نیوهورایزنز باد خورشیدی را با کاهش سرعت مشاهده می کند

منظومه شمسی به کجا ختم می شود و فضای بین ستاره ای از کجا شروع می شود؟ این سوالی است که دانشمندان با استفاده از فضاپیماهایی که خارج از نفوذ خورشید سفر می کنند، در حال تلاش برای پاسخ به آن هستند. تیمی از محققان مؤسسه تحقیقاتی جنوب غربی به رهبری هدر الیوت از ابزار باد خورشیدی در اطراف پلوتون (SWAP) در نیوهورایزنز برای ردیابی باد خورشیدی در قسمتهای بیرونی منظومه شمسی استفاده کردند.
این ابزار کاهش متمایز باد خورشیدی را زمانی که فضاپیما بین 21 تا 58 واحد نجومی حرکت می کرد، اندازه گیری کرد. به گفته الیوت، دلیل خوبی برای این تاخیر وجود دارد. او گفت: “در حالی که باد خورشیدی با سرعت مافوق صوت، تقریباً 1 میلیون مایل در ساعت، از خورشید دور می شود، در نهایت با ذرات بین ستاره ای ورودی گاز خنثی که وارد هلیوسفر می شوند، برخورد می کند.” این اتمهای بینستارهای خنثی با تبادل بار با یونها در باد خورشیدی یونیزه میشوند و با بلند کردن مواد بینستارهای که باد خورشیدی را کند میکند، به باد خورشیدی جرم اضافه میکنند.»
درک وسعت باد خورشیدی نه تنها به دانشمندان درک بهتری از تأثیر ستاره ما می دهد، بلکه به آنها کمک می کند تا ببینند چگونه بادهای ستارگان دیگر در محیط آنها نقش دارند. اخترکره های اطراف ستارگان دور نیز با محیط بین ستاره ای تعامل دارند. آنها ویژگی های مشترک زیادی با خورشید ما دارند، بنابراین هر آنچه که ما از تأثیر باد خورشیدی خود یاد می گیریم مهم است. الیوت گفت: «مطالعه هلیوسفر مانند حل یک پازل کیهانی است. ما نه تنها در مورد چگونگی پایان نفوذ خورشید بیشتر می آموزیم، بلکه در حال به دست آوردن درک عمیق تری از مرز بین منظومه شمسی و فضای بین ستاره ای هستیم که گامی حیاتی برای برنامه ریزی سفرهای بین ستاره ای آینده است.
طرح کاهش سرعت باد خورشیدی
باد خورشیدی خروج مداوم پلاسما از خورشید است. از نواحی مختلف ستاره ما، مانند حفره های تاج، جریان می یابد. هنگامی که باد از این مناطق خارج می شود، با سرعتی در حدود 500 تا 800 کیلومتر در ساعت (310 تا 500 مایل در ساعت) حرکت می کند. میانگین سرعتی که ما در اینجا روی زمین “احساس می کنیم” حدود 400 کیلومتر (250 مایل) در ساعت است. منطقی است که باد با حرکت در سیستم کند می شود و این چیزی است که دانشمندان می خواهند اندازه گیری کنند. همچنین منطقی است که نقطه ای که دیگر نمی وزد، نقطه ای است که فضای بین ستاره ای آغاز می شود.
*باد خورشیدی از سه منبع محتمل بر روی خورشید سرچشمه میگیرد: نواحی تاریک و خنک به نام سوراخهای تاجی، مناطق فعالی که با میدانهای مغناطیسی قوی مشخص میشوند، و جریانهای تاجی که به صورت ساختارهای طولانی در جو فوقانی خورشید گسترش مییابند. اعتبار: ناسا*
نیوهورایزنز اولین فضاپیمایی نیست که باد خورشیدی را شناسایی می کند. به عنوان مثال، فضاپیمای اولیس، تمام «حالتهای» باد خورشیدی را هنگام چرخش تقریباً قطب به قطب به دور خورشید از سال 1990 تا 2009 ترسیم کرد. مأموریتهای دیگر آن را در مسیر خود به سمت خورشید (مانند کاوشگر خورشیدی پارکر)، مریخ و مشتری اندازهگیری کردند. ماموریت های وویجر 2 و پایونیر تنها ماموریت های دیگری هستند که باد خورشیدی را در فواصل بیشتر از هر فضاپیما دیگری اندازه گیری کرده اند.
بهترین راه برای درک تاخیرها، مقایسه آنها با سرعت باد خورشیدی روی زمین (1 AU) است. اندازهگیریهای نیوهورایزنز و وویجر 2 بین 30 تا 43 واحد نجومی نشان داد که باد خورشیدی 5 تا 10 درصد کندتر از 1 واحد نجومی نزدیک زمین است. اندازهگیریهای New Horizons در 58 AU نشان میدهد که باد خورشیدی 13 تا 15 درصد کندتر از باد با سرعت 1 AU است. این اندازهگیریها از کند شدن تدریجی باد خورشیدی با مدلهای قبلی نحوه ورود مواد بینستارهای به هلیوسفر و تأثیر بر باد خورشیدی سازگار است. همچنین نشان می دهد که چگونه تأثیر خورشید در فواصل دور کاهش می یابد.
*این موقعیت کاوشگرهای وویجر 1 و وویجر 2 را نسبت به هلیوسفر نشان می دهد، حباب محافظی که توسط خورشید ایجاد شده و بسیار فراتر از مدار پلوتون است. وویجر 1 در سال 2012 از هلیوپوز یا لبه هلیوسفر عبور کرد. وویجر 2 در سال 2018 عبور کرد اعتبار: NASA/JPL-Caltech*
در ادامه چه اتفاقی می افتد؟
همانطور که نیوهورایزنز مسیر خود را از طریق کمربند کویپر و فراتر از آن ادامه می دهد، در نهایت با نقطه ای روبرو می شود که باد خورشیدی توسط مواد بین ستاره ای ورودی به عقب رانده می شود. این نقطه ای است که در آن تأثیر هلیوسفر متوقف می شود که به آن شوک پایانی می گویند. در این منطقه، در حدود 85 واحد نجومی از خورشید، مواد بین ستاره ای ورودی به شدت بر خواص باد خورشیدی با نزدیک شدن به مرز بیرونی هلیوسفر تأثیر می گذارد. وویجر 2 کاهش شدید 46 درصدی سرعت را در شوک ناپیوستگی در فاصله 84 AU اندازه گیری کرد. بنابراین جالب خواهد بود که ببینیم نیوهورایزنز وقتی به آن نقطه برسد، چه چیزی را اندازه گیری می کند، که ممکن است در حدود سال 2029 اتفاق بیفتد.
*موقعیت افق های جدید در منظومه شمسی در 6 ژوئیه 2026. در حال حاضر 65 واحد نجومی از خورشید فاصله دارد. اعتبار: ناسا/ماموریت افق های جدید*
به گفته الیوت وقتی باد خورشیدی به این نقطه می رسد، شکل و مرزهای آن تغییر می کند. او گفت: «شکل و خواص این مرزهای هلیوسفر میزان پرتوهای کیهانی کهکشانی (GCRs) را که می توانند وارد منظومه شمسی ما شده و به زمین برسند را کنترل می کند. بنابراین، دادههای New Horizons، همراه با مشاهدات مأموریتهای دیگر مانند IBEX، IMAP و Voyager، درک ما را از لبه منظومه شمسی بهبود میبخشد.
پرتوهای کیهانی کهکشانی برای فضانوردان در ماموریت های طولانی مدت مشکل ساز است. آنها بسیار کشنده هستند و برخی موفق به عبور از هلیوسفر می شوند. درک محدودیت های باد خورشیدی عامل مهمی در برنامه ریزی ماموریت ها برای سفر به ماه و فراتر از آن است.
برای اطلاعات بیشتر
تیم تحقیقاتی افق های جدید ناسا مشاهدات کلیدی مواد بین ستاره ای را که باد خورشیدی را کاهش می دهد گسترش می دهد.
کند شدن تدریجی باد خورشیدی در هلیوسفر بیرونی




