مقالات

وب در ادامه تأیید می کند که جهان رفتار عجیبی دارد


بیش از یک قرن پیش، اخترشناسان ادوین هابل و ژرژ لماتر به طور مستقل کشف کردند که جهان در حال انبساط است. از آن زمان، دانشمندان در تلاش برای اندازه گیری سرعت انبساط (معروف به هابل-لومتر ثابت) برای تعیین مبدأ، سن و سرنوشت نهایی جهان. این بسیار ترسناک بود، زیرا تلسکوپ‌های زمینی ابهامات بزرگی را به همراه داشتند که نتیجه آن تخمین‌های سنی بین 10 تا 20 میلیارد سال بود! این تناقض بین این اندازه‌گیری‌ها که با تکنیک‌های مختلف به‌دست می‌آید، منجر به چیزی شده است که به کشش هابل معروف است.

ما امیدواریم که نام مناسب تلسکوپ فضایی هابل (که در سال 1990 راه اندازی شد) این تنش را با ارائه عمیق ترین دیدگاه های جهان تا به امروز حل خواهد کرد. پس از 34 سال خدمت مستمر، هابل موفق شده است سطح عدم قطعیت را کاهش دهد، اما در حذف آن موفق نشده است. این امر باعث شده است که برخی از جامعه علمی (به عنوان راه حلی برای تیغ Occam) پیشنهاد کنند هابلاندازه گیری نادرست بود اما با توجه به آخرین داده ها از جانب تلسکوپ فضایی جیمز وب (JWST)، جانشین هابل، به نظر می رسد اندازه گیری های تلسکوپ فضایی ارجمند در تمام مدت درست بوده است.

تحقیق توسط ابرنواختر H0 برای معادله انرژی تاریک حالت (SH0ES)، یک تلاش بین المللی برای حذف عدم قطعیت ها در ثابت هابل-لومتر. تیم توسط دکتر آدام گای ریس و متشکل از اخترفیزیک از موسسه علوم تلسکوپ فضایی (STScI)، دانشگاه جان هاپکینز (JHU)، NSF آزمایشگاه ملی تحقیقات نجوم نوری مادون قرمز (NOIRLab)، دانشگاه دوک، École Polytechnique Fédérale de Lozanne (EPFL) و فناوری های ریتون. یافته های آنها در شماره 6 فوریه 2024 منتشر شد نامه های مجله اخترفیزیکی.

https://www.youtube.com/watch?v=Jam61H0SA3Q

تنش هابل از این واقعیت ناشی می شود که اندازه گیری های مختلف فاصله (معروف به “نردبانی برای رسیدن به فاصله کیهانی“) منجر به ارزش های مختلف می شود. برای کالیبراسیون در فواصل کوتاه، یا اولین “پله” نردبان، اخترشناسان به اندازه گیری اختلاف منظر ستاره های نزدیک تکیه می کنند. برای «مرحله» بعدی، آن‌ها به متغیرهای Cepheid و ابرنواخترهای نوع Ia برای اندازه‌گیری فاصله اجرام در فاصله ده‌ها میلیون سال نوری از ما متکی هستند. اندازه گیری فاصله برای این ستاره ها از هابل مقدار 252000 کیلومتر بر ساعت در هر مگاپارسک (Mpc) را می دهد.

مرحله نهایی شامل استفاده از اندازه گیری انتقال به قرمز است پس زمینه مایکروویو کیهانی (CMB) برای کالیبراسیون فواصل میلیاردها سال نوری. نقشه برداری ESA از این پس زمینه تخته ماهواره تخمینی حدود 244000 کیلومتر در ساعت در هر Mpc (یا حدود 269 کیلومتر بر ثانیه در هر سال نوری) ارائه می دهد. ساده ترین توضیح برای اختلاف این بود هابلاندازه‌گیری‌ها نادقیق بودند، شاید به دلیل عدم قطعیت در نردبان فاصله کیهانی. JWST از زمان راه اندازی خود در دسامبر 2021، اندازه گیری های خود را از متغیرهای Cepheid با اپتیک مادون قرمز پیشرفته خود انجام داده است.

این به اخترشناسان اجازه داد تا اندازه‌گیری‌های نوری نوری انجام شده توسط را بررسی کنند هابل. این شامل ریس، بلومبرگ برجسته و توماس جی. باربر، استاد فیزیک و نجوم در دانشگاه جانز هاپکینز. در سال 2011، ریس جایزه نوبل فیزیک و مدال آلبرت انیشتین را برای کشف مشترک سرعت انبساط کیهانی – که منجر به نظریه “شد” دریافت کرد.انرژی تاریک” ابتدا به تیم نگاه کنید در وب مشاهدات در سال 2023 این را تایید کرد هابلاندازه گیری های جهان در حال انبساط دقیق بود.

آخرین تحلیل آنها بر اساس مشاهدات وب از بیش از 1000 قیفاووس است که به عنوان “لنگر” در نردبان دور، هشت ابرنواختر نوع Ia و NGC 5468 – دورترین کهکشانی که در آن قیفاووس به خوبی اندازه گیری شده است، تقریباً 130 میلیون سال نوری از ما. همانطور که ریس در ESA بیان کرد بیانیه مطبوعاتیاین یافته ها هرگونه شک باقی مانده در مورد خطاهای اندازه گیری را از بین برده است:

با کنار گذاشتن اشتباهات اندازه‌گیری، آنچه باقی می‌ماند این است که احتمال واقعی و هیجان‌انگیز این است که ما جهان را اشتباه درک کرده‌ایم. ما اکنون طیف کاملی از آنچه هابل مشاهده می کند پوشش داده ایم و می توانیم خطای اندازه گیری را به عنوان علت ولتاژ هابل با اطمینان بسیار بالا رد کنیم.”

نردبان فاصله کیهانی تجسم می شود و روش های مورد استفاده برای اندازه گیری ثابت هابل را نشان می دهد. با احترام: NASA، ESA، A. Feild (STScI) و A. Riess (STScI/JHU)

به طور خاص، این یافته‌ها هرگونه تردید باقی‌مانده را که عدم دقت اندازه‌گیری می‌تواند با فاصله افزایش یابد، برطرف می‌کند. این نادرستی‌ها نتیجه «انباشته شدن ستاره‌ها» است، جایی که نور قیفاووس با نور ستاره‌های همسایه مخلوط می‌شود. برای بسیاری از ستاره شناسان، چشم انداز نگاه عمیق تر به جهان به این معنی بود که این خطاها قابل مشاهده خواهند بود. محاسبه این اثر با تداخل غبار در محیط بین ستاره ای و بین کهکشانی (ISM، IGM) که به طور طبیعی نور مرئی را پنهان می کند، حتی دشوارتر می شود.

به لطف قابلیت‌های تصویربرداری واضح وب در طول موج‌های فروسرخ، اخترشناسان اکنون می‌توانند غبار پنهان را ببینند و نگاه واضح‌تری به قیفاووس‌های دوردست داشته باشند. در ترکیب با مشاهدات هابل، تیم SH0E متوجه شد هابلمشاهدات صحیح بود. در نتیجه، ریس گفت، دانشمندان تنها یک توضیح برای تنش هابل دارند و آن این است که یک نیروی نامرئی مسئول چگونگی انبساط کیهان است:

“ترکیب وب و هابل بهترین های هر دو جهان را به ما می دهد.” با بالا رفتن بیشتر از نردبان فاصله کیهانی، متوجه شدیم که اندازه‌گیری‌های هابل قابل اعتماد هستند. ما باید بفهمیم که آیا چیزی را در مورد چگونگی اتصال آغاز جهان و امروز از دست داده ایم.

تلسکوپ های نسل جدید این نیروی نامرئی مرموز را در سال های آینده با اندازه گیری تأثیر آن بر گسترش کیهانی مطالعه خواهد کرد. این شامل برنامه های آینده ناسا می شود تلسکوپ فضایی نانسی گریس رم و ESA اقلیدس ماموریت (که شروع می شود 1 ژوئیه 2023). همراه با داده های اضافی به دست آمده از وباین مشاهدات به اخترشناسان امکان آزمایش “انرژی تاریک اولیهو نظریه های دیگری که سعی در توضیح مشاهدات دارند هابل و وب. در همین حال، به اصطلاحبحران در کیهان شناسیادامه خواهد داد، اما شاید برای مدت طولانی نه.

اطلاعات بیشتر: ESA



Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا