این اتفاق در سیارات گدازه رخ می دهد

سیارات گدازه برخی از جدی ترین اشیاء طبیعت هستند. اگرچه آنها صخره ای هستند ، اما در مدار بسته شده اند ، آنقدر برای ستاره های خود محکم هستند که ذوب می شوند. دانشمندان بر این باورند که این سیارات تقریباً توسط ستاره های خود بسته شده اند ، به این معنی که روزهای آنها همیشه با ستاره های خود روبرو می شوند تا اینکه شبانه روزی آنها هرگز این کار را انجام ندهند. در نتیجه ، می توان قسمت زنده سیاره گدازه را تا شب خود ذوب کرد.
مطالعه سیارات گدازه دشوار است زیرا در منظومه شمسی ما چیزی شبیه به آنها نیست. ترکیبات فله آنها ممکن است برابر با ترکیب فله سیارات سنگی سیستم ما باشد ، اما شباهت ها به همین جا ختم می شوند. برای تلاش برای درک این جهان ، محققان کانادا ، فرانسه و انگلستان فضای داخلی خود را شبیه سازی کردند.
مقاله تحقیقاتی آنها تحت عنوان “نقش پویایی داخلی و تمایز سطح و در جو سیارات گدازه” است و در نجوم طبیعت منتشر می شود. نویسنده اصلی چارلز-ائندار بوکارس ، دستیار گروه فیزیک و نجوم دانشگاه دانشگاه یورک در دانشکده علوم است.
سیارات گدازه رژیم های جدید سیاره ای فیزیک را ارائه می دهند. در دنیایی مانند زمین ، تعامل بین توده صخره ای سیاره و جو آن محدود است. مهم اما محدود به عنوان مثال ، زمین دارای یک چرخه کربن است که به آرامی و با شکوه کربن را بین پوسته ، گوشته ، جو و موجودات زنده جابجا می کند و آب و هوای جهان را تعدیل می کند. اما برای تاول هایی که دارای دنیای گرم است ، شرایط بسیار متفاوت است و چرخه های سیاره ای توربوشارژر هستند.
تصویر این هنرمند نمایشگاه سیارات Kepler-78B را نشان می دهد ، که بسیار نزدیک به ستاره خود است و تنها 8.5 ساعت آن را در مدار خود قرار می دهد. تقریباً اندازه زمین است و چگالی مشابهی دارد ، اما به عنوان یک سیاره گدازه طبقه بندی می شود. اعتبار تصویر: ناسا
اولین نویسنده بوکر در بیانیه مطبوعاتی می گوید: “سیارات گدازه در چنان تنظیمات مداری افراطی قرار دارند که دانش ما از سیارات سنگی در منظومه شمسی به طور مستقیم کاربرد ندارد و دانشمندان را ناامن می کند که هنگام تماشای سیارات گدازه چه چیزی را انتظار دارند.” “شبیه سازی های ما یک چارچوب مفهومی برای تفسیر تکامل آنها و ارائه سناریوها برای کشف پویایی داخلی و تغییرات شیمیایی آنها در طول زمان ارائه می دهد. این فرایندها ، اگرچه در سیارات گدازه به طور قابل توجهی تقویت می شوند ، اما در قلب کسانی هستند که در منظومه شمسی خود ما سیارات سنگی تشکیل می دهند.”
سیارات گدازه تقریباً به اندازه زمین یا فوق العاده زمین هستند و مدار آنها را در یک روز در زمین یا کمتر به پایان می رسانند. اگرچه غیرمعمول است ، اما توجه آنها دشوار نیست. همانطور که خیلی سریع می روند ، ترانزیت های آنها سریع و به راحتی در مشاهدات تخصصی اسیر می شود. با این حال ، درک آنها یک سوال متفاوت است.
زمین یک بار ذوب شده و برای مدت طولانی خنک می شد. اما درک مقدسین گدازه می تواند به دانشمندان کمک کند تا تکامل زمین را درک کنند. جهان گدازه تحت فرآیندی مشابه تقطیر قرار می گیرد ، که در آن عناصر مختلف تبخیر می شوند و سپس بین فاز بخار ، مایع و جامد تقسیم می شوند. زمین در ابتدای تاریخ خود مرحله مشابهی را متحمل شد ، در حالی که سیارات سیارات می توانند برای میلیاردها سال ذوب یا جزئی ذوب شوند.
این تصویر جهان مظنون دیگر گدازه ، کپلر -10b را نشان می دهد. این نشان می دهد که چگونه نزدیکترین منطقه ستاره Dayside ممکن است پس از خنک شدن قسمت شب ذوب شود. اعتبار تصویر: NASA/KEPLER MISSION/DANA BERRY
محققان توضیح می دهند: “در این مطالعه ، ما علاقه مند به تکامل طولانی مدت سیارات گدازه برای میلیاردها سال هستیم.” “ما از نظر عددی دینامیک داخلی سیارات را از گدازه از حالت کاملاً مذاب تا زمانی که کاملاً جامد شود ، الگوبرداری می کردیم.”
این شبیه سازی ها مبتنی بر کانی شناسی ، مکانیک مایعات ژئوفیزیکی و یک فضای فراگیر است.
محققان دو شرایط مختلف حرارتی داخلی را برای جهان گدازه بررسی کرده اند. در یک حالت ، فضای داخلی کاملاً ذوب شده است. از طرف دیگر ، فضای داخلی اکثراً محکم است و دارای اقیانوس جادویی کم عمق در کشور امروز است. در هر کشور ، جو کره زمین بسیار متفاوت از کشور دیگر است. نویسندگان می نویسند: “در اینجا ما نتایج شبیه سازی های عددی را گزارش می کنیم که نشان می دهد کسری مایعات جامد تأثیر زیادی در ترکیب و تکامل سیارات گدازه دارد.”
سیارات دنیای گدازه یا ماگما اقیانوس با همرفت آشفته مشخص می شوند. این همرفت همه چیز را مخلوط می کند و در نتیجه جو یکدست می شود. با این حال ، انتظار می رود مرحله جهانی ماگما فقط برای صدها سال ادامه یابد. سیارات زمینی موجود در منظومه شمسی ما ممکن است این مراحل را تجربه کرده باشند ، اما با خنک شدن ، خود را در لایه هایی مانند هسته ، گوشته و پوسته روی زمین متمایز می کنند.
https://www.youtube.com/watch؟v=9h0floea-iw
اگرچه سیارات گدازه ممکن است از مراحل طولانی ماگما جهانی برخوردار نباشند ، اما به دلیل نزدیکی به ستاره هایشان هرگز واقعاً خنک نیستند. بنابراین تا زمانی که شب بتواند خنک شود و سخت شود ، اتاق نشیمن هرگز نخواهد بود. از این گذشته ، همانطور که اجزای مختلف در دماهای مختلف سخت می شوند ، آنها یک مرحله اقیانوس ماگما مودبانه را تجربه می کنند. مرحله عذاب سرانجام کل مانتو را اشغال می کند و مرحله قارچ می تواند صدها میلیون سال طول بکشد.
https://www.youtube.com/watch؟v=s-knnfhchuc
سیارات گدازه همرفت عمودی و هم افقی دارند ، بنابراین این ماده ترجیحاً به طرف منتقل می شود. همرفت افقی برخی از قسمتهای ذوب شده را به شبی که در آن سخت می شود حمل می کند. در نتیجه ، یک طرف سیاره با ترکیب دیگری از طرف دیگر به پایان می رسد.
در پایان ، سیاره گدازه وارد حالت تقریبا جامد خود می شود ، جایی که فقط منطقه ای که مستقیماً با ستاره روبرو می شود ذوب می شود. این اقیانوس جادویی کم عمق است ، فقط در حدود 200 کیلومتر ضخامت ، زیرا خنک کننده اتاق نشیمن به هسته نفوذ کرده است.
با این حال ، در برخی موارد نادر ، سیاره گدازه ممکن است به دلیل گرمایش جزر و مد ، گرمایش بسیار رادیویی یا ترکیبی از هر دو ، مانند یک اقیانوس دریایی جهانی باقی بماند.
این شبیه سازی ها نشان می دهد که سیارات گدازه خود را در یکی از دو حالت افراطی پیدا می کنند. نویسندگان توضیح می دهند: “اگر فضای داخلی کاملاً ذوب شود ، جو ترکیب فله سیلیکات روی کره زمین را منعکس می کند ، و سطح سخت زندگی شبانه ناپایدار گرانشی است و به طور مداوم پر می شود.”
اگر سیاره عمدتاً خنک شود ، اوضاع متفاوت است. محققان نوشتند:
این شکل دو مرحله از ماگما ماگما سیاره ماگما را در برابر فضای داخلی سرد نشان می دهد. پانل (الف) عضو داغ را نشان می دهد ، که توسط یک فضای داخلی مایع (نارنجی) مشخص می شود. همرفت پرانرژی در حالت مایع با انتقال گرما از روز به نیمکره از شب ، از اختلاط ترکیبی و خنک کننده مؤثر استفاده می کند. پانل (ب) عضو سرد را که توسط یک فضای داخلی جامد (سبز) با یک اقیانوس جادویی کم عمق یک روز مشخص می شود ، نشان می دهد. تفکیک گرانشی مایعات جامد از نظر شیمیایی اقیانوس ماگما (زرد) را متمایز می کند. در این حالت ، همرفت یک حالت جامد برای تولید امضای حرارتی مشاهده در سطح شب بسیار ضعیف است. اعتبار تصویر: Boukaré و همکاران. 2025 Natast.
نویسندگان می نویسند: “ما دینامیک چند فاز سیارات گدازه را از طریق یک میلیارد بار سالانه ، از شکل گیری آنها تا لحظه دستیابی به حالت ثابت حرارتی (شبه) ثابت کرده ایم.” بلافاصله پس از تشکیل ، سیارات گدازه اکثراً ذوب می شوند. “اگرچه آنها از بالای روز گرم می شوند ، اما تقریباً به همان سرعت اقیانوس های ماگما در منظومه شمسی ما سخت می شوند.”
اما حتی پس از یک میلیارد سال خنک کننده ، این جهان ها یک اقیانوس جادویی کم عمق اما طولانی و طولانی از روزهای خود را حفظ می کنند و منجر به ترکیب های مختلف جوی می شوند.
نویسندگان توضیح می دهند: “با توجه به دوره های کوتاه مداری آنها ، سیارات گدازه به ویژه مستعد طیف سنجی کامل با مدار هستند.” “با توجه به نتایج ما ، ما دو مرحله قابل مشاهده از سیارات گدازه را فرض می کنیم: یا یک صحنه گرم و همگن جهانی ماگمایی اقیانوس ، یا مراحل سرد و متمایز از نظر شیمیایی از حالت جامد.”
حالت حرارتی روزانه سیاره یک نتیجه مستقیم از تاریخ حرارتی آن ، از شکل گیری تا زمان فعلی است. اگر بتوانیم دمای مانتوی سیاره را با JWST رعایت کنیم ، این همچنین باید قسمت های اصلی روند تکامل سیاره را نشان دهد. در حقیقت ، پنج برنامه نظارت مختلف JWST با هدف سیارات اقیانوس ماگما وجود دارد ، و تلسکوپ های آینده مانند ELT ممکن است بتوانند جو خود را به تفصیل مشاهده کنند.
“ما نشان داده ایم که اندازه گیری دما در سطح شب سیارات گدازه در حال حاضر در توانایی های تلسکوپ هایی مانند JWST است و محدودیت های امیدوار کننده ای را در وضعیت حرارتی داخلی آنها ارائه می دهد. جوی های سیاره گدازه ، ممکن است بتواند ترکیب جوهای سیاره گدازه را توصیف کند ، ممکن است با ترکیب جوی سیاره گدازه مشخص شود ، ممکن است با ترکیب جو جوی جوی های جوی جوی در سیاره ، همانطور که در این مطالعه ارائه شده است ، مشخص شود. “



