مقالات

خطرات زباله بین زمین و ماه برای تحقیقات آینده


فضای سیسلونار به لطف ماموریت‌های پیشنهادی متعدد برای ارسال خدمه به ماه در دهه آینده، به یک نقطه کانونی قابل توجه و برنامه‌ریزی استراتژیک تبدیل شده است. این شامل برنامه آرتمیس ناسا، ایستگاه بین المللی شناسایی ماه (ILRS) چین و روسیه، برنامه آرگونات آژانس فضایی اروپا و غیره است. هدف بلند مدت این برنامه ها شامل ایجاد زیرساختی بین زمین و ماه است که ادامه اکتشاف و حتی توسعه را تسهیل می کند.

در نتیجه، بررسی مدار این زباله‌ها برای تعیین اینکه آیا خطر برخورد وجود دارد یا خیر، ضروری است. در مقاله‌ای اخیر، تیمی از محققان آکادمی علوم چین (CAS) پراکندگی ابرهای زباله از اجسام در مدارهای رتروگراد دور (DROs) در انتظار برخورد را بررسی کردند. یافته‌های آن‌ها بینشی در مورد تکامل زباله‌ها در سیستم زمین-ماه ارائه می‌دهد که می‌تواند به دستورالعمل‌های ایمنی و استراتژی‌های کاهش برای مأموریت‌های آینده به ماه منجر شود.

ماموریت های بین المللی به ماه در سال های اخیر افزایش یافته است که نشان دهنده حضور فزاینده نهادهای ملی و تجاری در فضا است. این شامل چین نیز می شود لوندزیان-2 مدارگرد و ماموریت های اخیر برنامه Chang’e. همچنین مدارگردهای Chandrayaan-2 و -3 متعلق به سازمان تحقیقات فضایی هند (ISRO)، مدارگرد Danuri کره جنوبی، کاوشگر Beresheet اسرائیل و ماموریت Hakuto-R 1 ژاپن وجود دارد.

برداشت هنرمند از فضانوردان آرتمیس در حال انجام یک فعالیت خارج از وسیله نقلیه (EVA) در سطح ماه. اعتبار: ناسا

علاوه بر موفقیت بدون خدمه آرتمیس I پرواز آزمایشی و خدمه آرتمیس دوم مدار ماه، ماموریت کپستون ناسا (که در ژوئن 2022 پرتاب شد) اولین فضاپیمایی بود که با موفقیت وارد مدار هاله ای تقریباً مستطیلی به دور ماه شد. تا سال 2030، ناسا و چین قصد دارند فضانوردان/تایکونوردان را به سطح ماه بفرستند و به دنبال آن ماموریت های متوالی و ایجاد تاسیسات دائمی انجام شود.

برای چین، این شامل یک ILRS است که از عناصر سطحی و (به طور بالقوه) یک عنصر مداری تشکیل شده است. در حالی که ناسا از سال 2012 در حال برنامه ریزی برای استقرار پورتال ماه در مدار هاله است، از آن زمان توجه خود را به ایجاد زیرساخت های سطحی و یک پایگاه دائمی در ماه معطوف کرده است. میزان ترافیکی که برای این کار لازم است، استفاده از فرودگرها و وسایل نقلیه صعود ماه (LAV) برای حمل بار و خدمه به سطح و از سطح، قابل توجه خواهد بود.

وجود زباله در فضای سیسلار و در مدار اطراف ماه خطر برخورد قابل توجهی را برای ماموریت هایی که به ماه و از ماه سفر می کنند، به همراه خواهد داشت. علاوه بر تاثیرگذاری بر ماموریت‌های عملیاتی، برخورد بین زباله‌ها منجر به رویدادهای فروپاشی می‌شود و یک اثر آبشاری ایجاد می‌کند که در آن زباله‌های بیشتر احتمال برخورد را افزایش می‌دهند. این شبیه ترس از زباله‌های فضایی و اثر کسلر در مدار پایین زمین (LEO) است که تهدیدی برای صورت‌های فلکی ماهواره‌ای، فضاپیماها و ایستگاه‌های فضایی است.

این تیم با توجه به خطر برخورد، پراکندگی ابرهای زباله را پس از رویدادهای احتمالی فروپاشی ارزیابی کرد. این شامل استفاده از یک مدل سه جسمی محدود دایره ای (CR3BP) برای ساخت مدارهای مرجع بود. در همین حال، مدل شکست استاندارد ناسا برای شبیه سازی تکه تکه شدن زباله در چندین مکان در امتداد سه DRO به کار گرفته شد. مرحله نهایی که انتشار زباله را در 30 روز شبیه سازی می کرد، با استفاده از مدل مشکل چهار بدنه محدود دو دایره ای (BCR4BP) انجام شد.

رد پای باز آلدرین روی سطح ماه در طول ماموریت آپولو 11 اعتبار: ناسا رد پای باز آلدرین روی سطح ماه در طول ماموریت آپولو 11 اعتبار: ناسا

این تیم سپس تأثیر بالقوه ای را که جریان زباله می تواند بر سطح ماه و اجرام در مدار داشته باشد، بررسی کرد. شبیه‌سازی‌های آن‌ها نشان می‌دهد که درصد تجمعی قطعات در طول یک دوره پرورش 30 روزه پایین (زیر 3.5٪) باقی می‌ماند. آنها همچنین دریافتند که شکستگی در نزدیکی سمت دور ماه منجر به خطر ضربه اولیه بالاتر در برخی از شبیه‌سازی‌های مداری آنها می‌شود. برای خطرات برخورد در مدار، تیم یک “منطقه محافظت شده” در اطراف ماه تعریف کرد، منطقه ای به شکل دونات به قطر 200 کیلومتر (~125 مایل) که کل مسیر یک پرواز فضایی را دنبال می کند.

این نتایج نشان می‌دهد که زباله‌هایی که با سرعت متوسط ​​حدود 3 درصد وارد منطقه محافظت شده می‌شوند، معمولاً کمتر از یک روز پس از رویداد فروپاشی به اوج خود می‌رسند. با این حال، آنها همچنین نشان دادند که برخی از آوارها در منطقه نشست خواهند کرد و ممکن است هفته ها طول بکشد تا پاکسازی شود. در طول یک دوره سی روزه، تعداد کل زباله‌ها در منطقه بر اساس مدار شبیه‌سازی شده، از 10 یا کمتر تا بیش از 100 عدد بسیار متفاوت است.

همانطور که آنها در نتیجه گیری خود خاطرنشان می کنند، ماموریت های ماه باید برای رعایت دستورالعمل های حفاظت از سیاره و محیط زیست، ارزیابی ریسک جامعی را انجام دهند. در آینده نزدیک، این احتمالاً شامل توافق‌هایی برای جلوگیری از آلوده شدن فضای سیس قمری با مراحل موشکی سپری شده، ماهواره‌های از کار افتاده و سایر عناصر مأموریتی است که به ناچار به زباله تبدیل می‌شوند. اینها احتمالاً پروتکل‌های کاهش زباله موجود و آینده LEO را با گسترش آنها تا ماه تکمیل می‌کنند.

اگر بشریت قصد دارد حضور خود را تا ماه گسترش دهد، مدیریت و حفاظت محیطی مناسب باید دنبال شود.

مطالب تکمیلی: arXiv


Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا