مقالات

یک سفر 7 مرحله ای نشان می دهد که چگونه سنگ های فضایی در حال سقوط در هوا زنده می مانند


حداقل یک بار در زندگی‌مان، همه ما رگه‌ای درخشان از نور را دیده‌ایم که برای مدت کوتاهی در آسمان شعله‌ور می‌شود و به سرعت آن را سیارک، شهاب، ستاره در حال تیرانداز، دنباله‌دار یا نام‌های تخیلی دیگری که شنیده‌ایم دیگران برای توصیف آن استفاده می‌کنند، نامیده‌ایم. برای کسانی که آن را شهاب سنگ می نامند، حق با شماست، اما بعداً به آن خواهیم پرداخت. مدت زمانی که طول می کشد تا یک سنگ فضایی، بولید نام علمی آن است، از جو زمین عبور کند و به زمین برخورد کند، به معنای واقعی کلمه فقط چند ثانیه طول می کشد. اما چه اتفاقی برای یک سنگ فضایی در طول این سفر بسیار کوتاه می‌افتد و چگونه دانشمندان می‌توانند از آن برای اطلاع از منشا یک سنگ فضایی خاص و آسیب‌های احتمالی که ممکن است در صورت انفجار در هوا ایجاد کند استفاده کنند؟

اکنون، تیمی از محققان مؤسسه SETI و مرکز تحقیقات ایمز ناسا ممکن است نور جدیدی را در مورد آنچه برای سنگ‌های فضایی هنگام شعله‌ور شدن در جو زمین اتفاق می‌افتد، روشن کرده باشند. در یافته‌هایی که اخیراً در Meteoritics & Planetary Science منتشر شده است، محققان یک فرآیند گام به گام برای آنچه که برای سنگ‌های فضایی از زمان ورود به جو زمین تا برخورد با زمین اتفاق می‌افتد، ارائه کردند.

انگیزه اصلی این تحقیق پر کردن یک شکاف دانش طولانی مدت در مورد اینکه چگونه ترکیب یک سنگ فضایی بر روی اتفاقی که اگر در هوا منفجر شود مانند آنچه در سال 2013 بر فراز چلیابینسک روسیه منفجر شد، تأثیر می‌گذارد، بود. برای انجام این کار، محققان تصاویر و داده‌های ویدیویی از سقوط 75 شهاب‌سنگ را تجزیه و تحلیل کردند.

https://www.youtube.com/watch?v=TuDfZ2Md5x8

در نهایت، محققان یک فرآیند هفت مرحله‌ای را ایجاد کردند که سنگ‌های فضایی در حین ورود به جو زمین و حرکت از طریق آن تحمل می‌کنند: فاز 1: ورود به جو. فاز 2: روشنایی آغاز می شود. فاز 3: با ظاهر شدن یک توپ آتشین، درخشندگی افزایش می یابد. فاز 4: درخشندگی تا شروع ذوب باقی می ماند. متلاشی می شود؛ مرحله 7: ذوب شدن و متلاشی شدن تا زمانی که درخشش متوقف شود، ادامه می یابد و به دنبال آن ذوب پایان می یابد و باد قطعات پوسته شده را می برد.

دکتر پیتر جنیسکنز، ستاره شناس شهاب سنگ در موسسه SETI ناسا و مرکز تحقیقات ایمز و نویسنده اصلی این مطالعه گفت: “ما فکر می کردیم که سنگ های جامد توسط گرمای فوق العاده و نور درخشان ایجاد شده در برخورد هوا تبخیر می شوند.” در عوض، ما دریافتیم که ابتدا ذوب شدن و سپس تکه تکه شدن، چگونگی از دست دادن جرم سنگ را کنترل می کند.

محققان خاطرنشان کردند که 75 شهاب سنگی که مورد مطالعه قرار گرفتند، هفت مرحله را در ارتفاعات مختلف طی کردند و همچنین بر اساس ترکیب شهاب سنگ بودند. آنها به طور خاص تأکید کردند که این یافته‌ها می‌تواند به اطلاع‌رسانی بهتر اقدامات دفاعی سیاره‌ای و نحوه آماده‌سازی در صورت انفجار یک سنگ فضایی ورودی در هوا کمک کند.

Минали експлодиращи космически скали

همانطور که اشاره شد، یک نمونه اخیر از انفجار سنگ فضایی هوابرد در چلیابینسک، روسیه، در 15 فوریه 2013 رخ داد، زمانی که یک سیارک 20 متری (66 فوت) نزدیک زمین وارد جو زمین شد که با سرعت 19 کیلومتر در ثانیه / 12 مایل در ساعت (68400 مایل بر ساعت، 68400 کیلومتر بر ساعت و ارتفاع 6500 کیلومتر در ساعت) وارد جو زمین شد. 30 کیلومتر (18.5 مایل). این انفجار معادل 30 برابر قوی‌تر از بمب هیروشیما بود و حدود 1500 نفر مجروح شدند که عمدتاً بر اثر شکسته شدن شیشه‌ای بود که بیش از 7200 ساختمان و شش شهر را شکست.

https://www.youtube.com/watch?v=m1rlWJR8Vfw

یکی از معروف‌ترین سنگ‌های فضایی در حال انفجار نیز بر فراز روسیه اتفاق افتاد، اگرچه بیش از یک قرن قبل از آن اتفاق افتاد. این انفجار تونگوسکا بود که در 30 ژوئن 1908 رخ داد، اگرچه بولید در حدود 50 تا 100 متر (160 تا 330 فوت) بسیار بزرگتر بود، اما در ارتفاع حدود 5 تا 10 کیلومتری (3 تا 6 مایل) منفجر شد و انفجار حاصل حدود 1000 بار قوی تر از بمب هیروشیما بود. این انفجار باورنکردنی منجر به ایجاد حدود 80 میلیون درخت در مساحتی بیش از 2150 کیلومتر مربع (830 مایل مربع) شد.

.

https://www.youtube.com/watch?v=dvd47rMYia0

اگرچه این مطالعه از یک سنگ فضایی به عنوان بولید یاد می کند، یک سنگ فضایی خنک تر به نظر می رسد. با این حال، ارائه نام واقعی اجرام نجومی برای رفع هرگونه سردرگمی مهم است. به عنوان مثال، جرمی در فضا که کمتر از 1 متر (حدود 3.3 فوت) عرض دارد، شهاب سنگ نامیده می شود، در حالی که یک سیارک بزرگتر از 1 متر عرض دارد. همانطور که قبلا ذکر شد، یک شهاب رگه بصری نور است که به عنوان یک شهاب سنگ یا سیارک در هنگام شعله ور شدن در جو زمین دیده می شود. در نهایت، شهاب سنگ قطعه ای است که در جو زنده می ماند و به زمین می افتد.

محققان در سال‌ها و دهه‌های آینده چه بینش جدیدی از فرآیندهای تشکیل شهاب‌سنگ خواهند داشت؟ فقط زمان مشخص خواهد کرد و به همین دلیل است که ما علم داریم!

مثل همیشه، به علم ادامه دهید و به جستجو ادامه دهید!


Source link

نوشته های مشابه

همچنین ببینید
بستن
دکمه بازگشت به بالا