تکههایی از سیارکی که بر فراز برلین منفجر شد پیدا شدهاند و واقعاً خاص هستند

در 21 ژانویه 2024، یک سیارک به اندازه یک متر (2024 BX1) وارد جو زمین شد و در ساعت 00:33 UTC (07:45 EST؛ 04:33 PST) بر فراز برلین منفجر شد. قبل از رسیدن به زمین، 2024 BX1 یک سیارک نزدیک به زمین (NEA) با مداری بود که نشان می دهد بخشی از آن بوده است گروه آپولو. این قطعات از آن زمان توسط تیمی از دانشمندان دانشگاه فرای برلین، موزه فور ناتورکوند (MfN)، مرکز هوافضای آلمان (DLR)، دانشگاه فنی برلین و موسسه SETI شناسایی شده و به عنوان یک نوع نادر از سیارک شناخته شده است. مانند “اوبریت می کند“
نام aubrites از دهکده Aubrés در فرانسه گرفته شده است، جایی که یک شهاب سنگ مشابه در 14 سپتامبر 1836 سقوط کرد. تیم مسئول بازیابی نمونهها از این آخرین شهاب سنگ توسط ستاره شناس شهابسنگ موسسه SETI رهبری شد. دکتر پیتر جنیسکنز و محقق MfN دکتر Lutz Hecht. چند روز پس از انفجار شهاب سنگ در آسمان، تیمی از کارکنان و دانشجویان از MfN، Freie Universität Berlin، DLR و Technische Universität Berlin به آنها پیوستند. آنها با هم تکه های شهاب سنگ را در مزارع جنوب روستای ریبک، در حدود 50 کیلومتری (31 مایلی) غرب برلین پیدا کردند.

یافتن تکه ها به دلیل ظاهر عجیب اوبریت ها که از دور شبیه هر سنگ دیگری به نظر می رسند، اما برای دیدن از نزدیک کاملاً متفاوت هستند، چالش بزرگی بود. در حالی که انواع دیگر شهابسنگها دارای پوسته شیشهای سیاه و نازکی هستند که در اثر گرمای شدید ایجاد شده در هنگام عبور از جو ایجاد میشود، اوبریتها پوسته شیشهای عمدتاً نیمهشفاف دارند. کریستوفر هامان، محقق موزه für Naturkunde، در طبقه بندی اولیه شرکت داشت و در جستجو شرکت کرد. همانطور که او به موسسه SETI گفت بیانیه مطبوعاتی:
اوبریت ها شبیه آن چیزی نیستند که مردم معمولاً شهاب سنگ ها را تصور می کنند. Aubrites بیشتر شبیه گرانیت خاکستری است و عمدتاً از سیلیکات های منیزیم انستاتیت و فوستریت تشکیل شده است. تقریباً هیچ آهنی در آن وجود ندارد و پوسته شیشهای که معمولاً روش خوبی برای شناسایی شهابسنگها است، کاملاً متفاوت از سایر شهابسنگها به نظر میرسد. بنابراین تشخیص Aubrites در این زمینه دشوار است.
سیارک (2024 BX1) اولین بار توسط ستاره شناس مجارستانی دکتر کریستیان سارنچکی با استفاده از یکی از تلسکوپ های موجود در رصدخانه کونکولی در بوداپست وظیفه ردیابی و پیشبینی اینکه کجا بر اتمسفر زمین تأثیر میگذارد، توسط مأموریت پیشاهنگی ناسا و سیستمهای ارزیابی خطر برخورد سیارک میرکت گارد ESA انجام شد و Davide Farnocchia از JPL/Caltech بهروزرسانیهای مکرر مسیر را ارائه داد. پسندیدن شهاب سنگ چلیابینسک که در سال 2013 بر فراز جنوب روسیه فوران کرد، این انفجار توسط افراد زیادی مشاهده شد و فیلمبرداری شد (اگرچه این انفجار هیچ خسارتی نداشت).
این چهارمین بازیابی مدیریت شده توسط Jenniskens از یک سیارک کوچک بود که به زمین سقوط کرده بود، با رویدادهای قبلی برخورد سال 2023 در فرانسه، برخورد سال 2018 در بوتسوانا و برخورد سال 2008 در سودان. همانطور که او توضیح داد، ردیابی این آخرین سیارک به ویژه دشوار بود:
«حتی با راهنمایی های عالی منجمان شهاب سنگ، دکتر. پاول اسپرنی، یری بوروویتسکا و لوکاس سربنی از مؤسسه نجوم آکادمی علوم چک، که چگونگی وزش بادهای شدید شهابسنگها را محاسبه کردند و پیشبینی کردند که این شهابسنگهای نادر غنی از انستاتیت بر اساس نور ساطع شده از گلوله آتشین هستند. تیم در ابتدا نمی توانست به راحتی آنها را روی زمین پیدا کند. ما تنها پس از آن متوجه شهابسنگها شدیم که یک تیم لهستانی از شکارچیان شهابسنگ اولین کشف را شناسایی کردند و به ما نشان دادند که به دنبال چه چیزی بگردیم. اولین یافته های ما سپس به سرعت توسط دانشجویان دانشگاه فری، دومینیک دیتر و کارا ویهه بدست آمد.

هفته گذشته، همکاران جنیسکنز در MfN رسما اعلام کردند که اولین تحلیل های خود را از یکی از قطعات شهاب انجام داده اند. این فرآیند توسط دکتر Ansgar Greshacke، مدیر علمی مجموعه شهابسنگ MfN، که شامل یک میکروکاوشگر پرتو الکترونی بود که کانیشناسی و ترکیب شیمیایی قطعات را مطالعه میکرد، رهبری میکرد. نتایج آنها نشان داد که قطعات با یک شهاب سنگ آکندریتی از نوع اوبریت مطابقت دارند که در کمیسیون بین المللی نامگذاری انجمن شهاب سنگ در 2 فوریه 2024 برای بازرسی.
گرشک گفت: «بر اساس این شواهد، ما توانستیم یک طبقه بندی تقریبی نسبتاً سریع انجام دهیم. “این اهمیت عظیم مجموعه ها را برای تحقیق برجسته می کند. تاکنون فقط موادی از یازده سقوط مشاهده شده دیگر از این نوع در مجموعههای شهابسنگ در سراسر جهان وجود دارد.
اطلاعات بیشتر: SETI




