سراسر ماه آب است

وقتی به ماه نگاه می کنید، روی سطح آن آب نمی بینید. این بدان معنا نیست که یکی وجود ندارد. در واقع “رطوبت” زیادی در ماه وجود دارد، اما در مکان ها و اشکالی است که ما نمی توانیم ببینیم. درک اینکه همه این منابع در کجا هستند موضوع مطالعه ای است که بر اساس داده های نقشه برداری کانی شناسی ماه (M3) ناسا در فضاپیمای Chandrayaan-1 گرفته شده است.
این تجزیه و تحلیل که توسط تیمی به سرپرستی راجر کلارک، دانشمند ارشد موسسه علوم سیاره ای انجام شد، نشان می دهد که منابع آب و گروهی از مواد شیمیایی به نام “هیدروکسیل” (OH) وجود دارد. آب در رسوبات یخی در مناطق سایه دار و درون سنگ های غنی شده پنهان شده است.
هیدروکسیل ها جالب هستند. آنها زمانی تشکیل می شوند که پروتون های خورشید با الکترون های سطح ماه برهم کنش می کنند. این باعث ایجاد اتم های هیدروژن می شود که با اتم های اکسیژن موجود در سیلیکات ها و سایر مولکول های حامل اکسیژن در سنگ سنگی قمری پیوند می خورند. هیدروژن و اکسیژن با هم مولکول های هیدروکسیل را تشکیل می دهند که جزء آب هستند. به گفته کلارک، اگرچه کار کمی نیاز دارد، اما استخراج این “مواد خام” برای آب در ماه می تواند کمک بزرگی برای ماموریت های خدمه آتی باشد.
فضانوردان آینده ممکن است با بهره برداری از این مناطق پرآب بتوانند آب را حتی در نزدیکی خط استوا بیابند. پیش از این، تنها منطقه قطبی، و به ویژه دهانه های عمیقاً سایه دار قطب ها، مکان هایی بودند که آب به وفور یافت می شد. دانستن اینکه آب کجاست نه تنها به درک تاریخ زمینشناسی ماه کمک میکند، بلکه به درک مکانهایی که فضانوردان ممکن است در آینده آب پیدا کنند نیز کمک میکند.
چگونه منابع آب قمری را شناسایی کردند
جستجوی منابع آب قمری به ابزار خاصی نیاز دارد. اینجاست که ماموریت چاندرایان و داده های نقشه برداری معدنی ناسا مفید واقع شد. کلارک و تیمش بر روی مجموعه ای از داده های گرفته شده توسط طیف سنج تصویربرداری لندر از سال 2008 تا 2009 تمرکز کردند. ابزار M3 نور را به 85 رنگ مختلف مرئی و مادون قرمز جدا می کند. به این ترتیب آنها توانستند نت های متمایز آب و ترکیبات هیدروکسیل را در بسیاری از ماه شناسایی کنند.
این تیم همچنین مکان و زمینه زمین شناسی توزیع آب و هیدروکسیل را بررسی کردند. آنها همچنین باید “طول عمر” این منابع را در ماه در نظر می گرفتند. جالب اینجاست که آب به مرور زمان به آرامی از بین می رود. هیدروکسیل، با این حال، ماندگاری بسیار بیشتری دارد. بنابراین، به عنوان مثال، اگر یک دهانه به سطح ماه برخورد کند، سنگهای مرطوبی که آنها حفاری میکنند، در طول زمان از طریق بادهای خورشیدی این محتویات را از دست خواهند داد. نتیجه یک لایه منتشر یا “هاله” از ترکیبات هیدروکسیل است که باقی می ماند. در جاهای دیگر، پروتون های باد خورشیدی که با سطح برخورد می کنند به یک لایه نازک یا “پتینه” از گروه های هیدروکسیل روی سطح کمک می کنند. هیدروکسیل ها عمر طولانی تری دارند و تا میلیون ها سال در ماه وجود دارند.
“با کنار هم گذاشتن همه شواهد، سطح ماه با زمین شناسی پیچیده با مقدار قابل توجهی آب در زیر سطح و لایه سطحی هیدروکسیل را می بینیم. کلارک گفت، هم حفره ها و هم فعالیت های آتشفشانی، مواد غنی از آب را به سطح می آورند و هر دو در داده های ماه دیده می شوند.

استفاده از منابع گرانبهای قمری
سنگ های ماه ممکن است به تامین آب برای بازدیدکنندگان آینده ماه کمک کنند. در آنجا دو نوع سنگ وجود دارد. سنگ های مادیان تیره عمدتاً بازالتی هستند (مانند گدازه هاوایی). نوع دیگر سنگ آنورتوزیت است. در مکان های مختلفی از جمله کوه های ماه وجود دارد. آنورتوزیت ها نسبتا “تر” هستند، در حالی که بازالت ها بسیار خشک باقی می مانند. هر دو نوع سنگ همچنین حاوی ترکیبات هیدروکسیل مرتبط با مواد معدنی مختلف هستند.
آنورتوزیت غنی از آب باید یک هدف برداشت برای فضانوردان قمری باشد. برای به دست آوردن یک منبع خوب، باید سنگ ها و خاک را گرم کنید. نتیجه این فرآیند می تواند تامین آب طولانی مدت باشد. شما همچنین می توانید آن را با استفاده از روش هایی برای ایجاد واکنش های شیمیایی که یک هیدروکسیل آزاد می کند و چهار هیدروکسیل را برای ایجاد اکسیژن و آب ترکیب می کند، دریافت کنید.
البته منبع فوری تری در قطب ها است. اینجا جایی است که یخ در دیوارههای دهانههای سایهدار یا زیر سطح پنهان شده و میلیونها سال حفظ شده است. استخراج این منبع احتمالا آسانتر است، اما همچنان باید آب را به مناطق دیگر قمری منتقل کنید. معایب دریافت آب از سنگ ها هزینه و انرژی مورد نیاز برای گرم کردن آنها برای استخراج است. ناسا و آژانسهای دیگر (مانند آژانس فضایی چین) در حال بررسی همه روشهای تولید تدارکات برای ماموریتهای آینده هستند. کاوش در مکانهای ذخایر یخی و هیدروکسیلها تنها بخشی از یک «جستجوی آب» بزرگتر است که برای پایگاههای قمری آینده مفید خواهد بود.
برای اطلاعات بیشتر
منابع آب و هیدروکسیل در ماه بسیار گسترده است
توزیع جهانی آب و هیدروکسیل در ماه همانطور که توسط نقشهبردار کانیشناسی ماه (M3) مشاهده میشود.




