اصلی، جان کلارک، استاد نجوم و مدیر مرکز فیزیک فضایی در دانشگاه بوستون است.

“به طور کلی، نتایج ارائه شده در اینجا شواهد قوی برای یک دوره گرم و مرطوب با آب فراوان در مریخ اولیه و مقدار زیادی از دست دادن آب در فضا در طول عمر این سیاره ارائه می دهد.”

جان کلارک، مدیر مرکز فیزیک فضایی دانشگاه بوستون.

“فقط دو جا وجود دارد که آب می تواند برود. کلارک در یک بیانیه مطبوعاتی توضیح داد که می تواند در زمین منجمد شود، یا مولکول آب می تواند به اتم تبدیل شود و اتم ها می توانند از بالای جو به فضا فرار کنند. برای اینکه بفهمیم چقدر آب وجود دارد و چه اتفاقی برای آن افتاده است، باید بفهمیم که چگونه اتم ها به فضا می روند.

این تحقیق بر دو نوع هیدروژن متمرکز است: چیزی که می‌توانیم هیدروژن معمولی (H) و دوتریوم (D) بنامیم. دوتریوم هیدروژنی است که در هسته آن یک نوترون وجود دارد. آب H است2O – دو اتم هیدروژن که به یک اتم اکسیژن پیوند دارند – و مولکول های آب می توانند حاوی هیدروژن یا دوتریوم باشند. نوترون جرم بیشتری ایجاد می کند و دوتریوم را دو برابر هیدروژن سنگین می کند.

نور فرابنفش خورشید می تواند مولکول های آب را به اتم های هیدروژن و اکسیژن تشکیل دهنده آنها تقسیم کند. در سناریوی فرار به فضا، احتمالاً مقدار بیشتری از دوتریوم سنگین‌تر از هیدروژن باقی می‌ماند.

با گذشت زمان در مریخ و فرار هیدروژن به فضا، مقدار بیشتری از دوتریوم سنگین‌تر باقی ماند. با گذشت زمان، این حفظ ترجیحی نسبت هیدروژن به دوتریوم در جو را تغییر داد. در این تحقیق، کلارک و همکارانش از MAVEN برای مشاهده چگونگی فرار هر دو اتم از مریخ در حال حاضر استفاده کردند.

ناسا MAVEN را در سال 2013 پرتاب کرد و در سال 2014 به مدار مریخ رسید. از آن زمان، این فضاپیمای توانا جو مریخ را رصد می کند و آن را به اولین فضاپیمای اختصاص داده شده برای این کار تبدیل کرده است. هدف اصلی آن تعیین این است که مریخ چگونه جو خود را از دست داده است. یکی از اهداف خاص آن اندازه‌گیری میزان اتلاف گاز از جو بالای سیاره به فضا و اینکه چه عوامل و مکانیسم‌هایی بر این تلفات حاکم است.

فضاپیمای MAVEN ناسا در مداری به دور تصویری هنری از سیاره مریخ به تصویر کشیده شده است که در حال گذار از گذشته باستانی پوشیده از آب به دنیای سرد، خشک و غبارآلود که امروز تبدیل شده است، نشان داده شده است. اعتبار: ناسا

مجموعه سازهای MAVEN شامل هشت ساز قدرتمند است. با این حال، هر ماموریت معاوضه های خود را دارد و در مورد MAVEN، قادر به نظارت بر انتشار دوتریوم در کل سال مریخ نیست. مدار مریخ بیضوی‌تر از مدار زمین است. در طول زمستان مریخ، در مقایسه با یک مدار دایره ای، دورتر از خورشید حرکت می کند. در آن دوره، انتشار دوتریوم بسیار ضعیف است.

اینجاست که تلسکوپ فضایی هابل وارد می شود. این رصد از دو ابزار فرابنفش با وضوح طیفی بالا، طیف‌نگار با وضوح بالا گدارد (GHRS) و طیف‌نگار تصویربرداری تلسکوپ فضایی (STIS) به مشاهدات کمک کرد. کلارک و تیمش با ترکیب مشاهدات هابل و داده‌های MAVEN، فرار دوتریوم را برای سه سال کامل مریخی زیر نظر گرفتند.

هابل همچنین داده هایی را ارائه کرد که قبل از مأموریت MAVEN بودند. داده‌های هابل حیاتی است زیرا خورشید باعث فرار جوی می‌شود و تأثیر آن در طول سال مریخ تغییر می‌کند. هر چه مریخ به خورشید نزدیک‌تر باشد، مولکول‌های آب با سرعت بیشتری از جو بالا می‌روند، جایی که در ارتفاعات از هم جدا می‌شوند.

این تصاویر هابل از مریخ در aphelion (بالا) و حضیض (پایین) نشان می دهد که چگونه اتمسفر آن در زمانی که مریخ به خورشید نزدیک تر است روشن تر و گسترده تر است. اعتبار تصویر: NASA، ESA، STScI، John T. Clarke (دانشگاه بوستون)؛ پردازش: Joseph DePasquale (STScI)
این تصاویر هابل از مریخ در aphelion (بالا) و حضیض (پایین) نشان می دهد که چگونه اتمسفر آن در زمانی که مریخ به خورشید نزدیک تر است روشن تر و گسترده تر است. اعتبار تصویر: NASA، ESA، STScI، John T. Clarke (دانشگاه بوستون)؛ پردازش: Joseph DePasquale (STScI)

تأثیر خورشید بر جو مریخ چشمگیر است.

کلارک توضیح داد: «در سال‌های اخیر دانشمندان دریافته‌اند که مریخ چرخه سالانه‌ای دارد که بسیار پویاتر از آن چیزی است که مردم 10 یا 15 سال پیش انتظار داشتند. کل جو بسیار متلاطم است و در بازه های زمانی کوتاه، حتی تا چند ساعت، گرم و سرد می شود. جو منبسط و منقبض می شود زیرا درخشندگی خورشید در مریخ 40 درصد در طول یک سال مریخی تغییر می کند.

قبل از این تحقیق، دانشمندان مریخ فکر می‌کردند که اتم‌های هیدروژن و دوتریوم به آرامی در اتمسفر نازک به سمت بالا پخش می‌شوند تا جایی که به اندازه کافی بالا می‌آیند تا بتوانند فرار کنند. اما این نتایج این دیدگاه را تغییر می دهد.

این نتایج نشان می دهد که وقتی مریخ به خورشید نزدیک می شود، مولکول های آب به سرعت بالا می روند و اتم های خود را در ارتفاعات آزاد می کنند.

نویسندگان در تحقیق خود توضیح می‌دهند: «اتم‌های H در اتمسفر بالایی به‌سرعت در اثر فرار حرارتی در تمام فصول از دست می‌روند، و شار فرار با مقدار انتشار به سمت بالا از اتمسفر پایین‌تر محدود می‌شود، به طوری که شار فرار به طور مؤثری با شار رو به بالا برابر می‌شود». .

اگرچه برای اتم های دوتریوم متفاوت است. نویسندگان می نویسند: “شار فرار D از فرار حرارتی ناچیز است، در این صورت یک شار رو به بالا با نسبت D/H مبتنی بر آب منجر به مازاد بزرگی از D در جو فوقانی می شود.”

برای اینکه نسبت D/H به تعادل اندازه‌گیری شده با H نزدیک به آفلیون بازگردد و با تغییرات سریع‌تر مشاهده‌شده در چگالی D نزدیک حضیض سازگار باشد، چیزی باید فرار اتم‌های D را تقویت کند. نویسندگان می نویسند: “در این سناریو، ضریب شکنش بسیار بزرگتر می شود، که با یک مخزن اولیه بزرگ آب در مریخ سازگار است.” ما این را سناریوی محتمل می دانیم، در حالی که برای درک فرآیندهای فیزیکی مسئول اتم های فوق گرما و فرار آنها به کار بیشتری نیاز است.

کلارک و همکارانش می نویسند: “به طور کلی، نتایج ارائه شده در اینجا شواهد قوی برای یک دوره گرم و مرطوب با آب فراوان در مریخ اولیه و مقدار زیادی از دست دادن آب در فضا در طول عمر این سیاره ارائه می دهد.”

این تحقیق به نتیجه دیگری نیز رسید. جو مریخ فوقانی سرد است، بنابراین بیشتر اتم ها برای تبدیل شدن به ابرگرمایی و فرار از گرانش مریخ نیاز به افزایش انرژی دارند. این تحقیق نشان می‌دهد که پروتون‌های باد خورشیدی می‌توانند وارد جو شده و با اتم‌ها برخورد کنند تا ضربه را ایجاد کنند. نور خورشید همچنین می تواند از طریق واکنش های شیمیایی در اتمسفر فوقانی انرژی را افزایش دهد.

https://www.youtube.com/watch?v=BxHLF1-U5nI

این تحقیق به همه سوالات ما در مورد آب از دست رفته مریخ پاسخ نمی دهد، اما پیشرفت قابل توجهی دارد و این همیشه مورد استقبال است.

نویسندگان می‌نویسند: «روندهای گزارش‌شده در اینجا نشان‌دهنده پیشرفت قابل‌توجهی به سمت درک فرآیندهای فیزیکی است که بر فرار هیدروژن به فضا در مریخ حاکم است و توانایی ما در ارتباط آن‌ها با تقسیم ایزوتوپی D/H و عمق آب اولیه در مریخ. .

اینکه مریخ چگونه آب خود را از دست داد، یکی از سوالات بزرگ در علم فضایی در حال حاضر است. این چیزی فراتر از مریخ است. می تواند به ما کمک کند زمین، زهره، و سیارات فراخورشیدی سنگی را که در مناطق قابل سکونت دیگر می یابیم و چگونگی تکامل آنها را درک کنیم.

به صراحت بگویم، مریخ آب خود را از دست داد و زمین نه. چرا؟

ما به سمت پاسخ حرکت می کنیم.


Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا