کوتوله های سفید بیشتر از آنچه قبلا تصور می شد، زباله های سیاره ای را می خورند، اما میدان های مغناطیسی آن را پنهان می کنند

وقتی ستارهای مانند خورشید ما به پایان میرسد، کوتولههای سفید باقی میمانند. با تمام شدن سوخت، متورم می شود و قرمز می شود و تبدیل به یک غول قرمز می شود. سپس به یک ستاره غول پیکر مجانبی (AGB) با بادهای ستاره ای قدرتمند تبدیل می شود. این بادها پوسته بیرونی آن را میبرند و یک سحابی سیارهای ایجاد میکنند. سپس تنها چیزی که از ستاره باقی می ماند یک کوتوله سفید است، یک بقایای ستاره ای بسیار متراکم که فقط گرمای باقیمانده از خود ساطع می کند و از ماده بسیار فشرده ساخته شده است.
میلیاردها از این ستاره ها در کهکشان راه شیری وجود دارد، اگرچه دیدن آنها سخت است. اما در سال های اخیر، ستاره شناسان بیش از 1700 کوتوله سفید را کشف کرده اند که توسط زباله های فلزی احاطه شده اند. این ماده از سیاراتی می آید که با خروج ستاره از دنباله اصلی نابود شدند. کوتوله های سفید می توانند این ماده را بمکند و آن را به عناصرش تجزیه کنند. تجزیه و تحلیل این زباله ها می تواند دانشمندان را در مورد منظومه سیاره ای که ستاره زمانی میزبان آن بود، آگاه کند.
اخترشناسان میخواهند بدانند این زبالههای سیارهای چقدر رایج هستند، و تحقیقات جدید در حال بررسی میزان گسترده بودن آنها و چگونگی تأثیر میدان مغناطیسی کوتوله سفید بر نحوه انباشته شدن آنها و مشاهده آسان آنها است. این مطالعه با عنوان “اثرات برافزایش مغناطیسی بر میزان فضایی آلودگی کوتوله سفید” و نویسنده اصلی آن دانگ فام از دانشگاه کلرادو-بولدر است. در مجله Astrophysical منتشر خواهد شد و در حال حاضر در arxiv.org در دسترس است.
نویسندگان می نویسند: «بسیاری از کوتوله های سفید به فلزاتی آلوده هستند که عموماً به عنوان بقایای منظومه سیاره ای شناخته می شوند. مدلسازی این سیستمها معمولاً فرض میکند که غلظت فلز در سراسر جو کوتوله سفید همگن است. اما در این کار، محققان نشان میدهند که چگونه میدانهای مغناطیسی کوتوله سفید میتواند زبالهها را متمرکز کند و تشخیص را دشوارتر کند.
میدان های مغناطیسی می توانند بر نحوه انباشته شدن فلزات در ماده توسط کوتوله سفید تأثیر بگذارند. مواد در ابتدا در مناطق کوچکی در قطب های ستاره جمع می شوند، جایی که به راحتی از رصد پنهان می شوند.
فام گفت: “این در واقع فرآیندی بسیار شبیه به شفق های زمینی است. خورشید ذرات باردار را به سمت زمین می فرستد، آنها خطوط میدان مغناطیسی زمین را دنبال می کنند و سپس نقطه ای در جو زمین ایجاد می کنند که شفق قطبی است.” “با یک کوتوله سفید، به جای موادی که از خورشید می آیند، شما موادی را از منظومه سیاره ای دریافت می کنید. اما ما اساساً اندازه شفق های قطبی روی کوتوله های سفید را محاسبه می کنیم، که به نظر من چیز بسیار جالبی است.”
تاکنون اخترشناسان دو کوتوله سفید را با تجمعات قطبی ذرات فلزی کشف کرده اند. سوال این است که چند نفر دیگر وجود دارند و این پدیده چقدر گسترده است؟
نویسندگان می نویسند: “از آنجایی که هم مغناطیس و هم دیسک های باقی مانده از اجسام جزر و مدی تخریب شده در اطراف کوتوله های سفید رایج هستند، بسیاری از مطالعات قبلی فرآیند برافزایش مغناطیسی را در کوتوله های سفید بررسی کرده اند.”
برای تعمیق درک برافزایش مغناطیسی کوتوله سفید، محققان از مدلها و شبیهسازیها استفاده کردند. آنها می نویسند: “به طور خاص، ما تاثیر میدان های مغناطیسی بر برافزایش فلز، فرآیند انتشار فلز در اتمسفر کوتوله سفید و نشانه های رصدی حاصل را مدل می کنیم.”
پس از اینکه یک کوتوله سفید فلزات را از منظومه های سیاره ای جمع کرد، ممکن است در ابتدا در قطب ها جمع شوند. اما یک کوتوله سفید، با وجود اینکه یک ستاره مرده است، ساکن نیست. نویسندگان می نویسند: «همرفت در فتوسفر کوتوله سفید سپس فلزات را به سراسر سطح منتقل می کند. این امر هم باعث فرورفتن و هم گسترش می شود و محققان نحوه عملکرد آن را مدلسازی کرده اند. پراکندگی می تواند مواد بیشتری را روی سطح کوتوله سفید قابل مشاهده کند، در حالی که فرو رفتن آن را از دید پنهان می کند.
آنها نوشتند: “گسترش و فرورفتن نسبی در طول زمان تعیین می کند که آیا فلزات به طور یکنواخت توزیع می شوند یا محدود به تکه های موضعی می شوند.” آنها دریافتند که اگر بین قطبهای چرخان کوتوله سفید و میدانهای مغناطیسی ناهماهنگی وجود داشته باشد، کوتولههای سفید ناهموار میتوانند نشانههایی از آلودگی داشته باشند که به طور دورهای متفاوت است. این برخی از مشاهدات کوتولههای سفید را توضیح میدهد و به اخترشناسان اجازه میدهد تا محدودیتهایی را در ناحیه لکهها ایجاد کنند. نویسندگان توضیح میدهند: «بنابراین، اندازهگیریهای تغییرپذیری میتوانند ناحیه آلودگی را محدود کنند و بنابراین به طور مشترک ویژگیهای همرفتی و برافزایشی کوتوله سفید را محدود کنند».
تصویر این هنرمند WD 0816-310 را نشان می دهد، یک کوتوله سفید مغناطیسی که برای اخترفیزیکدانان شناخته شده است. میدانهای مغناطیسی آن، بقایای فلزی سیارهای را در قطبهای خود متمرکز کرده و تکههای قابل مشاهده با تنوع دورهای را ایجاد میکنند. اعتبار تصویر: ESO/L. کلسادا
این همچنین ممکن است منجر به تشخیص نادرست میزان زباله شود. از آنجایی که فلز در یک نقطه کوچک پنهان شده است، نه اینکه در کل سطح پخش شود، آنالیزهای استاندارد (با فرض آلودگی یکنواخت) میزان مواد وارد شده به کوتوله سفید را دست کم می گیرند. نرخ رشد واقعی بالاتر از نرخ فرضی است.
آستر تیلور از گروه نجوم دانشگاه میشیگان، یکی از نویسندگان این مطالعه گفت: «این بدان معناست که ممکن است آلودگی به میزان قابل توجهی بیشتر از آنچه تاکنون اندازهگیری کردهایم در کوتولههای سفید وجود داشته باشد، و بقایای منظومههای سیارهای ممکن است حتی در اطراف این ستارههای مرده رایجتر باشند». و این به ما می گوید که منظومه های سیاره ای حتی پس از مرگ ستاره میزبان خود هنوز کاملاً فعال هستند.
محاسبات این تیم نشان میدهد که حدود 100 برابر بیشتر از آنچه قبلاً تصور میشد مواد در کوتولههای سفید فرو میروند، اگرچه فضای تکان دادن قابل توجهی در این تعداد وجود دارد.
تیلور گفت: «حداقل، من فکر میکنم که این بدان معناست که ما باید کالیبراسیونهای خود را در مورد تعداد اجسامی که انتظار داریم در آنجا باشند و چگونه انتظار داریم که دینامیک اجرا شود را به روز کنیم. کاری که ما انجام دادهایم به شما امکان میدهد راهحلهای ممکن را بررسی کنید، اما هنوز هیچ چیز قطعی نیست. فکر میکنم این یک مشکل بسیار باز است که ما معرفی کردهایم.»
همه کوتوله های سفید مغناطیسی نیستند: فقط حدود 10 تا 20 درصد آن ها مغناطیسی هستند. اخترفیزیکدانان مطمئن نیستند که چرا، اما احتمالا سه دلیل وجود دارد. میدانهای مغناطیسی ممکن است میدانهای فسیلی قبل از تبدیل شدن به کوتوله سفید باشند، ممکن است ناشی از تبلور هسته کوتوله سفید باشند یا ممکن است از برهمکنشهای دوتایی باشند. هر یک از این سه شکل منشأ اثر انگشت خود را در جو کوتولههای سفید باقی میگذارند و درک تجمع کوتولههای سفید در منظومههای سیارهای مستلزم درک بهتر جو کوتولههای سفید است.
نویسندگان نتیجه میگیرند: «مدلهای سهبعدی کامل جو یک کوتوله سفید مغناطیسی برای درک بهتر فرآیندهای آلودگی و تأثیر برافزایش کانالهای مغناطیسی مورد نیاز است».




