مقالات

ستارگان نوترونی در حال برخورد بهترین شتاب دهنده های ذرات هستند


تلسکوپ های پرتو گاما که برخورد ستاره های نوترونی را مشاهده می کنند، ممکن است کلید شناسایی ترکیب ماده تاریک را داشته باشند. یکی از نظریه‌های پیشرو که ماده تاریک را توضیح می‌دهد، عمدتاً از ذرات فرضی به نام آکسیون ساخته شده است. اگر یک محور در محیط پرانرژی دو ستاره نوترونی در حال ادغام ایجاد شود، باید به فوتون‌های پرتو گاما تبدیل شود که می‌توانیم با استفاده از تلسکوپ‌های فضایی مانند Fermi-LAT ببینیم.

حدود 130 میلیون سال پیش، یک جفت ستاره نوترونی به شدت با هم برخورد کردند. امواج گرانشی قدرتمند ناشی از برخورد با سرعت نور به بیرون تابش می کنند و اندکی پس از آن یک فلاش عظیم تشعشع به دنبال دارد. در 17 آگوست 2017، امواج گرانشی به زمین رسید و توسط دو آشکارساز رصدخانه امواج گرانشی تداخل سنج لیزری (LIGO) در ایالات متحده و توسط تداخل سنج باکره در ایتالیا. این رویداد GW170817 نام داشت. تنها چند ثانیه بعد، تلسکوپ پرتو گاما Fermi-LAT یک انفجار پرتو گاما را در همان منطقه از آسمان ثبت کرد. طی چند روز بعد، تلسکوپ های دیگر این رویداد را در نور مرئی و طول موج های دیگر دیدند و ثبت کردند. این اولین رصد دو ستاره نوترونی با چندین پیام است.

عمل چیست؟

یکی از نظریه های پیشرو در مورد ترکیب ماده تاریک این است که بیشتر از یک ذره فرضی به نام آکسیون ساخته شده است. اگر آکسیون‌های کافی در انفجار بزرگ ایجاد می‌شدند، و اگر توده‌های آن‌ها در محدوده خاصی قرار می‌گرفت، می‌توانستند بخش زیادی از ماده تاریک جهان را توضیح دهند. متأسفانه، آکسیون ها هرگز دیده نشده اند و هیچ کس هنوز وجود آنها را تأیید نکرده است. اما به گفته دکتر بوپال دو از دانشگاه ایالتی واشنگتن، آکسیون ها و ذرات آکسیون مانند (ALPs) می توانند در شرایط شدید برخورد ستاره نوترونی ایجاد شوند و ممکن است بتوانیم امضای آنها را از زمین ببینیم.

تصویری که نشان می‌دهد چگونه اکسیون‌های در حال فروپاشی پرتوهای گاما تولید می‌کنند که می‌توان با تلسکوپ‌های پرتو گاما در حال چرخش آن را تشخیص داد.
رندر هنرمند نشان می‌دهد که چگونه ALP (خط چین)، پس از تولید در ادغام NS، به خارج از محیط ادغام می‌گریزد و به فوتون‌هایی تبدیل می‌شود که می‌توانند توسط ماهواره فرمی (یا تلسکوپ‌های پرتو گامای MeV آینده) شناسایی شوند.

فیزیکدانان چندین دهه تلاش کرده اند تا معمای ماده تاریک را حل کنند. به نظر می رسد که می تواند بیشتر از آکسیون ها و ذرات آکسیون مانند ساخته شود، اما این ذرات هنوز فقط فرضی هستند. Axion برای اولین بار در سال 1977 به عنوان یک راه حل پیشنهاد شد مشکل CP قویاما هنوز تایید نشده است

با این حال، تئوری پیش‌بینی می‌کند که آکسیون‌ها می‌توانند برای مدت کوتاهی با عبور فوتون‌های پرانرژی از یک میدان مغناطیسی قدرتمند ایجاد شوند. این آکسیون ها برای مدت کوتاهی دوام می آورند و پس از آن دوباره به یک جفت فوتون گاما تجزیه می شوند. تعدادی آزمایش در سراسر جهان با استفاده از این پدیده برای ایجاد آکسیون ها و مشاهده تشعشعات گامای فروپاشی آنها در حال انجام است. دیگران، مانند آزمایش ماده تاریک اکسیون (ADMX) با استفاده از فرآیندی مشابه برای تبدیل آنها به فوتون های مایکروویو، اکسیون های طبیعی را جستجو کنید.

اما مکان‌های زیادی در جهان وجود دارد که می‌توان آکسیون‌ها را به این روش ایجاد کرد، از جمله هسته‌های ستارگان، در اطراف مگنتارهاو هر جای دیگری با میدان مغناطیسی قوی. یک مکان احتمالی، محل برخورد ستاره نوترونی است. هنگامی که چنین اجسام متراکم عظیمی با هم برخورد می کنند، مقدار زیادی انرژی آزاد می کنند که بخشی از آن به شکل تابش الکترومغناطیسی قوی و میدان های مغناطیسی قدرتمند است: شرایط ایده آل برای ایجاد آکسیون ها!

با مدل‌سازی انرژی‌های درگیر، محققان می‌توانند انبوه آکسیون‌هایی را که تولید می‌شوند پیش‌بینی کنند. از آنجا، آنها می توانند فرکانس خاص فوتون های پرتو گاما را که در هنگام فروپاشی تولید می شوند، استنتاج کنند. اگر بتوانیم چنین ادغام دیگری را شناسایی کنیم و این طیف خاص از تشعشعات گاما را که از برخورد می‌آیند، تشخیص دهیم، تأیید می‌کند که آکسیون‌ها واقعی هستند و شواهدی برای حمایت از یک نظریه پایه ماده تاریک ارائه می‌دهند.

شتاب دهنده های ذرات طبیعی

یکی از تلسکوپ های HESS در نامابی. اعتبار: HESS

آزمایشی مانند این اولین بار نیست که دانشمندان سعی می کنند از رویدادهای طبیعی به جای شتاب دهنده ذرات استفاده کنند. اتمسفر بالایی خودمان یکی از مکان هایی است که در آن برخورد ذرات پرانرژی همیشه اتفاق می افتد. بر خلاف پرتوهای گاما، پرتوهای کیهانی ذرات زیر اتمی هستند که با سرعت نسبیتی در فضا پرواز می کنند و از رویدادهای فاجعه باری مانند انفجارهای ابرنواختری هستند. هنگامی که آنها با جو ما روبرو می شوند، با نیرویی بیشتر از آنچه ما می توانیم در بزرگترین شتاب دهنده های ذرات خود ایجاد کنیم، به مولکول های هوا برخورد می کنند. تلسکوپ ها مانند سیستم استریوسکوپی با انرژی بالا (HESS) در نامیبیا برای تشخیص این برخوردها در بالا در آسمان ساخته شده اند. HESS یک جفت تلسکوپ است که بر روی اتمسفر فوقانی تمرکز می کند و به دنبال انفجارهای مشخصه تشعشعات چرنکوف است که آبشارهای ذرات تولید شده را هر بار که یک پرتو کیهانی به جو برخورد می کند را نشان می دهد.

مشاهدات GW170817 قبلاً توسط دکتر Dev استفاده شده است: تجزیه و تحلیل دقیق پرتوهای گاما مشاهده شده توسط Fermi-LAT قبلاً به محدود کردن محدودیت ها بر روی خواص اکسیون ها و ذرات آکسیون مانند کمک کرده است.

مشاهداتی مانند این، همراه با کار آزمایش‌های زمینی مانند ADMX، برای کشف وجود آکسیون‌ها حیاتی هستند. و اگرچه هنوز آن را پیدا نکرده‌اند، اما هر بار که آزمایشی نتوانست چیزی را پیدا کند، چیزی یاد می‌گیریم. هر آزمایش برای یک جرم خاص تنظیم شده است، بنابراین این نتایج منفی با هم کار می کنند تا دامنه احتمالات را محدود کنند. امیدواریم زمان زیادی طول نکشید تا به یک پاسخ قطعی برسیم.

برای کسب اطلاعات بیشتر، مراجعه کنید https://source.wustl.edu/2024/03/finding-new-physics-in-debris-from-colliding-neutron-stars/



Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا