مقالات

اطلاعات غلط و کارشناسی علمی در برنامه های گفتگو – فیل در آزمایشگاه


در طول همه گیری، تعداد دانشمندان دعوت شده به برنامه های تلویزیونی سیاسی آلمان به شدت افزایش یافته است. با این حال، قبل و بعد، مهمانان برنامه گفتگو بیشتر از سیاست و رسانه بودند. دانشمندان به وضوح یک اقلیت بودند و هستند. بر اساس یک مطالعه تجربی درباره اطلاعات نادرست در تلویزیون عمومی آلمان، سامی دریافت که محققان اغلب اطلاعات نادرست را در محل به چالش می کشند. حتی اگر دانشمندان کاندیدای مناسبی برای انواع اطلاعات نادرست نباشند، و دلایل خوبی وجود داشته باشد که علم را به عنوان یک ماشین اصلاحی اجتماعی تصور نکنیم، حضور آنها تأثیر مفیدی داشته است.

رسانه های اجتماعی تنها مکان برای اطلاعات نادرست نیستند

روایت غالب در مورد اطلاعات نادرست چیزی شبیه به این است: این یک مشکل رسانه های اجتماعی است که بر سازمان های رسانه ای قدیمی تأثیر نمی گذارد. به هر حال، روزنامه ها و صدا و سیمای سنتی به عنوان دروازه بان استانداردهای روزنامه نگاری عمل می کنند و اطلاعات را قبل از انتشار بررسی می کنند، درست است؟ احتمالاً به همین دلیل است که تحقیقات در مورد اطلاعات نادرست عمدتاً به رسانه های اجتماعی محدود می شود (برودا و استرومباک 2024). اما آیا واقعا اینطور است؟ آیا روزنامه نگاران دروازه بان کاملی هستند؟

برخی از محققان پاسخ منفی خواهند داد. آنها استدلال می کنند که دلایلی وجود دارد که چرا روزنامه نگاران (ناآگاهانه) اطلاعات نادرست را حتی در اخبار قدیمی بازتولید می کنند (تسفاتی و همکاران 2020). بر این اساس، پیشنهاد می‌کنم مجریان اخبار یا مجریان برنامه‌های گفتگوی گفتگو اغلب نمی‌توانند از ادعاهای نادرست مهمانان خود جلوگیری کنند. اینگونه است که اطلاعات نادرست حتی وارد اخبار و برنامه‌های گفتگوی با سابقه‌ای می‌شود که بیشترین دامنه را در ژانر خود دارند، مانند Tagesschau، ZDF Heute Journal، Anne Will، Hart aber Fair یا Markus Lanz.

در یک مطالعه اخیر، من بر روی قالب های تلویزیونی زنده یا تعاملی، یا به طور خاص تر تمرکز کردم: اخبار پخش عمومی و برنامه های گفتگو. نتایج نظرسنجی حدس من را تأیید کرد: یک نفر از هر بیست نمایش یک ادعای نادرست داشت و اغلب به طور انتقادی رد نمی شد.

اطلاعات نادرست اغلب در برنامه های گفتگوی سیاسی پخش می شود

اما اجازه دهید کمی به عقب برگردیم و تعاریف را روشن کنیم. چرا «اطلاعات نادرست» و نه «گذاشتن اطلاعات»؟ اطلاعات نادرست اطلاعات نادرستی است که با نیت مضر منتشر می شود. کاری که من در این مطالعه انجام دادم جمع‌آوری و مقایسه اظهاراتی بود که توسط بررسی‌کنندگان واقعیت به‌عنوان نادرست برچسب‌گذاری شده بودند، با اظهاراتی که در اخبار پخش عمومی و برنامه‌های گفتگوی پخش می‌شدند. این ادعاهای تأیید شده همیشه کاملاً نادرست نبودند، اما گاهی اوقات “به سادگی” گمراه کننده، اغراق آمیز یا غیرمستند بودند. علاوه بر این، همیشه نمی‌توان از قصد مهمانان برنامه گفتگو یا مصاحبه‌شوندگان اطمینان حاصل کرد. به همین دلیل است که من ترجیح دادم از اصطلاح “اطلاعات نادرست” استفاده کنم، به عنوان اطلاعاتی که ناکافی هستند و ممکن است با نیت مضر ارائه شوند یا نباشند.

بازگشت به نتایج. من می‌خواهم بر روی برنامه‌های گفتگوی سیاسی تمرکز کنم که میزان اطلاعات نادرست برای آنها بیشتر از برنامه‌های خبری (۲٪) است (۱۲%). از هر ده برنامه گفت و گو بیش از یک نفر یک نفر – عمدتا یک سیاستمدار – در حال انتشار اطلاعات نادرست بود. برای نمایش هایی مانند Hart aber Fair (35%) یا Maischberger (24%) این درصد بیشتر است و برای نمایش هایی مانند Anne Will (7%) کمتر است. برای برنامه گفتگوی کارن میوسگا، حتی مسابقه ای هم برگزار نشد.

موضوعات شامل اتهامات سوگیری در اداره فدرال حفاظت از قانون اساسی – سازمان اطلاعاتی که راست افراطی را بررسی می کند – ادعا می کند که مزایای رفاهی باعث جذب مهاجران به آلمان و موارد دیگر می شود. اطلاعات نادرست اغلب از سوی سیاستمداران پوپولیست راست‌گرای AfD که نهادهای عمومی را به چالش می‌کشیدند، اما در بسیاری از موارد از سوی اعضای احزاب محافظه‌کار CSU و CDU یا سایر احزاب پوپولیست مانند BSW یا Freie Wähler که به سیاست‌های احزاب دیگر حمله می‌کردند نیز می‌آمد. احزاب حاکم – GSDP، سبزها و SDP – درصدهای قابل توجهی پایین تری داشتند و ادعاهای آنها اغلب برای دفاع از تصمیمات سیاسی خود مطرح می شد.

دانشمندان می توانند به مقابله با اطلاعات نادرست در زمین کمک کنند

بینندگان احتمالاً با مواضع افراطی (سیاسی) موافق هستند، آنهایی که معمولاً با اطلاعات نادرست مرتبط هستند، اگر مستقیماً توسط میزبان یا سایر مهمانان برنامه گفتگو به چالش نکشند (Bolet and Foos 2023). علاوه بر این، نویسندگان نشان دادند که وقتی این ادعاها به چالش کشیده نمی شوند، ممکن است مخاطبان باور کنند که جامعه به عنوان یک کل از این ادعاها حمایت می کند. این به عادی سازی موقعیت های نهایی کمک می کند.

برای مبارزه با اطلاعات نادرست، برخی از برنامه های گفتگو، مانند هارت اببر فیر یا مایشبرگر، بررسی واقعیت ادعاهای مطرح شده در طول برنامه را در وب سایت خود ارسال می کنند. با این حال، بعید به نظر می رسد که بسیاری از بینندگان این مقالات را بخوانند، و حقیقت سنجی ها نیز بسیاری از اطلاعات نادرست را از دست می دهند. متأسفانه در طول پخش، مجریان اغلب نتوانستند اطلاعات نادرست را شناسایی و آن را رد کنند. بنابراین چگونه می توانیم اطمینان حاصل کنیم که اطلاعات نادرست در برنامه های گفتگو به طور مداوم به چالش کشیده می شود؟ این زمانی است که دانشمندان وارد صحنه می شوند.

مهمانان برنامه گفتگو در آلمان بیشتر از دنیای سیاست یا رسانه می آیند (Fröhlich and Hillje 2020). دانشمندان و نمایندگان جامعه مدنی آشکارا در اقلیت هستند. با این حال، استثناهایی وجود داشت. در طول همه گیری، تعداد دانشمندان – عمدتا ویروس شناس – تقریباً سه برابر شده است. به عنوان مثال، مجریان برنامه گفتگو اغلب اولین و آخرین سؤالات را از دانشمندان می پرسیدند و به شدت بر اعداد و آمار تکیه می کردند که سپس توسط محقق توضیح داده شد (Fedtke et al. 2023). این استراتژی‌ها احتمالاً به محدود کردن اطلاعات نادرست در مورد کووید کمک کرده است.

علم همه پاسخ ها را ندارد – اما برخی از آنها را دارد

البته علم نمی تواند با همه اشکال اطلاعات غلط مقابله کند. برای نشان دادن، زمانی که تینو هروپالا (AfD) به اشتباه در برنامه گفتگوی سیاسی “Maischberger” ادعا کرد که قانون انرژی ساختمان (Gebäudeenergiegesetz) شهروندان را ملزم می کند که سیستم های گرمایش گاز خود را “پاره کنند”، یک سیاستمدار یا کارمند دولتی سطح بالا در موقعیت بهتری برای پاسخ دادن بود.

در موارد دیگر – مانند همه گیری کووید-19 – یک متخصص علمی می تواند ورودی مفیدی ارائه دهد. واضح ترین مثالی که در تحقیقم پیدا کردم به عوامل کششی مربوط می شود. اینها عواملی هستند که افراد را برای مهاجرت به یک کشور خاص – در این مورد آلمان – جذب می کنند. اطلاعات نادرست در مورد این موضوع یکی از رایج ترین انواعی بود که در تحقیقات خود مشاهده کردم. در برنامه های گفتگو، بسیاری از سیاستمداران استدلال کردند که مزایای رفاهی، مانند مزایای رفاهی اصلی آلمان، Bürgergeld، به عنوان یک عامل کشش حیاتی عمل می کند. راستی‌آزمایی‌های بسیاری از ARD، MDR و دیگران وجود دارد که به تخصص علمی استناد می‌کنند و می‌گویند این ادعا درست نیست. به طور مشابه، کاهش مزایای اجتماعی، به عنوان مثال در قالب Bezahlkarte، نیز بعید است که مهاجرت را کاهش دهد.

دانشمندان می توانند اصلاحات زنده ارائه دهند

با ماندن در مثال عوامل کشش، تحقیقات من نشان می دهد که چالش های اطلاعات نادرست زمانی که یک دانشمند در میان مهمانان حضور دارد افزایش می یابد. این تصادفی نیست، زیرا در این موارد همیشه این دانشمند بود که با این بیانیه مخالف بود. این بدان معنا نیست که تمام مصادیق این ادعا در زمان حضور یک دانشمند تکذیب شده است و همچنین بیانگر این نیست که این ادعا منحصراً توسط دانشمندان رد شده است. با این حال، رابطه مثبتی بین حضور دانشمندان و چالش‌های اطلاعات نادرست وجود داشت.

اگر یک رابطه مثبت وجود دارد و تعداد دانشمندان در برنامه های گفتگو در طول همه گیری افزایش یافته است، چرا تعداد متعاقبا کاهش یافته است؟ توضیح احتمالی این است که علوم طبیعی هنوز از علوم اجتماعی اقتدار عمومی بیشتری دارند (لوئیس و همکاران 2023). هیچ کس جرات نمی کند خود را متخصص مکانیک کوانتومی بدون مطالعه آن بخواند. اما حتی بدون آموزش آکادمیک، همه در مورد مسائل اجتماعی نظر دارند زیرا همه بخشی از جامعه هستند. در طول همه گیری، نه تنها ویروس شناسان یا فیزیکدانان، بلکه بیشتر دعوت شدند. برای مثال، محققان آموزشی از دید عمومی کمتری برخوردار بودند.

برای بحث در مورد مهاجرت و عوامل کششی، دانشمندان علوم اجتماعی انتخاب مناسبی هستند. برای بسیاری از مردم، این ایده که دولت رفاه و مزایا یک عامل کششی هستند به طور شهودی جذاب است. با این حال، در نهایت، این یک سوال تجربی است که نیاز به آزمایش دارد. نتایج مطالعات موجود شواهد قطعی در این رابطه ارائه نمی‌کند (Kahanec and Guzi 2022; Müller 2023). بنابراین، درک عمومی بهتری از علوم اجتماعی مورد نیاز است (لوئیس و همکاران، 2023).

علم یک ماشین اصلاح عمومی نیست

پس جواب این است؟ آیا باید دانشمندان بیشتری را حداقل در برخی موضوعات به برنامه های گفتگو دعوت کنیم؟ دلایل خوبی برای احتیاط وجود دارد. من می خواهم سه نام ببرم.

اولاً، همه دانشمندان احساس راحتی نمی کنند یا نیازی به صحبت عمومی نمی بینند. افرادی که مشاغل علمی را انتخاب می کنند ممکن است لزوما احساس نکنند که برای ارائه اطلاعات در شبکه های عمومی فراخوانده شده اند – و این اشکالی ندارد. ظاهر شدن در انظار عمومی – و به ویژه در برنامه های گفتگوی زنده تلویزیونی – شرم آور است. وقتی فردی که ادعاهای نادرست را مطرح می کند، سیاستمداری ماهر و تأثیرگذار باشد، ترسناک تر است.

دوم اینکه علم سیاست نیست. درک این نکته مهم است که اگر محققان اغلب به موضوعات سیاسی بپردازند، خطر سیاسی شدن علم وجود دارد (روشنباخ و فرنزل، 2024). جمعیت آلمان در حال حاضر درجه بالایی از اعتماد به علم دارند (Best et al., 2023). این تا حدی به دلیل این واقعیت است که علم به عنوان عاری از نفوذ سیاسی تلقی می شود. دخالت بیش از حد در گفتمان‌های مشاجره‌آمیز می‌تواند پیامدهای نامطلوبی داشته باشد و جامعه علمی را در قبال تصمیم‌های سیاسی مسئول بداند.

این به نکته سوم مربوط می شود: ما در یک دموکراسی زندگی می کنیم، نه یک تکنوکراسی. حتی اگر یافته‌های تجربی نشان دهد که اقداماتی مانند Bezahlkarte تأثیر قابل‌توجهی بر تعداد پناهندگان نخواهد داشت، معرفی آن یک تصمیم دموکراتیک مشروع توسط تصمیم‌گیرندگان منتخب است که نماینده جامعه هستند. سیاست باید به علم گوش کند، اما در نهایت این نمایندگان منتخب دموکراتیک هستند که انتخاب می کنند.

در پایان، اطلاعات نادرست نه تنها در رسانه های اجتماعی، بلکه در شبکه های پخش عمومی و به ویژه در برنامه های گفتگو و گفتگو منتشر می شود. داشتن دانشگاهیان در این قالب ها می تواند کمک کند و قطعاً شکاف عملکردی وجود دارد. با این حال، بیشتر به دنبال یافتن بهترین مکان است تا افزودن یک دانشمند به هر سیاستمداری.


Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا