زمان مورد نیاز برای اندازه گیری مسافت سیارک را به طرز چشمگیری کاهش دهید

همه ما می دانیم که سیارک ها در آنجا هستند که برخی از آنها به طور خطرناک به زمین نزدیک می شوند و آنها قبلاً با عواقب فاجعه آمیز به زمین برخورد کرده اند. کشف اخیر یک سیارک 2024 ما را به یاد تهدید مداوم سیارک ها می اندازد. یک تلاش سازمان یافته برای یافتن سنگهای فضایی خطرناک و تعیین اینکه چقدر آنها هستند و مدار آنها در کجا خواهد گرفت ، وجود دارد.
تیمی از دانشمندان روشی را تدوین کرده اند که به ما کمک می کند تا فاصله سیارک را تعیین کنیم ، بخش مهمی از تعیین مدار آن.
مراقبت از سیارک ما روی Neos متمرکز شده است یا تقریباً اشیاء زمین. آنها هستند سیارک هایی که نزدیکترین رویکرد به خورشید کمتر از 1.3 واحد نجومی (AU) است. (تعداد کمی از NEO ها دنباله دار هستند.) بیش از 37000 NEO وجود دارد ، و اگرچه اثرات بالقوه نادر است ، اما نتایج می توانند فاجعه بار باشند. با توجه به اتفاقی که برای دایناسورها افتاد ، فضای زیادی برای نارضایتی یا HABBI وجود ندارد.
سیارکهای بزرگ در کمربند اصلی سیارک (MAB) مطالعه آسان تر است. اندازه بزرگ آنها به این معنی است که در هنگام مشاهده سیگنال بزرگتر می دهند و اخترشناسان می توانند به راحتی مدارهای خود را تعیین کنند. با این حال ، MAB دارای سیارکهای بسیار کوچکتر در حدود 100-200 متر است. ممکن است صدها میلیون نفر از آنها وجود داشته باشد. آنها به اندازه کافی بزرگ هستند که اگر به زمین برخورد کنند و ردیابی آنها دشوارتر باشد ، کل شهرها را ویران می کنند. اولین قدم برای تعیین مدارهای آنها تعیین مسافت آنهاست که یک چالش است و زمان می برد.
مطالعات اخیر ارائه شده در مجله نجوم در حال ارائه روش جدیدی برای تعیین مسافت سیارک در زمان زیادی است. تحت عنوان “اندازه گیری مسافت برای سیارکها از یک رصدخانه یک شبه با تلسکوپ های آینده برای همه بهشت” و در دسترس Arxiv.org است. نویسنده اصلی مریان فرناندز از گروه مهندسی برق و کامپیوتر در دانشگاه دوک است.
رصدخانه ورا روبین (VRO) مجبور است اولین نور خود را در ژوئیه 2025 ببیند. یکی از اهداف علمی وی یافتن اشیاء کوچکتر در منظومه شمسی از جمله سیارک ها است که هر چند شب کل آسمان جنوبی قابل مشاهده را اسکن می کند. اگر نور حرکت کند و منعکس شود ، VRO شانس خوبی برای توجه به آن دارد. با این حال ، به طور خودکار فاصله با سیارک ها را تعیین نمی کند.
نویسندگان مقاله جدید نوشتند: “هنگامی که سیارک ها با پنجره های نظارت کوتاه اندازه گیری می شوند ، عدم اطمینان غالب در ساختار مدار به دلیل عدم اطمینان از فاصله در برابر نئو است.” آنها ادعا می کنند که روش آنها می تواند زمان لازم برای تعیین فاصله سیارک تا یک شب مشاهده را کوتاه کند. این تکنیکی به نام منظر توپوسنتیک ساخته شده است.
اختلاف نظر توپوسریک مبتنی بر چرخش زمین است. در سندی از سال 2022 ، برخی از همان محققان نوشتند که “اختلاف نظر توپوسریک از تنوع موقعیت رصدخانه با توجه به مرکز زمین در یک چارچوب مرجع اینرسی ناشی می شود. مشاهدات مربوط به رصدخانه متعدد یا یک رصدخانه می تواند اختلاف منظر را اندازه گیری کند زیرا زمین می چرخد. “
در دو سال پس از این سند ، محققان روش خود را بهبود بخشیده اند. این مطالعه در حال گسترش بر روی الگوریتم های قبلی و آزمایش تکنیک ، با استفاده از داده های مصنوعی و مشاهدات دنیای واقعی است.
نویسندگان در کتاب جدید نوشتند: “در این سند ، ما این تکنیک را بیشتر توسعه داده و ارزیابی می کنیم تا مسافت ها را به سرعت یک شب بازیابی کنیم.” “ما ابتدا تکنیک داده های مصنوعی 19 سیارک مختلف را آزمایش می کنیم ، از 0.05 ~ AU تا 2.4 پوند AU.”
شکل زیر نتایج آزمایش را با داده های مصنوعی نشان می دهد. هر سیارک شش بار در طول شب مشاهده می شود و از دو معادله پردازش داده های مختلف استفاده شده است.

محققان همچنین روش خود را آزمایش کردند و 15 مشاهده از هر سیارک را به مدت پنج شب (3 در هر شب) انجام دادند. در این معادله آزمون 1 عملکرد ضعیفی داشت ، در حالی که معادله 2 عملکرد خوبی داشت.

البته فاصله تا سیارک بر صحت اندازه گیری ها تأثیر می گذارد. هرچه جسم نزدیک تر باشد ، اندازه گیری دقیق تر بود. این سند خاطرنشان می کند که این روش قادر به بازگرداندن مسافت ها “با عدم اطمینان به حداقل سطح 1.3 ~ برای اشیاء نزدیکتر (حدود 0.3 AU یا کمتر) است ، و عدم قطعیت های آستومتریک معمولی را می پذیرد.”
به دنبال این آزمایشات داده مصنوعی ، این تیم با استفاده از یک الگوریتم متفاوت ، مشاهدات خود را از یک شب در دو سیارک به دست آورد. مشاهدات واقعی نتیجه دقیق کمتری به دست آورد ، اما آنها هنوز هم پیشرفت چشمگیری داشتند. نویسندگان توضیح می دهند که آنها توانسته اند مسافت ها را تا سطح 3 ٪ بازیابی کنند.
بنابراین ، همه این آزمون ها ، معادلات و الگوریتم ها چیست؟
وقتی در مورد سیارکی می شنویم که به طور بالقوه می تواند طی چند سال به زمین برخورد کند ، ممکن است مردم تعجب کنند که چرا اوضاع اینقدر نامشخص است. آیا نیازی نیست بدانیم آیا سیارک ما را هدایت می کند؟ تلاش برای تعیین مدار این مقیاس های کوچک ده ها میلیون کیلومتر فاصله بسیار دشوار است. AU تقریباً 150 میلیون کیلومتر (93 میلیون مایل) است. 2024 ، آخرین سیارک اضطراب ، قطر 40 تا 90 متر (130 تا 300 فوت) است. این اعداد مشکل را نشان می دهد.
اگر این روش بتواند صحت اندازه گیری های فاصله ما را بهبود بخشد و بر اساس یک شب مشاهده ، آن را بهبود بخشد ، این یک پیشرفت عالی است.
این روش را می توان برای داده های تولید شده توسط رصدخانه ورا روبین و آرگوس Massif استفاده کرد. به گفته نویسندگان ، “مسافت تا NEO در مقیاس 0.5 پوند می تواند به سطح درصد در شب محدود شود. اگر از رصدخانه های متعدد در همان شب در سایت های مختلف استفاده شود ، دقت افزایش می یابد.

اگرچه سیارکهای بزرگ ، مانند کسی که دایناسورها را پاک می کند ، در کمربند اصلی سیارک پایدار می ماند ، اما سیارکهای کوچکتر به راحتی آشفته می شوند و می توانند بخشی از جمعیت نئو شوند. تأثیر سیارک پایین ممکن است پایان تمدن صحبت نکند ، اما هنوز هم می تواند بسیار مخرب باشد.
هر کاری که بشریت می تواند برای درک تهدید سیارک انجام دهد ، منطقی است. بسیاری از سیارک ها در گذشته به زمین برخورد کرده اند و فقط قبل از آمدن دیگری موضوع زمان است. اگر ببینیم که این کار پیش می رود ، می توانیم در مورد آن کاری انجام دهیم.
تحقیق: اندازه گیری مسافت در سیارک ها از یک رصدخانه یک شبه با یک جامع آینده
تلسکوپ




