ستاره شناسان به قلب آخرین طغیان Mira A می رسند

ستاره متغیر معروف Mira A تنها چند صد سال نوری از زمین فاصله دارد و لایههای بیرونی خود را به فضا پرتاب میکند. آخرین رویداد از دست دادن انبوه آن، مواد بیشتری را با نرخ بالاتری نسبت به رویدادهای گذشته خارج کرد. تیمی از ستاره شناسان به رهبری تئو خوری از دانشگاه چالمرز در سوئد دو ابر بزرگ نامتقارن از مواد را کشف کردند که از Mira A منبسط می شدند.
آنها در رصدهای انجام شده توسط تلسکوپ بسیار بزرگ و تلسکوپ های ALMA در آمریکای جنوبی در سال های 2015 و 2023 ظاهر شدند. این ابرها دو لوب قلبی شکل کیهانی را در اطراف ستاره تشکیل می دهند. این ساختار اساساً ابری از غبار است که در لبه های آن با گاز ستاره پر شده است و ستاره شناسان در حال مطالعه مواد ابر و خود ستاره هستند تا بفهمند چرا آنقدر بزرگ، ضخیم و نامتقارن است.
جرم این ابر حدود هفت برابر خورشید است که چندین صد برابر بیشتر از پرتابهای ستارهای معمولی است. تراکم ابر تعجب آور بود. تئو خوری که این مطالعه را رهبری کرده و نویسنده اصلی مقالهای است که مشاهدات تیمش را شرح میدهد، میگوید: «ما میدانیم که ستارههایی مانند میرا با افزایش سن جرم خود را از دست میدهند، اما انتظار نداشتیم این اتفاق در چنین انفجارهای ناگهانی و بزرگ رخ دهد. هدف آنها همچنین توصیف پرتابهای جرمی اخیر ستاره با استفاده از مشاهدات پوشش گاز داخلی در هر دو لوب ابر برای به دست آوردن جزئیات بیشتر در مورد فرآیند پرتاب جرم بود.
مطالعه Mira A و ابر آن
میرا A یک ستاره قابل تشخیص در دم صورت فلکی سیتوس، نهنگ است. این یک غول قرمز متغیر است و تغییرات در روشنایی آن به دلیل موج های منظم روی سطح آن است. همچنین نمونه اولیه دیگر ستارگان قرمز قدیمی است که تقریباً به همین شکل تپش دارند. ستاره شناسان آنها را “متغیرهای صلح” می نامند. میرا به عنوان بخشی از مرگ و میر خود، به طور دوره ای مواد را به فضا پرتاب می کرد. ابرهای “ماده ستاره ای” حاوی عناصر سنگینی هستند که تصور می شود بلوک های سازنده سیارات و به طور بالقوه حیات باشند. Mira A یک همراه به نام Mira B دارد. ابری که از Mira A منبسط می شود باید در حین گسترش آن جالب باشد. خوری گفت: “ما به رصد ابر در حال انبساط اطراف Mira A ادامه خواهیم داد، زیرا آنقدر بزرگ می شود که ممکن است شروع به تأثیر بر ستاره همراه خود، ستاره کوتوله سفید Mira B کند. این ابر در حال جمع آوری برخی از مواد خارج شده از Mira A است.”
این گاز یک ابر قلبی شکل را در اطراف ستاره Mira A تشکیل می دهد، در حالی که به نظر می رسد غبار تقریباً منحصراً به لبه های بیرونی محدود می شود. با حسن نیت از تئو خوری.
انفجار Mira A می تواند اطلاعات بیشتری در مورد چگونگی تغییر ستارگانی مانند Mira A و سایر ستارگان بین 1 تا 8 خورشیدی با تکامل آنها در سنین پیری ارائه دهد. طغیان غیرمعمول اخیر اخترشناسان را به فکر کردن زیاد میاندازد. خوری گفت: “ما از دیدن این ساختار بسیار شگفت زده شدیم. همچنین می بینیم که نور ستاره از گرد و غبار اطراف به طور غیرمنتظره ای تغییر می کند، که نشان می دهد ستاره مانند یک فانوس دریایی عمل می کند – محیط را به طور ناهموار روشن می کند.”
دو سناریو برای فوران میرا A
خوری و همکارانش در مقاله خود پیشنهاد میکنند که اگر رویدادهای پرتابی مانند این دورهای باشند و واقعاً به از دست دادن جرم کلی که Mira A متحمل شده است کمک کنند، مقیاس زمانی مرتبط بین 50 تا 200 سال بین فورانها خواهد بود. غواصی عمیق تر در شیمی و فیزیک این انفجارها باید بینش بیشتری در مورد ستارگان شاخه غول مجانبی فراهم کند، زیرا از دست دادن جرم آنها ادامه دارد. طغیان آنها سهم عمده ای در غنی سازی محیط بین ستاره ای و تکامل شیمیایی آن دارد. علت فورانها بهخوبی پذیرفته شده است که فشار تشعشعی بر ذرات غبار در اتمسفر وسیع این ستارگان تأثیر میگذارد. همرفت در ستاره و تپش های ستاره شرایطی را فراهم می کند که تحت آن این دانه ها می توانند در لایه های بیرونی ستاره شکل بگیرند.
خوری و تیمش در تحلیل خود از گسترش ابر از Mira A، دو سناریو را برای توضیح آنچه در حال رخ دادن است در نظر گرفتند. سناریوی اول سعی می کند تمام جرمی را که میرا A تا کنون به بیرون پرتاب کرده است، محاسبه کند، که تقریباً معادل یک جرم زمین در هر دهه است. جالب اینجاست که این ستاره دارای دمی از مواد (بیشتر از گاز و غبار) است که 13 سال نوری امتداد دارد. این دم برای 30000 سال در حال ساخت بوده است، که به ایجاد محدودیت هایی در مورد تعداد دفعات و مدت زمان از دست دادن جرم میرا کمک می کند. خوری و همکارانش پیشنهاد میکنند که پرتابهایی از Mira A که ابر قلبشکل دولوبی را ایجاد کرد، احتمالاً مربوط به همان رویداد است و زمانی بین سالهای 2010 و 2012 آغاز شده است. سناریوی دوم نشاندهنده یک پرتاب بسیار انفجاری است که احتمالاً همزمان با یک انفجار پرتو ایکس در همان بازه زمانی است. هنوز کار زیادی برای انجام دادن وجود دارد تا بفهمیم کدام سناریو واقعاً در حال وقوع است. در نهایت، Mira A تمام ساختار بیرونی خود را منفجر می کند و به یک ستاره کوتوله سفید تبدیل می شود که به آرامی خنک می شود. تا آن زمان، طغیانهای آن همچنان سرنخهایی را درباره روندی که ستارههایی مانند Mira A در هنگام مرگ طی میکنند ارائه میدهد.
مفاهیم برای خورشید
ستارگان غول سرخ مانند Mira A یک نگاه اجمالی هشدار دهنده از آنچه خورشید ما در چند میلیارد سال آینده خواهد شد را ارائه می دهند. همانطور که خورشید هیدروژن هسته خود را تخلیه می کند، خورشید شروع به ترکیب هلیوم به عناصر سنگین تر می کند. این امر خورشید را گرم می کند و باعث متورم شدن آن و در نهایت از دست دادن جرم خود با بیرون ریختن گاز و غبار می شود. این ستاره به صفوف ستارگان قبلی خواهد پیوست که فرآیند پیری مشابهی را پشت سر گذاشته اند و عناصر شیمیایی خود را در فضای بین ستاره ای برای نسل های آینده ستارگان و سیارات پراکنده می کنند.
برای اطلاعات بیشتر
یک چراغ فضایی به شکل قلب
میرا یک رانش نامتقارن شگفت انگیز




