جو مریخ پراکنده است

کی مارینر 9 آنها در سال 1972 در امتداد مریخ پرواز کردند ، دانشمندان با اولین شواهدی که نشان می داد آب زمانی بر روی سطح مریخ جاری می شد ، تحت درمان قرار گرفتند. مأموریت های زیر این تئوری را بر اساس مطالعه خصوصیاتی که در حضور آب تشکیل شده است (کانال های جریان ، طرفداران دلتا و رسوبات رسوبی) ، وجود مواد معدنی هیدراته و خاک رس در استخرها برای شوک ها و تشخیص یخ های زیرزمینی و انجماد ابدی کل سیاره تأیید کردند. این اکتشافات نشان می دهد که هنگامی که مریخ جو به اندازه کافی ضخیم داشت تا دما را برای حفظ آب سطحی در حالت مایع حفظ کند.
این امر منجر به رمز و راز چگونگی و هنگامی که مریخ جو خود را از دست داد ، باعث شد که آن به یک سیاره یخ زده و خشک تبدیل شود. بر اساس داده های جمع آوری شده از جو ناسا ناسا و مأموریت تکامل آواز (MAVEN) ، دانشمندان نظریه این نظر را می دهند که از دست دادن جوی شامل “پاشش” است – نوعی از هوازدگی کیهانی که در آن ذرات بار در جو مریخ برخورد می کنند و باعث می شود ذرات دیگر دور ریخته شود. در یک مطالعه پشتیبانی اخیر ناسا ، تیمی از اخترفیزیک گرایان با 9 سال از داده های Maven مشورت کردند و مشخص کردند که این روند تا به امروز ادامه دارد.
این مطالعه توسط شانون م. کوری ، استادیار آزمایشگاه و آزمایشگاه فیزیک فضا (LASP) در دانشگاه کلرادو بولدر و کاوشگر ماموریت فعلی انجام شد. این شرکت به همکاران LASP ، آزمایشگاه علوم کیهانی (SSL) در UC برکلی ، آزمایشگاه جوی ، مشاهدات و فضا (LATMOS) ، دانشگاه آیووا و مرکز فضایی ناسا (NGSC) پیوسته است. سندی که جزئیات اکتشافات آنها را شرح می دهد علم در حال پیشرفت است.
مریخ ، سیاره سرخ ، هیچ میدان مغناطیسی برای محافظت از آن در برابر باد خورشیدی وجود ندارد ، به این معنی که جو خود را به شکلی از دست می دهد که زمین آن را انجام ندهد. اعتبار تصویر: NASA/GSFC.
بر اساس شواهد فراوان از آب جاری ، دانشمندان نشان می دهند که فشار جوی بر مریخ یک بار بسیار بیشتر بود. درک چگونگی رشد جو مریخ از طریق هوازدگی کیهانی برای درک چگونگی و چه زمانی مریخ از یک محیط قابل سکونت به آنچه امروز است رفته است. در حالی که جو زمین در معرض تأثیرات جوی است ، این روند به طور قابل توجهی متفاوت است زیرا مریخ هیچ مغناطیس محافظتی ندارد. این بدان معنی است که باد خورشیدی به طور مستقیم با جو فوقانی سیاره در تعامل است ، ذرات یونیزه کننده ای که می توانند به حدی که به فضا فرار می کنند ، تسریع شوند.
آنها همچنین می توانند به سیاره شتاب دهند و دوباره به جو رسوب کنند ، با ذرات دیگر برخورد کنند و انرژی کافی را برای آنها انتقال دهند تا از سرعت فرار خود تجاوز کنند – فرایندی که به عنوان “پاشش” شناخته می شود. در حالی که از دست دادن جوی توسط فرار فتوشیمیایی و حرارتی امروز تحت سلطه بود ، پیشنهاد شد که این گسترش روند اصلی فرار میلیون ها سال پیش باشد ، هنگامی که فعالیت خورشیدی بسیار بالاتر از امروز بود. پروفسور کوری از طریق ایمیل توضیح داد: “ما چندین مورد از گسترش در هنگام طوفان های خورشیدی را دیده بودیم ، اما برای دیدن این اتفاق روزانه ، مجبور شدیم در سراسر سیاره و در زمان های مختلف روز ، که این فضاپیما را تقریباً یک دهه انجام داد ، پوشش دهیم.”
به منظور به دست آوردن شواهد مستقیم از گسترش مدرن و تعیین سرعتی که کوری و تیم وی نه سال از داده های به دست آمده از آپارتمان ساز Maven را تجزیه و تحلیل کردند. در حالی که چندین مدل از این فرآیند تولید شده است ، آنها روی اکسیژن ابتدایی ، گاز اکسیژن (O2) و دی اکسید کربن (CO2) متمرکز شده اند. این مواد بسیار واکنش پذیر ، تمایز پراکندگی از واکنشهای فتوشیمیایی را بسیار چالش برانگیز می کند. در عوض ، کوری و تیمش روی چگالی آرگون (AR) در جو مریخ تمرکز کردند. با مقایسه چگالی آرگون با میدان های الکتریکی خورشیدی ، کاری و همکارانش اولین مشاهدات مستقیم از گسترش مدرن را دریافت کردند. کوری گفت:
روحیه می تواند در بسیاری از مناطق از جمله سطوح رخ دهد ، بنابراین می دانیم که روند مشترک وجود دارد. ما همچنین شواهدی پیدا کرده ایم که نشان می دهد که پخش جوی در مریخ به دلیل ایزوتوپی آرگون کار می کند. به طور کلی ، ایزوتوپ های ساده تر در جو بالاتر می نشینند و ایزوتوپ های شدیدتر می نشینند ، به طوری که پراکندگی بیشتر از ایزوتوپ های ساده تر از سنگین ما در داده ها است. نتایج ما نشان می دهد که پراکندگی تقریباً 4 برابر بیشتر از آنچه قبلاً تصور می شد اتفاق می افتد ، بنابراین ما باید فیزیک را در مدل های خود بهتر بشناسیم تا این موضوع را به عهده بگیریم. این یک نتیجه بزرگ است ، که به خوبی می تواند مسیر اصلی جو مریخ باشد که به مرور زمان فرار کرده است.
تصور هنرمند Vales Marineris ، همانطور که از مدار دیده می شود. اعتبار: ناسا
کوری و تیم وی همچنین شواهدی از افزایش اسپری در هنگام طوفان های خورشیدی ارائه می دهند که می توانند در صورت فشرده تر بودن شرایط ، از منظومه شمسی اولیه ایده ای ارائه دهند. ایجاد نقش گسترش با مشاهدات مستقیم برای درک شرایطی که زمانی به مریخ اجازه می داد مکانی قدرتمندتر باشد ، ضروری است.
با به دست آوردن اولین شواهد مشاهده این فرایند ، این اکتشافات می تواند از اهمیت زیادی برای مدل های جوی مریخ و زیستگاه سیاره ای برخوردار باشد.
خواندن بیشتر: پیشرفت علم




