گزارش جدید ناسا حاکی از آن است که پس از سال 2050 می توانیم انرژی فضایی را ببینیم

انرژی خورشیدی مبتنی بر فضا (SBSP) اخیراً در اخبار بوده است، با آزمایش موفقیت آمیز یک نمایشگر انرژی خورشیدی مبتنی بر فضا در تابستان گذشته. در حالی که این مفهوم اساساً صحیح است، اگر بخواهیم این فناوری به طور گسترده مورد استفاده قرار گیرد، موانع زیادی وجود دارد که باید بر آنها غلبه کرد – که کمترین آنها هزینه است. با این حال، ناسا با پروژه های گران قیمت غریبه نیست و اخیراً یک مطالعه را از دفتر فناوری، سیاست و استراتژی داخلی خود سفارش داده است که نشان می دهد چگونه ناسا ممکن است به حمایت از این ایده جدید ادامه دهد. جالبتر از همه، اگر کارتهای فناوری درست اجرا شوند، SBSP میتواند تا سال 2050 به کارآمدترین و کمهزینهترین منبع انرژی برای بشریت تبدیل شود.
برای روشن شدن، موانع زیادی وجود دارد که باید برای رسیدن به این نقطه غلبه کرد، اما ابتدا اجازه دهید با آنچه در گزارش به آن اشاره شده است، شروع کنیم. نگرانی اصلی او دو جنبه بود: گرانی برق یک ماهواره برقی و میزان انتشار کربن در طول چرخه زندگی آن، از جمله مواردی که برای حمل آن به فضا به جو وارد شده است.
این دو نقطه داده برای دو سیستم مختلف تجزیه و تحلیل شدند، یکی مدولار به نام SPS-Alpha Mark-III که توسط مخترع پرکار جان منکینز پیشنهاد شده بود، که کمی نظری تر است، و دیگری توسط گروهی از محققان ژاپنی به نام Tethered-SPS، که از یک طراحی سنتی تر در بیشتر محاسبات ارائه شده توسط این گزارش، SPS-Alpha Mark-III عملکرد بهتری نسبت به سیستم معمولی داشت. با این حال، برخی از موانع فنی برای اجرای آن وجود دارد – اگرچه هیچ چیز به پیچیدگی برخی از موارد دیگری که در آنجا بحث شد، نیست.
گزارش نتایج ارائه شده برای SBSP زیبا نیست. با توجه به سطوح فعلی بلوغ فنی، هر دو راه حل برقی تولید می کنند که گران تر از هر فناوری موجود است. نه تنها این، حتی SPS-Alpha Mark-III سازگارتر با آب و هوا هنوز هم از نظر تأثیر آب و هوا با خورشید قابل مقایسه است و با چیزهایی مانند نیروگاه آبی یا حتی شکافت هسته ای شکست می خورد. بنابراین قبل از ایجاد انگیزه تجاری برای پذیرش این فناوری، باید کارهایی انجام شود.
بیایید ابتدا به هزینهها بپردازیم – دو منبع بزرگ، هزینههای ارسال ماهواره به مدار و نگهداری از آن پس از رسیدن به مدار است که به عنوان مونتاژ و نگهداری در فضا (ISAM) شناخته میشود. این گزارش حتی برخی از هزینههای پرتاب را کمتر از آنچه در حال حاضر است (بدون کشتیهای ستارهای کاملاً کاربردی) در نظر میگیرد. اما حتی با این هزینه کمتر، پرتاب 863 به مدار ژئوسنکرون برای سیستم کوچکتر از این دو احتمالاً اجازه نمی دهد که هیچ یک از این سیستم ها با جایگزین های مبتنی بر زمین رقابتی مقرون به صرفه داشته باشند.
علاوه بر این، هیچ زیرساخت ISAM در حال حاضر نمی تواند از چنین ماهواره عظیمی پشتیبانی کند. بنابراین اگر هر بخشی از سیستم در فضا از کار بیفتد، که با توجه به ماهیت محیط اجتناب ناپذیر است، هیچ راه عملی برای تعمیر آن وجود نخواهد داشت. مانند کاهش هزینه های راه اندازی، این نیز توسط چندین شرکت تجاری در حال انجام است. با این حال، ناتوانی در حفظ زیرساخت ارزان در مدار، برآورد هزینه هر پروژه بزرگ را در آینده نزدیک مختل خواهد کرد.
اعتبار – کانال یوتیوب SFIA
در مورد انتشارات گلخانه ای – بیشتر آنها ناشی از پرتاب های مورد نیاز برای رفتن به فضا است. تحقیقات زیادی در مورد اثرات انتشار محصولات احتراق در اتمسفر فوقانی، به ویژه از نظر تأثیر آنها بر محیط، انجام نشده است. اما اگر خوب نبود جای تعجب نداشت. اما حتی بدون آن، تنها مقدار زیادی از گازهای گلخانه ای که باید برای بالا بردن وزن کامل این سیستم ها به فضا آزاد شود، رقابت با جایگزین های کم کربن را دشوار می کند.
این مشکلات ممکن است ناقوس مرگ را برای ساختن یک سیستم SBSP در آینده نزدیک به صدا درآورد. اما یک آستر نقره ای وجود دارد. نویسندگان گزارش با استفاده از تحلیل حساسیت روششناسی آماری، سناریویی را ایجاد کردند که در آن SBSP با کمترین انتشار گازهای گلخانهای از هر منبع انرژی موجود در سال 2050 مقرونبهصرفهترین است.
برای انجام این کار نیاز به جهش های بزرگ در فن آوری است. به ویژه، استفاده از فناوریهای دیگر، مانند ISAM بزرگشده و درایوهای یونی برای انتقال قطعات از مدار پایین زمین (جایی که میتوان از سفینههای ستارهای میتوان مجدداً استفاده کرد) به مدار زمین ثابت، میتواند بهطور چشمگیری تعداد پرتابهای مورد نیاز را محدود کند. پیشرفتهای دیگر شامل استانداردهای تحلیل هزینههای خوشبینانه، مانند هزینههای پرتاب کمتر (اگرچه 500 دلار به ازای هر کیلوگرم مطالعه مورد استفاده بسیار کمتر از تخمینهای خوشبینانهتر است که Starship میتواند انجام دهد) و افزایش عمر خود تجهیزات.
اعتبار – کانال یوتیوب فایننشال تایمز
در نهایت، این تجزیه و تحلیل نشان می دهد که با کمی توسعه بیشتر، SBSP نه تنها می تواند 25 سال آینده رقابتی باشد، بلکه بهترین گزینه برای انرژی ارزان و سبز است. با این حال، هدف از این گزارش پیشنهاد موارد اقدام بالقوه به مدیریت ناسا بود و نتیجه این بود که “مراقب آن” بی نتیجه باشد. به درستی اشاره شده است که بسیاری از فعالیتهایی که SBSP را تا حد امکان فوقالعاده میسازد، مانند هزینههای پرتاب کمتر، درایوهای یونی و سیستمهای بهبودیافته ISAM، در حال حاضر در رادار ناسا و در حال توسعه با درجات مختلف پشتیبانی هستند.
نویسندگان پیشنهاد میکنند که هر چند سال یکبار به این فناوری نگاه کنید، همانطور که ناسا برای دههها در این مرحله انجام میدهد تا ببیند آیا موانع فنی خاصی به عنوان بخشی از پروژههای دیگر برطرف میشوند یا خیر. تا الان پیدا نکرده اند. اما بسیاری از فناوریهایی که حتی در این گزارش ذکر نشدهاند، مانند استخراج سیارکها یا سازههای سبک وزن قابل استقرار، میتوانند محاسبات اقتصادی را به طور اساسی تغییر دهند. یک چیز مسلم است، هر گونه گزارش آینده در مورد دوام SBSP تحولات جدید زیادی را در نظر خواهد گرفت.
اطلاعات بیشتر:
ناسا OTPS – مطالعه جدید ناسا را در مورد انرژی خورشیدی فضایی به روز می کند
ناسا OTPS – انرژی خورشیدی فضایی
UT – ماهواره جدید با موفقیت انرژی را از فضا ارسال می کند
UT – آیا ماهواره های فضایی می توانند مین های راه دور را تامین کنند؟
تصویر سرب:
تفسیر DALL-E از یک سیستم SBSP.




