ستارههای نوترونی میتوانند سیاهچالههای اولیه را بگیرند

راه شیری با یک تپ اختر از دست رفته در هسته خود مشکل دارد. ستارهشناسان سالها در تلاش برای توضیح این موضوع بودند. یکی از ایدههای جالبتر از تیمی از ستارهشناسان در اروپا آمده است و به ماده تاریک، ستارههای نوترونی و سیاهچالههای اولیه (PBHs) اشاره دارد.
ستاره شناس روبرتو کایوزو از مدرسه بین المللی مطالعات پیشرفته در تریست ایتالیا، گروهی را رهبری می کند که مشکل تپ اختر گم شده را بررسی می کند. او در ایمیلی نوشت: “ما هیچ تپ اختری را در این ناحیه داخلی مشاهده نمی کنیم (به جز مغناطیس PSR J1745-2900). تصور می شد که این به دلیل محدودیت های فنی باشد، اما به نظر می رسد مشاهده مگنتار چیز دیگری را نشان می دهد.

این تیم دلایل احتمالی دیگری را بررسی کردند که چرا تپ اخترها در هسته ظاهر نمی شوند و تشکیل مات نتار و همچنین فروپاشی ستاره نوترونی را از نزدیک بررسی کردند. یکی از ایده های جالبی که آنها کشف کردند، آدم خواری سیاهچاله های اولیه توسط ستاره های نوترونی بود. این تیم مشکل تپ اختری گمشده را با طرح این سوال بررسی کردند: آیا ستاره نوترونی و آدمخواری سیاهچاله اولیه می توانند فقدان تپ اخترهای میلی ثانیه ای قابل تشخیص را در هسته راه شیری توضیح دهند؟ بیایید نگاهی به بازیگران اصلی این رمز و راز بیاندازیم تا دریابیم که آیا ممکن است این اتفاق بیفتد یا خیر.
ستاره های نوترونی، تپ اخترها و سیاهچاله های کوچک، خدای من
این نظریه نشان می دهد که سیاهچاله های اولیه در اولین ثانیه های پس از انفجار بزرگ ایجاد شده اند. کایوزو خاطرنشان می کند: وجود PBH ها مشخص نیست، اما به نظر می رسد که آنها برخی از پدیده های اخترفیزیکی مهم را توضیح می دهند. بذر این هیولاها باشید اگر PHB وجود دارد، موارد آینده تلسکوپ نانسی گریس رم می تواند به یافتن آنها کمک کند. ستاره شناسان پیش بینی می کنند که آنها می توانند در طیفی از جرم ها از جرم یک سنجاق تا حدود 100000 جرم خورشید وجود داشته باشند. ممکن است یک محدوده متوسط از اینها در وسط وجود داشته باشد، به اصطلاح PBH های “جرم سیارکی”. ستاره شناسان این دومی را به عنوان کاندیدای ماده تاریک پیشنهاد می کنند.

ماده تاریک حدود 27 درصد از کیهان را تشکیل می دهد، اما جدای از اینکه PBH ممکن است بخشی از محتوای ماده تاریک باشد، ستاره شناسان هنوز دقیقاً نمی دانند که چیست. به نظر می رسد در واقع مقدار زیادی از آن در هسته کهکشان ما وجود دارد. با این حال، مستقیماً مشاهده نشده است، بنابراین وجود دارد. آیا به آن PBH های متوسط محدود شده است؟ هیچ کس نمی داند.
سومین بازیکن در این معمای تپ اختری گم شده، ستاره های نوترونی هستند. آنها گلوله های بزرگ و لرزان نوترونی هستند که از مرگ یک ستاره غول پیکر با جرم بین 10 تا 25 خورشیدی به جا مانده است. ستاره های نوترونی بسیار داغ (در محدوده ده ها میلیون K) شروع می شوند و در طول زمان سرد می شوند. آنها خیلی سریع شروع به چرخش می کنند و در واقع میدان های مغناطیسی ایجاد می کنند. برخی پرتوهای تشعشع (معمولاً در فرکانس های رادیویی) ساطع می کنند و در حین چرخش، این پرتوها به صورت “پالس” تابش ظاهر می شوند. این باعث شد که آنها لقب “پولسار” را به خود اختصاص دهند. ستارگان نوترونی با میدان مغناطیسی بسیار قوی “مگنتار” نامیده می شوند.

مشکل تپ اختر گم شده
ستاره شناسان هسته کهکشان راه شیری را برای تپ اخترها جستجو کرده اند که موفقیت چندانی نداشته است. بررسی پشت سر هم هیچ تپ اختری رادیویی را در 25 پارسک داخلی هسته کهکشانی پیدا نمی کند. چرا؟ کایزو و همکارانش در مقاله خود پیشنهاد میکنند که شکلگیری مغناطیسی و سایر اختلالات ستارههای نوترونی که بر شکلگیری تپاختر تأثیر میگذارند، دقیقاً فقدان این اجرام را در هسته کهکشانی توضیح نمیدهند. او گفت: «تشکیل مغناطیسی کارآمد میتواند این را توضیح دهد (به دلیل طول عمر کوتاهتر آنها)، اما هیچ دلیل نظری برای این انتظار وجود ندارد. احتمال دیگر این است که تپ اخترها به نحوی از راه های دیگر مختل شده باشند.
به طور معمول، اختلال در سیستمهای ستارهای دوتایی رخ میدهد که در آن یک ستاره از ستاره دیگر پرجرمتر است و به عنوان یک ابرنواختر منفجر میشود. ستاره دیگر ممکن است منفجر شود یا نه. چیزی می تواند آن را به طور کامل از سیستم خارج کند. ستاره نوترونی بازمانده به یک تپ اختر «آشفته» تبدیل می شود. آنها به راحتی مشاهده نمی شوند، که ممکن است فقدان تشخیص رادیویی را توضیح دهد.
اگر همدم پرتاب نشود و بعداً متورم شود، ماده آن توسط ستاره نوترونی مکیده می شود. این ستاره نوترونی را می چرخاند و میدان مغناطیسی را تحت تاثیر قرار می دهد. اگر ستاره دوم در منظومه بماند، بعداً منفجر می شود و به یک ستاره نوترونی تبدیل می شود. نتیجه یک ستاره نوترونی دوتایی است. این ناپیوستگی ممکن است به توضیح اینکه چرا هسته کهکشانی فاقد تپ اختر به نظر می رسد کمک کند.
استفاده از ضبط سیاهچاله اولیه برای توضیح تپ اخترهای گم شده
تیم کایزو تصمیم گرفت از مدل های دو بعدی تپ اخترهای میلی ثانیه ای استفاده کند. تپ اخترهایی که بسیار سریع می چرخند – به عنوان راهی برای کشف امکان به دام انداختن یک سیاهچاله اولیه در هسته کهکشان. این فرآیند به این صورت عمل میکند: یک تپاختر میلیثانیهای به نوعی با یک سیاهچاله اولیه که جرم ستارهای کمتر از یک ستاره دارد، تعامل میکند. در نهایت ستاره نوترونی (که کشش گرانشی کافی برای جذب PBH دارد) سیاهچاله را می گیرد. هنگامی که این اتفاق می افتد، PBH در هسته ستاره نوترونی فرو می رود. در داخل هسته، سیاهچاله شروع به جمع آوری ماده از ستاره نوترونی می کند. در نهایت، تنها چیزی که باقی میماند سیاهچالهای با جرم تقریباً برابر ستاره نوترونی اولیه است. اگر این اتفاق بیفتد، می تواند به توضیح فقدان تپ اخترها در پارسک های درونی کهکشان راه شیری کمک کند.
آیا این اتفاق می افتد؟ این تیم سرعت گرفتن احتمالی PBH ها از ستاره های نوترونی را بررسی کردند. آنها همچنین احتمال فروپاشی یک ستاره نوترونی معین را محاسبه کرده و میزان اختلال تپ اختر در هسته کهکشانی را تخمین می زنند. اگر همه تپ اخترهای فروپاشیده جزء دوتایی نیستند یا بخشی از آنها نبودند، این موضوع باعث می شود که جذب PBH توسط ستاره های نوترونی به عنوان راه دیگری برای توضیح فقدان تپ اخترهای هسته ای باشد. اما آیا واقعاً اتفاق می افتد؟
تپ اختر گم شده تنش ادامه دارد
به گفته کایزو معلوم می شود که چنین آدمخواری نمی تواند مشکل تپ اختر گم شده را توضیح دهد. او گفت: “ما دریافتیم که در مدل فعلی ما PBH ها قادر به ایجاد اختلال در این اشیاء نیستند، اما این فقط در مورد مدل ساده شده ما از تعاملات 2 بدنه صدق می کند.” وجود PHB منتفی نیست، فقط در موارد خاص چنین ضبطی رخ نمی دهد.
پس چه چیزی برای کشف باقی مانده است؟ اگر PHB در هستهها وجود داشته باشد و ادغام شوند، هنوز کسی آنها را ندیده است. اما مرکز کهکشان یک مکان شلوغ است. بسیاری از اجسام پارسک های مرکزی را ازدحام می کنند. شما باید تأثیرات همه این اشیاء را که در چنین فضای کوچکی در تعامل هستند محاسبه کنید. این مشکل «دینامیک چند بدنه» باید برای سایر فعل و انفعالات و همچنین دینامیک و به دام انداختن PBH باشد.
ستاره شناسانی که به دنبال استفاده از ادغام ستاره های PBH-نوترونی برای توضیح فقدان مشاهدات تپ اختری در هسته کهکشانی هستند، باید هم مشاهدات پیشنهادی و هم جمعیت های تپ اختر بزرگتر را درک کنند. این تیم پیشنهاد می کند که مشاهدات آینده ستاره های نوترونی قدیمی در نزدیکی Sgr A* می تواند بسیار مفید باشد. اینها به تعیین محدودیت های سخت تری برای تعداد PBH ها در هسته کمک می کند. علاوه بر این، دریافت ایده ای از جرم این PBH ها مفید خواهد بود، زیرا آنهایی که در انتهای پایینی قرار دارند (انواع جرم سیارکی) می توانند بسیار متفاوت با هم تعامل داشته باشند.
برای اطلاعات بیشتر
بازبینی تصویر از سیاهچاله اولیه ستاره نوترونی
جستجو برای تپ اخترها در مرکز کهکشان در 3 و 2 میلی متر




