دانشمندان درک جدیدی از نحوه شکل گیری ستاره ها و سیارات به دست می آورند

با شکل گیری ستاره های جوان ، آنها تأثیر قدرتمندی بر محیط خود می گذارند و تعامل پیچیده ای بین آنها و محیط آنها ایجاد می کنند. در حالی که گاز و گرد و غبار را بلند می کنند ، دیسک چرخشی از مواد تولید می کنند. این دیسک پروتوپلانتری جایی است که سیارات تشکیل می شوند و تحقیقات جدید نشان می دهد که ستاره ها می توانند خیلی سریع تغذیه کنند و در نهایت مواد را دوباره به داخل دیسک بازسازی کنند.
با تشکر از آلما ، ما درک فزاینده ای از دیسک های پروتوپلانتری داریم. آرایه بزرگ آتاکاما (آلما) بیش از 100 مورد از آنها را به نمایش گذاشت. وی دارای وضوح زاویه ای برای مطالعه این دیسک ها و یافتن شکاف ها در Telltale است ، جایی که اخترشناسان معتقدند که سیارات جوان شکل گرفته اند. قبل از آلما ، اخترشناسان معتقد بودند که این دیسک های جوان صاف هستند ، اما تلسکوپ رادیویی قدرتمند به ما نشان داد که شکل گیری این سیاره از اوایل آغاز شد.
اخترشناسان از طریق مشاهدات آلما و سایر کارهای دیگر ، ناسازگاری را پیدا کردند. هیچ مدل نظری نمی تواند اندازه دیسک های پروتوپلانتری (PD) را در اطراف ستاره ها قبل از پیروان بعدی (PMS) توضیح دهد. این “اندازه پروتوپلانتار اندازه دیسک” بر اساس دو مشاهده بحث برانگیز است.
این 20 دیسک پروتوپلانتری است که توسط آلما به تصویر کشیده شده است. اخترشناسان بر این باورند که هر خلاء جایی است که سیاره ای تشکیل می شود. اعتبار تصویر: ALMA (ESO/NAOJ/NRAO) ، S. Andrews و همکاران ؛ NRAO/AUI/NSF ، S. Dagnello
مشاهدات آلما نشان می دهد که PD ها در اطراف ستاره های عظیم بیشتر هستند. با این وجود ، همین دیسک ها خیلی سریعتر از اطراف ستاره ها با جرم پایین تر از بین می روند. این یک پارادوکس را به تمرکز می بخشد: ستارگان عظیم دیسک های بزرگی دارند ، اما زمان کمتری برای تشکیل سیارات دارند.
مطالعات جدید در نجوم طبیعت می تواند راه حلی داشته باشد. تحت عنوان “تشکیل دیسک های پروتوپلانتار از طریق اعتباربخشی Bondi-Hoyle”. نویسنده اصلی پائولو پادوان ، استاد تحقیقات در انستیتوی علوم فضایی در دانشگاه بارسلونا (ICSUB) است.
در درک فعلی ما از شکل گیری سیاره در PD ، PD ها یک مخزن گسترده برای سیارات محسوب می شوند. آنها حاوی چیزی هستند که پس از فروپاشی ابر بنزین در قسمت پروتئین باقی مانده است. این درک محدودیت های شدیدی را در مدل های دیسک و سیاره ما ایجاد می کند.
نویسندگان می نویسند: “ما سناریوی متفاوتی را ارائه می دهیم که دیسک های پروتوپلانتری ستارگان قبل از اینکه پیروان بعدی به طور عمده با تجمع بوندی-هویل از ابر گاز والدین جمع شوند.” “ما نشان می دهیم که تجمع Bondi -hoyle می تواند نه تنها جرم بلکه زاویه مورد نیاز برای توضیح اندازه مشاهده شده دیسک های پروتوپلانتری را نیز ارائه دهد.”
تجمع Bondi-Hoyle نحوه تجمع جسم هنگام حرکت از طریق گاز را توصیف می کند. این یک پسوند از تجمع ساده Bondi است که یک شیء ثابت را توصیف می کند ، انباشته شده است. در این حالت ، سرعت PD حرکت را ارائه می دهد.
هنگامی که Bondi جمع می شود ، تجمع ماده کروی و متقارن است. هنگامی که Bondi-Hoyle ایجاد می شود ، همه چیز پیچیده تر است. تجمع نه کروی است و نه متقارن و حتی می تواند یک بیداری ایجاد کند. در این کار ، تجمع Bondi-Hill به این معنی است که ستاره جوان ماده زیادی را از محیط خود جمع می کند و بخشی از موضوع به PD باز می گردد.
پادوان در بیانیه مطبوعاتی می گوید: “این ستاره ها در گروه یا خوشه در ابرهای بزرگ بنزین متولد می شوند و ممکن است پس از تولد چندین میلیون سال در این محیط باقی بمانند.”
“پس از شکل گیری یک ستاره ، گرانش آن می تواند مواد بیشتری را از ابر بنزین والدین ضبط کند ، که برای تغییر قابل توجه جرم ستاره با این پیوستگی بوندی-هوی ، و چرخش و اندازه دیسک ناشی از مواد جدید ، برخی از خصوصیات اساسی گاز حرکت هرج و مرج ، معروف به تلاطم ، زخم هاو ، زخم هاو.
محققان از شبیه سازی ها و مدل های تحلیلی برای کشف این آشفتگی استفاده کردند و ببینند آیا می تواند اندازه PD را که آلما پیدا کرده است توضیح دهد. این امر منجر به درک جدیدی از تعامل پیچیده در اطراف ستاره های جوان شد.
محقق ICUCB و عضو تیم Veli Pelkonna گفت: “مقایسه داده های مشاهده شده از شبیه سازی های زندگی واقعی برای اعتبار سنجی شبیه سازی ها بسیار مهم است.” “با این حال ، شبیه سازی ها به ما این امکان را می دهد تا از ناظران از ساختارهای اصلی ، سرعت و ساختار میدان مغناطیسی استفاده کنیم و به موقع آنها را دنبال کنیم. در این مطالعه ، با استفاده از داده های شبیه سازی ، ما توانستیم نشان دهیم که تجمع Bondi-Hoyle با افزایش عمر و انبوهی از مخازن انبوه از پسران انبوه ، نقش مهمی در شکل گیری ستاره ها در یک مرحله اواخر بازی می کند.
این رقم تصویری از شبیه سازی های تیم است. این یک مکعب در فضا را نشان می دهد که قبل از پیروان بعدی یک سیستم سه گانه از ستاره ها دارد ، هر طرف کوبا با اندازه 4 پارس. این سه درج دم های تشکیل شده توسط تجمع Bondi-Hoyle را نشان می دهد. در حالی که ستارگان مدار هستند ، دم BH دراز آنها در هم تنیده و پیچ خورده است. دیسک های اطراف هر ستاره قابل مشاهده نیستند زیرا در این شبیه سازی مجاز هستند. مقیاس رنگ چگالی ستون را نشان می دهد. اعتبار تصویر: Padoan و همکاران. 2025 نجوم طبیعی
BH -on PMS نامتقارن است ، که تأثیر برجسته ای بر پروتوپلانت ها دارد. ماده ای که مستقیماً با دیسک روبرو نیست ، در بیداری قرار می گیرد و موضوعات متراکم ایجاد می کند و قسمتهای داخلی ، نزدیکترین ستاره ، دوباره روی دیسک قرار می گیرند.
نویسندگان در سند خود نوشتند: “با توجه به چگالی نسبتاً زیاد سرگیجه ، تأثیر آن می تواند به شدت روی یک منطقه دیسک محدود متمرکز شود و باعث ایجاد اختلال قابل توجهی شود.” “از طرف دیگر ، به دلیل چگالی ستون کم آن ، چنین موضوعاتی می توانند از کشف فرار کنند.” این تأکید می کند که آلما ، ماهرانه برای توجه به PDS ، نمی تواند این موضوعات را ببیند.
محققان دیگر جریان های بزرگی را پیدا کرده اند که PD های جوان را تغذیه می کنند و این نتایج مطابق با این مطالعه است.
ستاره های جوان ، دیسک های آنها و سیارات که در آنها شکل می گیرند ، موظفند سیستم های پیچیده ای باشند و این مطالعه بر این امر تأکید می کند. این مطالعه همچنین نشان می دهد که ما چیزهای زیادی برای یادگیری داریم.
نویسندگان می نویسند: “اگر بیشتر توسط مشاهدات آینده تأیید شود ، این سناریوی جایگزین اصلاحات اساسی در مورد تکامل دیسک فعلی و سیارات را تحمیل می کند.”
این جزئیات نظارت و شبیه سازی بسیار دشوار است. دانشمندان با استفاده از ابر رایانه ها پیشرفت خواهند کرد و تلسکوپ ها با آنها در حال پیشرفت هستند.
Petokonne گفت: “با افزایش قدرت محاسبات ابر رایانه ها ، ما قادر خواهیم بود فرایندهای فیزیکی حتی پیچیده تری را در شبیه سازی ها مدل کنیم و اعتقاد شبیه سازی را بیشتر افزایش دهیم.” “همراه با تلسکوپ های جدید و قدرتمند (مانند جیمز وب و تلسکوپ فضایی آلما ، انجام مشاهدات بی نظیر از ستاره های تازه شکل گرفته) ، این دستاوردها همچنان به افزایش درک ما از ستاره ها ادامه خواهند داد.”
درک چگونگی شکل گیری ستاره ها و سیارات ، جهت اصلی مطالعه در نجوم است و کمک بیشتری می کند.
تلسکوپ های آینده مانند تلسکوپ غول پیکر ماژلان باید قبل از پیروان بعدی ، به اخترشناسان PD بهتر در اطراف ستاره ها ببخشد. وضوح زاویه ای آن به آن اجازه می دهد تا ساختارهای PD را که توسط تلسکوپ های فعلی یافت می شود ، فراهم کند. این قدرت برای ردیابی تغییرات در دیسک های پروتوپلانتری به موقع خواهد بود و یک پنجره جدید در نحوه شکل گیری ستاره ها و سیارات جوان باز می کند.
بیشتر:




