نقاط قرمز کوچک ممکن است خوشه های کروی باستانی باشند که هر یک توسط یک ستاره بسیار پرجرم تسلط دارند

هیچ کس نمی داند که عبارت “دو پرنده را با یک سنگ بکش” از کجا سرچشمه گرفته است. اما این واقعیت که آن – یا عبارتی بسیار شبیه به آن – در چندین فرهنگ در طول تاریخ ظاهر می شود، نشان می دهد که کاربرد گسترده ای دارد. بالاخره چه کسی نمی خواهد دو مشکل را با یک عمل حل کند؟
این عبارت برای تحقیقات جدیدی به کار می رود که دو راز نجومی را با یک راه حل به هم مرتبط می کند. یکی از رازها خوشه های کروی (GCs) هستند، آن دسته از ستارگان قدیمی که در اطراف حاشیه کهکشان هایی مانند کهکشان راه شیری آویزان هستند. دیگری، نقاط قرمز کوچک بدنام JWST (LRDs)، اجرام بسیار فشرده و درخشانی است که به وفور توسط تلسکوپ فضایی در اوایل کیهان یافت شده است.
این تحقیق در The Astrophysical Journal Letters منتشر شده است و عنوان آن “نقاط قرمز کوچک به عنوان خوشه های کروی در شکل گیری” است. نویسنده اصلی، جان چیشولم، ستاره شناس دانشگاه UT آستین است.
نویسندگان در مقاله تحقیقاتی خود، نقاط قرمز کوچک (LRD) را به عنوان “اکتشافات مرموز با جابجایی بالا به قرمز” توصیف می کنند. کشف آنها اولین بار در سال 2024 گزارش شد و حدود 13.2 تا 12.2 میلیارد سال پیش وجود داشتند. آنها می توانند هسته های کهکشانی فعال، ستارگان ازلی بسیار پرجرم، کهکشان های اولیه یا چیز دیگری باشند. آنها می نویسند: “در اینجا ما این احتمال را بررسی می کنیم که این منابع خوشه های کروی تشکیل داده اند.”
این تصویر تعداد انگشت شماری از نقاط قرمز کوچک شناسایی شده توسط JWST را نشان می دهد. تعداد زیادی از LRD حدود 600 میلیون سال پس از بیگ بنگ ظاهر شدند و سپس حدود 1.5 میلیارد سال پس از انفجار بزرگ به سرعت کاهش یافتند. اعتبار تصویر: NASA، ESA، CSA، STScI، D. Kotsevski (کالج کلبی)
خوشه های کروی مانند LRD مرموز نیستند. ما می دانیم که آنها مجموعه ای از ستارگان گرانشی هستند و یک GC می تواند چندین میلیون عضو داشته باشد. ستارگان آنها پیرتر هستند و فلزات کمتری دارند. در برخی از کهکشان ها، GC ها برخی از قدیمی ترین اجرام در کهکشان هستند. تقریباً همه کهکشان ها آنها را دارند و کهکشان خودمان حداقل 150 عدد از آنها را در هاله کهکشانی خود دارد.
در این کار، محققان از مدل سازی برای یافتن رابطه بین LRD و GC استفاده کردند.
اگرچه LRD و GC با یکدیگر متفاوت به نظر می رسند، دانیل برگ، یکی از نویسندگان مطالعه، ستاره شناس در UT Austin، به ما یادآوری می کند که ما این دو را در بازه های زمانی کاملا متفاوت می بینیم. GCهایی که احتمالاً پس از میلیاردها سال پیری در کیهان محلی میتوانیم ببینیم.
برگ توضیح داد: «ما معمولاً آنها را پس از میلیاردها سال تکامل میبینیم، در زمانی که ستارگان پرجرم آنها از بین رفتهاند، گاز آنها پاک شده است، و فرآیندهای دینامیکی جرم و ساختار آنها را تغییر دادهاند. این امر بازسازی شرایط اولیه را که در آن شکل گرفته اند بسیار دشوار می کند.»
جمعیت ستارگان در GC تقریبا در همان زمان شکل گرفت. آنها در طول فعالیت تشکیل ستاره بالا در کیهان اولیه شکل گرفتند. این بدان معنی است که آنها باید تقریباً دارای فلز و ترکیب شیمیایی یکسان باشند. اما این چیزی نیست که اخترشناسان پیدا کنند. در عوض، آنها دریافتند که مواد شیمیایی خاصی مانند هلیوم، نیتروژن، سدیم و آلومینیوم فراوان هستند. از سوی دیگر، مواد شیمیایی دیگر مانند کربن، اکسیژن و منیزیم در کمبود هستند. این یک کلید برای انواع ستاره هایی است که مواد شیمیایی را سنتز کردند.
مایک بویلان کولچین از UT Austin، یکی از نویسندگان این مطالعه گفت: «این مدل خاص همجوشی هستهای را در دماهای بسیار بالا نشان میدهد، بسیار بالاتر از هستههای ستارههای معمولی پرجرم.» یک ستاره بسیار پرجرم دقیقاً همان محیطی است که می تواند این ترکیب را ایجاد کند.
یک ستاره بسیار پرجرم (SMS) می تواند هزاران بار جرم بیشتری از خورشید داشته باشد و به اندازه کافی داغ باشد که بتواند مواد شیمیایی مانند سدیم و آلومینیوم را به وفور سنتز کند. چنین ستاره عظیمی مانند خورشید ما از یک فروپاشی تشکیل نمی شد. در عوض، در طول زمان از طریق یک سری ادغام ستاره ها شکل می گرفت. در داخل GC، یک ستاره بسیار پرجرم مانند این مرکز را اشغال خواهد کرد، البته نه برای مدت طولانی. این ستاره ها ذخایر هیدروژن خود را به سرعت مصرف می کنند.
برگ توضیح داد: “وقتی آنها بمیرند، این مواد را پس خواهند زد.”
به گفته محققان، این ستارگان پرجرم هستند که GC های باستانی را شبیه LRD می کنند.
چیشولم افزود: “در مدل ما، ستاره بسیار پرجرم که به جسم کمک می کند شبیه یک نقطه قرمز کوچک باشد، فقط برای مدت کوتاهی زنده خواهد ماند. پس از مرگ آن ستاره، ممکن است جسم دیگر شبیه یک نقطه قرمز کوچک نباشد، حتی اگر خود خوشه برای میلیاردها سال زنده بماند.”
شواهد اصلی آنها پروفایل های طیفی LRD و SMS است.
نویسندگان می نویسند: “LRDها معمولاً با مورفولوژی طیفی V شکل آنها تعریف می شوند.” “پیامک همراه با یک خوشه ستاره ای می تواند به طور قابل قبولی نمایه طیفی V شکل مشاهده شده را بازتولید کند.”
این شکل نمایه های طیفی یک LRD بسیار روشن به نام A2744-45924 را با یک خط آبی روشن نشان می دهد. خط آبی تیره پیامک را نشان می دهد، در حالی که خط زرد نشان دهنده یک خوشه ستاره است. خط قرمز پیامک را همراه با یک خوشه ستاره نشان می دهد و این خط یک تطابق قوی برای LRD است. اعتبار تصویر: Chisholm و همکاران. 2026. ApJL.
محققان همچنین تعداد LRDها را تعیین کردند تا ببینند آیا با تعداد GCها در جهان محلی مطابقت دارد یا خیر. این از تابع جرم مشتق شده است، که اساساً چگالی تعداد اجسام به عنوان تابعی از جرم است. اگر LRDها واقعاً GCهایی هستند که در عمل تشکیل مشاهده می شوند، پس باید در طول زمان تکامل یافته باشند تا عملکرد جرمی GCهای مدرن را داشته باشند. مکانیسمها تکامل ستارهای و از دست دادن جرم خواهند بود.
برای مقایسه این دو، محققان مدلسازی کردند که تابع جرم LRD امروز چگونه خواهد بود تا ببینند آیا با GC مطابقت دارد یا خیر.
محققان توضیح میدهند: «در حدود 13 Gyr بعدی، نسخههای توسعهیافته برای توصیف خوشههای کروی محلی را دنبال میکنیم و فرض میکنیم که خوشه خاموش شده M* را از طریق تکامل ستارهای و فعل و انفعالات دینامیکی مانند جدا شدن و تبخیر جزر و مدی از دست میدهد.
محققان سپس داده های GC را برای کهکشان راه شیری، آندرومدا و خوشه Virgo بررسی کردند. هر سه به خوبی مورد مطالعه قرار گرفته اند و محققان از این داده ها برای تعیین جمعیت GC در محدوده ای از جمله عدم قطعیت استفاده کرده اند.
نویسندگان می نویسند: “ما کل چگالی تعداد LRDهای امروزی را که در همه جابجایی های قرمز تشکیل می شوند، ≈0.3 Mpc-3 تخمین می زنیم، به طور مشابه در عدم قطعیت خوشه های کروی محلی.”
به طور کلی، کار آنها نشان می دهد که جرم LRD می تواند به جرم GC محلی تبدیل شود. تقویت ارتباط بین این دو این واقعیت است که LRDها در همان نقطه زمانی در جهان ظاهر شدند که GCها باید تشکیل می شدند.
این شکل نشان می دهد که چگونه تابع جرم نهایی تکامل یافته LRD با جمعیت GC کهکشان راه شیری و خوشه سنبله مطابقت دارد. اعتبار تصویر: Chisholm و همکاران. 2026. ApJL.
اگرچه این نتایج جالب است، اما محققان توصیه می کنند احتیاط کنند. آنها نوشتند: “اگرچه این سناریو قابل قبول است، اما در حال حاضر نمی توان به نتیجه قطعی رسید و ما چندین مشاهدات را برای تست استرس این فرضیه بیان می کنیم.”
بویلان کولچین گفت: “هیچ تفنگ دودی وجود ندارد که نشان دهد نقاط قرمز کوچک خوشه های کروی هستند، اما مشاهدات متنوع و شگفت انگیز زیادی را توضیح می دهد.”
چیشولم ادامه داد: «نقاط قرمز کوچک میتوانند کهکشانها باشند، میتوانند سیاهچالهها باشند، یا میتوانند چیزی حتی غیرمنتظرهتر باشند». کار ما نشان میدهد که تشکیل خوشههای کروی با ستارههای پرجرم باید بخشی از این گفتگو باشد.
نویسندگان نتیجه میگیرند: “در صورت تایید، LRDها نمای مستقیمی از شکلگیری خوشههای کروی ارائه میدهند و پنجره جدیدی را به اخترفیزیک ستارهای شدید که با میدانهای تابشی شدید مشخص میشود، باز میکنند. درخشندگی بالای آنها نشان میدهد که سیستمهای مشابهی را میتوان در دورههای قبلتر نیز مشاهده کرد، که به طور بالقوه مشخصهای از نسلهای اول ستارگان است.”




