مقالات

تحقیقات جدید به بررسی انبساط کیهانی می پردازد که منجر به معادله جدید دریک می شود


در سال 1960، در آماده‌سازی برای اولین کنفرانس SETI، فرانک دریک، ستاره‌شناس کرنل، معادله‌ای را برای محاسبه تعداد تمدن‌های فرازمینی قابل شناسایی در کهکشان راه شیری فرمول‌بندی کرد. این معادله به جای اینکه یک اصل علمی باشد، به عنوان یک آزمایش فکری در نظر گرفته شده است که چالش های پیش روی محققان SETI را خلاصه می کند. این معادله به عنوان معادله دریک شناخته شد، که تا به امروز برای جستجوی هوش فرازمینی (SETI) اساسی است. از آن زمان، اخترشناسان و اخترفیزیکدانان به روز رسانی ها و بازنگری های زیادی را برای این معادله پیشنهاد کرده اند.

این انگیزه با تحقیقات مداوم در مورد منشأ حیات روی زمین و شرایطی است که منجر به پیدایش آن شد. در یک مطالعه اخیر، اخترفیزیکدانان به رهبری دانشگاه دورهام، مدل جدیدی برای پیدایش حیات ایجاد کردند که بر شتاب انبساط جهان (معروف به ثابت هابل) و تعداد ستارگان تشکیل شده تمرکز دارد. از آنجایی که ستارگان برای منشا حیات در زمان ایجاد حیات ضروری هستند، این مدل می تواند برای تخمین احتمال وجود حیات هوشمند در جهان ما و فراتر از آن (یعنی در یک سناریوی چندجهانی) استفاده شود.

این مطالعه توسط دانیله سورینی، محقق فوق دکتری در موسسه کیهان شناسی محاسباتی دانشگاه دورهام انجام شد و با کمک مالی شورای تحقیقات اروپا (ERC) تامین شد. جان طاووس، استاد کیهان شناسی در رصدخانه سلطنتی و موسسه نجوم دانشگاه ادینبورگ، و لوکاس لومبریزر از گروه فیزیک نظری دانشگاه ژنو به او پیوستند. مقاله ای که یافته های آنها را توصیف می کند اخیراً در منتشر شده است اعلامیه های ماهانه انجمن سلطنتی نجوم.

معادله دریک یک فرمول ریاضی برای احتمال یافتن حیات یا تمدن های پیشرفته در جهان است. اعتبار: دانشگاه روچستر

همانطور که اشاره شد، معادله دریک به عنوان ابزاری برای تخمین تعداد هوش های فرازمینی (ETIs) در نظر گرفته نشده است، بلکه به عنوان راهنمای چگونگی جستجوی دانشمندان برای حیات در جهان است. فرمول معادله به صورت زیر است:

N = R* xfص xnه xfل xfمن xfج x L

با توجه به آن ن تعداد تمدن هایی است که در کهکشان ما می توانیم با آنها ارتباط برقرار کنیم، آر* میانگین سرعت تشکیل ستاره در کهکشان ما است، fص کسری از ستارگانی است که سیاره دارند، صه تعداد سیاراتی است که واقعاً می توانند حیات را پشتیبانی کنند، fل تعداد سیاراتی است که حیات در آنها توسعه می یابد، fمن تعداد سیاراتی است که حیات هوشمند ایجاد خواهند کرد، fk تعداد تمدن هایی است که فناوری های انتقال را توسعه می دهند و L مدت زمانی است که این تمدن ها باید سیگنال های خود را به فضا ارسال کنند.

به همین ترتیب، تحقیق جدید تلاشی برای محاسبه تعداد مطلق گونه های هوشمند در جهان ندارد. در عوض، این تیم یک مدل تحلیلی برای تاریخچه شکل‌گیری ستاره کیهانی ارائه می‌کند تا تأثیر پارامترهای کیهانی را در رایج‌ترین مدل کیهانی اندازه‌گیری کند. این چیزی نیست جز مدل لامبدا-ماده تاریک سرد (LCDM)، که در آن ماده تاریک و انرژی تاریک (لامبدا) تقریباً 95 درصد از چگالی ماده-انرژی در جهان را تشکیل می‌دهند. 5٪ باقیمانده، ماده “معمولی” که ما هر روز می بینیم، چیزی است که دانشمندان آن را ماده باریونی (که به عنوان “ماده نورانی” نیز شناخته می شود) می نامند.

این تیم در مقاله خود، کسری از ماده معمولی را که در طول تاریخ کیهان به ستاره تبدیل می شود، بر اساس چگالی انرژی تاریک مختلف محاسبه می کند. ستارگان برای زندگی ضروری هستند و عناصر سنگین‌تری را از طریق همجوشی هسته‌ای ایجاد می‌کنند که شکل‌گیری سیاره‌ها، بیوشیمی و تمام حیات را آنطور که ما می‌شناسیم را ممکن می‌سازد. مدل آنها پیش‌بینی می‌کند که کارآمدترین چگالی برای تشکیل ستاره‌ها 27 درصد است، در مقایسه با 23 درصدی که دانشمندان در جهان ما مشاهده کردند. به طور خلاصه، نتایج آنها نشان می دهد که جهان ما چیزی خارج از زمینه چندجهانی است.

انرژی تاریک اولیه ممکن است باعث شده باشد که دانه‌های کهکشان اولیه (تصویر سمت چپ) کهکشان‌های درخشان بیشتری نسبت به آنچه نظریه پیش‌بینی می‌کند (راست) جوانه بزنند. اعتبار: جاش بارو/تیم Thesan

این یافته‌ها می‌تواند پیامدهای مهمی برای کیهان‌شناسی و بحث‌های جاری در مورد اینکه آیا کیهان ما برای زندگی “تنظیم دقیق” شده است یا نه، داشته باشد. همانطور که دکتر سورینی در بیانیه مطبوعاتی انجمن سلطنتی نجوم توضیح داد:

“درک انرژی تاریک و اثرات آن بر جهان ما یکی از بزرگترین چالش ها در کیهان شناسی و فیزیک بنیادی است. پارامترهای حاکم بر جهان ما، از جمله چگالی انرژی تاریک، می توانند وجود ما را توضیح دهند. اما با کمال تعجب متوجه شدیم که حتی چگالی بسیار بالاتری از انرژی تاریک همچنان با زندگی سازگار است و این نشان می‌دهد که ما ممکن است در محتمل‌ترین کیهان زندگی نکنیم.

مدل جدید همچنین ممکن است بینشی در مورد اینکه چگونه چگالی های مختلف انرژی تاریک بر شکل گیری جهان و ایجاد شرایطی که امکان ظهور حیات را می دهد، ارائه دهد. نفوذ انرژی تاریک باعث انبساط کیهانی می شود و باعث می شود ساختارهای مقیاس بزرگ کیهان (کهکشان ها و خوشه های کهکشانی) بیشتر و بیشتر از هم دور شوند. برای توسعه حیات، ماده باید بتواند در کنار هم جمع شود و ستاره ها و سیارات را تشکیل دهد و برای میلیاردها سال پایدار بماند – زیرا تکامل یک فرآیند طولانی مدت است که میلیاردها سال طول می کشد.

نتیجه‌گیری دیگر از این مطالعه این است که تشکیل ستاره و تکامل ساختار مقیاس بزرگ جهان به تعادل مقیاس زمانی دست می‌یابد. این تعادل مقدار بهینه چگالی انرژی تاریک لازم برای ظهور حیات و توسعه نهایی حیات هوشمند را تعیین می کند. پروفسور لومبرایزر گفت: «استفاده از این مدل برای بررسی پیدایش حیات در جهان‌های مختلف و دیدن اینکه آیا برخی از سؤالات اساسی که درباره جهان خود می‌پرسیم نیاز به تفسیر مجدد دارند، هیجان‌انگیز خواهد بود».

معادله دریک ممکن است به پارامترهای اضافی از جمله چگالی انرژی لامبدا نیاز داشته باشد.لد) و چندجهانی (مترv) پارامتر. با این وجود، جست‌وجوی زندگی و این پرسش که چگونه می‌تواند به وجود بیاید، مانند خود معادله فرانک دریک پابرجاست!

مطالعه بیشتر: انجمن سلطنتی نجوم، MNRAS


Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا