مقالات

پرجرم ترین سیاهچاله ستاره ای کهکشان راه شیری تنها 2000 سال نوری از ما فاصله دارد.


ستاره شناسان تا به امروز بزرگترین سیاهچاله با جرم ستاره ای را در کهکشان راه شیری کشف کرده اند. با 33 جرم خورشیدی، رکورددار قبلی Cygnus X-1 را که تنها 21 جرم خورشیدی داشت، شکست. بیشتر سیاهچاله‌های با جرم ستاره‌ای حدود 10 جرم خورشیدی دارند که سیاهچاله جدید – Gaia BH3 – را به یک غول واقعی تبدیل می‌کند.

سیاهچاله های کلان پرجرم (SMBH) مانند ستاره کمان در قلب کهکشان راه شیری بیشتر توجه ما را به سیاهچاله ها جلب می کند. این غول ها می توانند میلیاردها جرم خورشیدی داشته باشند و تأثیر زیادی بر کهکشان های میزبان خود داشته باشند.

اما سوراخ هایی با جرم ستاره ای متفاوت هستند. برخلاف SMBH ها که با ادغام با سیاهچاله های دیگر پرجرم می شوند، سیاهچاله های ستاره ای نتیجه انفجار ستاره های پرجرم به صورت ابرنواختر هستند. SMBH ها همیشه در مرکز یک کهکشان عظیم یافت می شوند، اما سیاهچاله های ستاره ای را می توان در هر جایی پنهان کرد.

“این یک کشف تحقیقاتی است که یک بار در زندگی انجام می شود.”

Pasquale Panuzzo، مرکز ملی تحقیقات علمی (CNRS) در رصدخانه پاریس

ستاره شناسان BH3 را در داده های فضاپیمای گایا ESA کشف کردند. این سومین سیاهچاله ستاره ای گایا است. BH3 یک همدم ستاره ای دارد و 33 جرم خورشیدی ترکیبی سیاهچاله، همدم پیر و فقیر از فلز را به خود جذب می کند. سوسو زدن ستاره نشان دهنده حضور BH3 بود. BH3 که تنها 2000 سال نوری از ما فاصله دارد، از نظر کیهانی بسیار نزدیک است.

ستاره شناسان پرجرم ترین سیاهچاله ستاره ای را در کهکشان ما کشف کرده اند، به لطف حرکت گهواره ای که روی ستاره دیگری ایجاد می کند.  برداشت این هنرمند مدار ستاره و سیاهچاله به نام Gaia BH3 را در اطراف مرکز جرم مشترک آنها نشان می دهد.  ماموریت گایا آژانس فضایی اروپا چندین سال است که این نوسان را اندازه گیری کرده است.  اعتبار تصویر: ESO/L.  کلسادا
ستاره شناسان پرجرم ترین سیاهچاله ستاره ای را در کهکشان ما کشف کرده اند، به لطف حرکت گهواره ای که روی ستاره دیگری ایجاد می کند. برداشت این هنرمند مدار ستاره و سیاهچاله به نام Gaia BH3 را در اطراف مرکز جرم مشترک آنها نشان می دهد. ماموریت گایا آژانس فضایی اروپا چندین سال است که این لرزش را اندازه گیری می کند. اعتبار تصویر: ESO/L. کلسادا

یک نامه جدید تحقیقاتی نجوم و اخترفیزیک این کشف را ارائه کرد. عنوان آن “کشف سیاهچاله خفته با جرم 33 خورشیدی در اخترسنجی گایا قبل از پرتاب.نویسنده اصلی، پاسکواله پانوزو، ستاره شناس مرکز ملی تحقیقات علمی (CNRS) در رصدخانه پاریس است.

پانوزو گفت: “هیچ کس انتظار نداشت سیاهچاله ای با جرم بزرگی که تا به حال کشف نشده بود، در نزدیکی آن پیدا کند.” “این یک کشف تحقیقاتی است که یک بار در زندگی انجام می شود.”

این سیاهچاله به دلیل جرم قابل توجهی که دارد قابل توجه است. محققان سیاهچاله های ستاره ای را با جرم مشابه، اما همیشه در کهکشان های دیگر یافته اند. اندازه گیج کننده است، اما اخترفیزیکدانان با هم ترکیب کرده اند که چگونه می توانند اینقدر عظیم شوند.

آنها می توانند نتیجه فروپاشی ستاره های فقیر از فلز باشند. این ستارگان تقریباً به طور کامل از هیدروژن و هلیوم، عناصر اولیه تشکیل شده اند. دانشمندان بر این باورند که این ستارگان در طول عمر همجوشی خود نسبت به سایر ستارگان جرم کمتری از دست می دهند. آنها جرم بیشتری را حفظ می کنند، بنابراین در سیاهچاله های پرجرم تری فرو می ریزند. این ایده مبتنی بر نظریه است. بدون مدرک مستقیم

اما BH3 می تواند آن را تغییر دهد.

ستارگان دوتایی تمایل دارند با هم تشکیل شوند و فلزی بودن یکسانی دارند. مشاهدات بعدی نشان داد که ستاره همراه BH3 احتمالاً باقیمانده یک خوشه کروی است که کهکشان راه شیری بیش از هشت میلیارد سال پیش بلعیده است. از آنجایی که ستارگان دوتایی تمایل به داشتن فلزی یکسان دارند، این همراه فقیر از فلز از این ایده حمایت می کند که ستارگان با فلز کم می توانند جرم بیشتری را حفظ کنند و سیاهچاله های ستاره ای بزرگ تری را تشکیل دهند. این اولین شواهدی است که از این ایده حمایت می کند که ستارگان پرجرم باستانی و فقیر از فلز در سیاهچاله های عظیم فرو می ریزند. همچنین از این ایده حمایت می‌کند که این ستاره‌های اولیه ممکن است متفاوت از ستاره‌های مدرن با جرم مشابه تکامل یافته باشند.

اما تعبیر دیگری نیز وجود دارد.

برداشت هنرمند از یک انفجار ابرنواختر نوع دوم که شامل نابودی یک ستاره عظیم الجثه بود.  هنگامی که ستارگان به صورت ابرنواختر منفجر می شوند، ماده را به فضا پرتاب می کنند و به طور بالقوه ستاره های ماهواره ای مجاور را آلوده می کنند.  اعتبار تصویر: ESO
برداشت هنرمند از یک انفجار ابرنواختر نوع دوم که شامل نابودی یک ستاره عظیم الجثه بود. هنگامی که ستارگان به صورت ابرنواختر منفجر می شوند، ماده را به فضا پرتاب می کنند و به طور بالقوه ستاره های ماهواره ای مجاور را آلوده می کنند. اعتبار تصویر: ESO

وقتی ستاره ها به صورت ابرنواختر منفجر می شوند، عناصر سنگین تری را تشکیل می دهند که به فضا پرتاب می شوند. آیا ماهواره نباید شواهدی از آلودگی فلزات ناشی از ابرنواختر BH3 را نشان دهد؟

الیزابت کافائو از CNRS رصدخانه پاریس، که همچنین یکی از اعضای همکاری گایا است، توضیح می‌دهد: «چیزی که من را شگفت‌زده می‌کند این است که ترکیب شیمیایی ماهواره مشابه چیزی است که در ستاره‌های قدیمی فقیر از فلز در کهکشان می‌یابیم». هیچ مدرکی مبنی بر آلوده شدن این ستاره توسط مواد پرتاب شده از انفجار ابرنواختری ستاره عظیمی که به BH3 تبدیل شده است، وجود ندارد. درعوض، سیاهچاله ممکن است تنها پس از تولدش با گرفتن توسط سیستم دیگری همراه خود را به دست آورده باشد.

BH3 و دو سیاهچاله دیگر که توسط گایا کشف شد، خاموش هستند. این بدان معناست که هیچ چیز به اندازه کافی نزدیک نیست که آنها بتوانند “تغذیه کنند”. اگرچه BH3 یک همراه دارد، اما حدود 16 AU فاصله دارد. اگر BH3 به طور فعال ماده را جمع می کرد، انرژی آزاد می کرد که حضور آن را نشان می داد. بی عملی او به او اجازه داد که مورد توجه قرار نگیرد.

شبیه سازی گاز درخشان در اطراف یک سیاهچاله در حال چرخش.  با گرم شدن گاز، انرژی ساطع می کند که آن را قابل مشاهده می کند.  اگر سیاهچاله هیچ همراه نزدیکی نداشته باشد، پنهان است و یافتن آن دشوارتر است.  اعتبار تصویر: کریس وایت، دانشگاه پرینستون
شبیه سازی گاز درخشان در اطراف یک سیاهچاله در حال چرخش. با گرم شدن گاز، انرژی ساطع می کند که آن را قابل مشاهده می کند. اگر سیاهچاله هیچ همراه نزدیکی نداشته باشد، پنهان است و یافتن آن دشوارتر است. اعتبار تصویر: کریس وایت، دانشگاه پرینستون

در فاصله تنها 2000 سال نوری از ما، اخترشناسان موظفند به مطالعه BH3 ادامه دهند.

کاشفان در نامه تحقیقاتی خود نوشتند: «در نهایت، قدر روشن و فاصله نسبتاً کوتاه این سامانه، آن را به هدفی آسان برای مشاهدات بیشتر و تجزیه و تحلیل دقیق توسط جامعه نجومی تبدیل کرده است.

این کشف ممکن است تصادفی باشد، اما تصادفی نیست. یک تیم اختصاصی از محققان داده‌های گایا را برای یافتن ستاره‌هایی با قمرهای عجیب بررسی می‌کنند. این شامل سیارات فراخورشیدی سبک و سنگین، ستارگان دیگر و سیاهچاله ها می شود. گایا نمی‌تواند سیارات یا سیاه‌چاله‌های خفته را رصد کند، اما می‌تواند اثرات آن‌ها را بر همراهان ستاره‌ای آنها مشاهده کند.

محققانی که در پشت این کشف بودند، یافته‌های خود را پیش از انتشار رسمی بعدی داده‌های گایا منتشر کردند. آنها فکر کردند نشستن خیلی مهم است. Elisabetta Cafau، یکی از نویسندگان این مقاله، همچنین یکی از اعضای همکاری Gaia و یک دانشمند CNRS در رصدخانه، گفت: «ما گام فوق‌العاده‌ای را برای انتشار این مقاله بر اساس داده‌های اولیه قبل از انتشار آینده Gaia برداشتیم، زیرا ماهیت منحصر به فرد این کشف است. de Paris – PSL.

بری هال از دانشگاه ژنو، سوئیس، گفت: “ما بسیار سخت کار می کنیم تا روش پردازش مجموعه داده های خاص را در مقایسه با انتشار داده های قبلی (DR3) بهبود دهیم، بنابراین انتظار داریم سیاهچاله های بیشتری را در DR4 آشکار کنیم. عضو همکاری گایا

نویسندگان نتیجه می‌گیرند: «این کشف باید به‌عنوان یک تیزر اولیه برای محتویات Gaia DR4 تلقی شود، که بدون شک سایر باینری‌های میزبان BH را آشکار می‌کند».

Gaia DR4 برای انتشار زودتر از اواخر سال 2023 برنامه ریزی شده است. اگر انتشار داده های گذشته نشانه ای باشد، داده ها مملو از اکتشافات جدید خواهند بود. اگر سیاهچاله‌های دوتایی با جرم ستاره‌ای کافی در داده‌ها وجود داشته باشد، ستاره‌شناسان ممکن است به درک اینکه از کجا آمده‌اند و اینکه آیا ستارگان پرجرم در کیهان اولیه متفاوت رفتار می‌کردند، نزدیک‌تر شوند.



Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا