مقالات

حیات می تواند برای میلیاردها سال دیگر روی سطح زمین رشد کند


خورشید در میانه عمر همجوشی خود قرار دارد. حدود پنج میلیارد سال قدمت دارد و اگرچه عمر آن هنوز به پایان نرسیده است، اما با افزایش سن دستخوش تغییرات مشخصی خواهد شد. تا میلیارد سال آینده، خورشید به درخشش خود ادامه خواهد داد.

این بدان معناست که همه چیز در اینجا روی زمین تغییر خواهد کرد.

همانطور که خورشید کار خود را با ذوب هلیوم به هیدروژن انجام می دهد، نسبت هیدروژن به هلیوم در هسته آن تغییر می کند. با گذشت زمان، هسته به آرامی با هلیوم غنی می شود. با انباشته شدن هلیوم در هسته آن، چگالی هسته افزایش می یابد، به این معنی که پروتون ها محکم تر در کنار هم قرار می گیرند. این وضعیتی را ایجاد می‌کند که خورشید می‌تواند هیدروژن را با کارایی بیشتری ذوب کند. پس از یک واکنش زنجیره ای از فرآیندها و علت و معلول، نتیجه نهایی این است که روشنایی خورشید افزایش می یابد. درخشندگی خورشید از زمان شکل‌گیری تا کنون حدود 30 درصد افزایش یافته است و روشنایی آن ادامه خواهد داشت.

هر گونه افزایش در روشنایی خورشید می تواند تأثیر قابل توجهی بر روی زمین داشته باشد. چرخه های اکولوژیکی مانند چرخه های کربن، نیتروژن و فسفر، زیست کره زمین را حفظ می کنند. با روشن‌تر شدن خورشید، بر این چرخه‌ها تأثیر می‌گذارد، از جمله چرخه کربنات-سیلیکات، که باعث کاهش تجمع دی اکسید کربن (CO) می‌شود.2) در جو سیاره.

این نمودار رابطه بین فرآیندهای فیزیکی و شیمیایی مختلف که چرخه کربنات-سیلیکات را تشکیل می دهند را نشان می دهد. پانل بالایی فرآیندهای خاص را شناسایی می کند و پانل پایین بازخوردهای مرتبط را نشان می دهد. فلش های سبز نشان دهنده جفت مثبت و فلش های زرد نشان دهنده جفت منفی است. اعتبار تصویر: توسط Gretashum – Own work, CC BY-SA 4.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=79674633

دانشمندان بر این باورند که طی یک میلیارد سال آینده، طلوع خورشید این چرخه را می شکند و باعث کاهش CO می شود2 سطوح گیاهان به CO متکی هستند2 و انتظار می رود سطوح کاهش یابد، به این معنی که زندگی پیچیده در خشکی در میلیارد سال آینده پایان خواهد یافت.

این یک پیش بینی تلخ است، اما تحقیقات جدید نشان می دهد که ممکن است این اتفاق نیفتد.

تحقیق جدید «به طور قابل توجهی عمر زیست کره زمین را افزایش می دهد» و برای انتشار در مجله علوم سیاره ای پذیرفته شده است. در حال حاضر در مرحله پیش چاپ است، و نویسنده اصلی RJ Graham، عضو فوق دکتری در گروه علوم ژئوفیزیک در دانشگاه شیکاگو است.

«تقریباً یک میلیارد سال بعد (Gyr) در آینده، با طلوع خورشید، انتظار می‌رود چرخه کربنات سیلیکات زمین باعث ایجاد دی اکسید کربن شود.2 نویسندگان نوشتند که کمتر از حداقل سطح مورد نیاز گیاهان زمینی آوندی است و اکثر ارگانیسم‌های ماکروسکوپی زمین را از بین می‌برد.

همانطور که ستارگانی مانند خورشید ما پیر می شوند، درخشان تر و گرم تر می شوند. اعتبار تصویر: ESO/L. کلسادا
همانطور که ستارگانی مانند خورشید ما پیر می شوند، درخشان تر و گرم تر می شوند. اعتبار تصویر: ESO/L. کلسادا

همانطور که خورشید سطح زمین را درخشنده و گرم می کند، دانشمندان انتظار دارند چرخه کربنات-سیلیکات CO بیشتری جذب کند.2 خارج از اتمسفر به دلیل هوازدگی کربنات سیلیکات و دفن کربناته. آب باران با کربن اتمسفر غنی شده است که با سنگ های سیلیکات واکنش داده و آنها را تجزیه می کند. محصولات واکنش‌های شیمیایی که آنها را تجزیه می‌کنند به کف اقیانوس راه پیدا می‌کنند، جایی که مواد معدنی کربناته را تشکیل می‌دهند. از آنجایی که این مواد معدنی مدفون هستند، به طور موثر کربن را از جو حذف می کنند.

به طور معمول، چرخه به عنوان ترموستات طبیعی زمین عمل می کند. با این حال، دمای بالاتر واکنش‌ها را کارآمدتر می‌کند، به این معنی که چرخه کربنات-سیلیکات CO بیشتری را حذف می‌کند2 از جو این باعث شد تا دانشمندان به این نتیجه برسند که CO2 آنقدر کم می شود که زندگی روی کره زمین از بین می رود. با این حال، نویسندگان این ایده‌ها را بررسی کردند و دریافتند که ممکن است کاملاً به این شکل عمل نکند.

“در اینجا ما الگوهای میانگین جهانی دما و CO را به هم مرتبط می کنیم2بهره وری گیاه وابسته برای C3 و اس4 گیاهان، هوازدگی سیلیکات و آب و هوا برای بازنگری در زمان باقی مانده برای گیاهان زمینی.” سی3 و اس4 گیاهان دو گروه اصلی از گیاهان هستند که بر اساس نحوه انجام فتوسنتز و جذب کربن طبقه بندی می شوند. آنها مناسب هستند زیرا به دماهای بالاتر واکنش متفاوتی نشان می دهند.

محققان می گویند آخرین داده ها نشان می دهد که چرخه کربنات- سیلیکات آنقدر که قبلا تصور می شد به دما وابسته نیست. درعوض، فقط ضعیف به دما و شدیدتر به CO وابسته است2-وابسته در این مورد، «ما متوجه می‌شویم که تعامل بین آب و هوا، بهره‌وری و شرایط جوی باعث می‌شود که CO آینده توسط نور هدایت شود.2 کاهش به تاخیر و برگشت موقت، جلوگیری از CO کارخانه2 گرسنگی، آنها توضیح می دهند.

به جای چشم انداز میلیاردی برای حیات گیاهی روی زمین، محققان می گویند CO اتمسفر است2 سطوح به این معنی است که گیاهان 1.6-1.86 میلیارد سال دیگر دارند. هنگامی که گیاهان دیگر نمی توانند زنده بمانند، به دلیل کاهش شدید CO نخواهد بود2 سطوح به جای CO2 قحطی، این به دلیل چیزی است که دانشمندان آن را انتقال مرطوب گلخانه ای می نامند.

هنگامی که این انتقال رخ می دهد، جو سیاره با گرم شدن سیاره از بخار آب اشباع می شود. از آنجایی که بخار آب یک گاز گلخانه ای قدرتمند است، یک حلقه بازخورد برای افزایش گرمایش ایجاد می کند. از این گذشته، برای زنده ماندن گیاهان خیلی گرم است. عواقب به همین جا ختم نمی شود. همانطور که جو فوقانی زمین از بخار آب اشباع می شود، انرژی فرابنفش آب را به قطعات تقسیم می کند و هیدروژن به فضا منتقل می شود. در این شرایط، از دست دادن تدریجی و غیرقابل برگشت آب به فضا وجود دارد.

به گفته نویسندگان، زمین این انتقال را بین 1.6 تا 1.86 میلیارد سال تجربه نخواهد کرد.

این عکس فضانورد آسمان بر فراز حوضه آمازون را در طول فصل باران نشان می دهد. اعتبار تصویر: ناسا
این عکس فضانورد آسمان بر فراز حوضه آمازون را در طول فصل باران نشان می دهد. اعتبار تصویر: ناسا

نویسندگان می‌نویسند: «ما نشان می‌دهیم که داده‌های اخیر نشان‌دهنده هوازدگی ضعیف سیلیکات وابسته به دما به این پیش‌بینی منجر می‌شود که نابودی زیست‌کره به جای گرسنگی CO2 ناشی از گرمای بیش از حد است. این یافته‌ها نشان می‌دهد که عمر آینده زیست‌کره پیچیده زمین ممکن است تقریباً دو برابر بیشتر از آنچه قبلاً تصور می‌شد باشد.»

این نتایج همچنین بر درک ما از قابلیت سکونت سیارات فراخورشیدی تأثیر می گذارد. این مربوط به به اصطلاح “گام های سخت” در پیدایش و تکامل زندگی است. مدل گام‌های سخت می‌گوید که برخی از گذارهای تکاملی سخت بوده و بعید است که دو بار اتفاق بیفتند. برخی از نمونه ها ظهور موجودات چند سلولی و انفجار کامبرین است.

اما اگر زیست کره زمین عمر بسیار طولانی تری نسبت به آنچه قبلاً تصور می شد داشته باشد، بر مدل گام ثابت تأثیر می گذارد.

نویسندگان نتیجه می‌گیرند: «طول عمر طولانی‌تر زیست‌کره پیچیده در آینده نیز ممکن است شواهد آماری ضعیفی ارائه دهد که نشان می‌دهد «گام‌های سخت» کمتری در تکامل حیات هوشمند نسبت به آنچه قبلاً ارزیابی می‌شد وجود داشته است و منشأ حیات یکی از این مراحل دشوار نبوده است.» .

اگر چنین باشد، پس امکان سکونت در سیارات فراخورشیدی ممکن است نادرتر از آنچه قبلا تصور می شد باشد.


Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا