تا یک سوم ستارگان بخشی از سیارات خود را خوردند

در سالهای اخیر، اخترشناسان تکنیکهایی را برای اندازهگیری محتوای فلزی ستارهها با دقت بسیار بالا توسعه دادهاند. با این فرصت، اخترشناسان ستارگان خواهر و برادر را مورد مطالعه قرار داده اند تا ببینند چگونه فلزات آنها متفاوت است. برخی از این ستارگان مادرزادی تفاوت های مشخصی در فلزی بودن خود دارند.
تحقیقات جدید نشان میدهد که ستارگانی که سیارات صخرهای را میبلعند، مسئول این امر هستند.
ستارگان همزاد در یک ابر مولکولی غولپیکر (GMC) متولد میشوند، اگرچه لزوماً در دوتایی با یکدیگر نیستند. انتظار میرود این ستارگان دارای فلزات بسیار مشابه باشند، اگرچه هیچ GMC کاملاً همگن نیست و تفاوتهای کوچکی در ستارههایی که با هم تشکیل میشوند رایج است. اما وقتی تفاوت ها بیان می شود، باید توضیح دیگری وجود داشته باشد.
یک مطالعه جدید با عنوان “آلودگی فلزی در ستارگان خورشید مانند ناشی از تخریب سیاره های دوره کوتاه فوق العاده” نشان می دهد که سیارات سنگی منبع این اختلافات هستند. نویسندگان کریستوفر ای. اوکانر و دونگ لای به ترتیب از دانشگاه نورث وسترن و دانشگاه کرنل. این تحقیق بر روی سرور preprint arxiv.org است و به مجلات AAS ارسال شده است.
نویسندگان می نویسند: “مطالعات دقیق ترکیب شیمیایی در بین جفت های ستاره ای مادرزادی – ستارگان با منشاء مشترک – فراوانی دیفرانسیل غیر منتظره زیادی را در بین عناصر نسوز نشان می دهد.” نویسندگان این آلودگی را پس از اتفاق مشابهی که در کوتولههای سفید اتفاق میافتد نامیدهاند. منبع این آلودگی سیارات سنگی است که سرشار از فلز هستند.
سیارات فراخورشیدی با دوره بسیار کوتاه (USP) به دور ستاره های خود بسیار نزدیک می گردند و معمولاً در عرض چند ساعت یک مدار را کامل می کنند. آنها ترکیبی مشابه زمین دارند و به ندرت بیش از دو شعاع زمین هستند. منشا آنها مشخص نیست. آنها می توانند بیشتر به بیرون شکل بگیرند و سپس آنها به ستاره خود نزدیکتر شده اند، یا ممکن است بقایای سیارات بسیار بزرگتری باشند که اتمسفر خود را به دلیل تشعشعات ستاره ای از دست داده اند.
سیارات USP چندان رایج نیستند. فقط حدود 0.5 درصد از ستارگان خورشید مانند آنها را دارند. آنها بسیار داغ هستند، بنابراین سطوح آنها مذاب است و به طور جزر و مدی به ستاره های خود قفل می شوند.
اگرچه غیر معمول هستند، اما می توانند در تعداد بیشتری تشکیل شوند و سپس توسط ستاره های خود جذب شوند.
نویسندگان می نویسند: “سیاره های فراخورشیدی کوتاه مدت به طور بالقوه در برابر آشفتگی های جزر و مدی و جذب توسط ستاره های میزبان خود آسیب پذیر هستند.” تحقیقات نشان می دهد که بین 3 تا 30 درصد از ستاره های دنباله اصلی خورشید مانند (FGKs) سیارات سنگی بین 1 تا 10 جرم زمین را در خود فرو برده اند.
راه های زیادی برای این اتفاق وجود دارد. اوکانر و لی نوشتند: «اشکال زیادی از تکامل دینامیکی متلاطم در منظومههای سیارهای امکانپذیر است، که هر کدام میتوانند به طور بالقوه سیارهای را به ستاره تزریق کنند». با این حال، شواهد نشان می دهد که حداکثر حدود 2٪ از تک ستاره های FGK توسط همه مکانیسم های خشونت آمیز آلوده شده اند.
ستاره شناسان سه سناریوی اصلی را پیشنهاد کرده اند که در آن ستارگان می توانند سیارات USP را غرق کنند.
یکی مهاجرت با گریز از مرکز (گسیل بالا) نامیده می شود. در این سناریو، پروتو-USP بسیار به ستاره خود نزدیک می شود و خروج از مرکزیت بالایی دارد. به دلیل نزدیکی به ستاره و کشش گرانشی آن، این سیاره به سرعت خارج از مرکز خود را از دست می دهد و مداری دایره ای به خود می گیرد.
دیگری مهاجرت با گریز از مرکز پایین (گسیل کم) است. در این سناریو، USP کندتر به ستاره خود مهاجرت می کند. مهاجرت کم انتشار در سیستمهای فشرده با سه یا چند سیاره اتفاق میافتد که به کاهش خروج از مرکز آن کمک میکند.

سناریوی سوم مهاجرت مبتنی بر شیب است. در این سناریو، یک سیاره همراه USP تمایل USP را برانگیخته و آن را در یک رزونانس جهانی مدار چرخشی به دام میاندازد. USP به سرعت به سمت ستاره خود مهاجرت می کند، اما زمانی که USP از رزونانس فرار کند، مهاجرت به پایان می رسد.
نویسندگان مدلی را برای پیشبینی تعداد USPهایی که تشکیل میشوند و زمان لازم برای جذب آنها ایجاد کردند. مدل آنها می تواند هم وقوع ضعیف مشاهده شده USP ها در اطراف ستارگان خورشید مانند و هم فلزی آلوده آنها را بازتولید کند. نتایج آنها از سناریوی مهاجرت کم انتشار پشتیبانی می کند که در آن USP ها بخشی از سیستم های فشرده چند سیاره ای هستند.
ما متوجه شدیم که تصاحب USP نتیجه طبیعی سناریوی مهاجرت کم آلاینده است. بنابراین، ارتباط بین USP و سیارات سنگی غرق شده در ستارگان خورشید مانند محتمل به نظر می رسد.
نتایج آنها نشان می دهد که USP ها بین 0.1 تا 1 گیگا سال پس از تشکیل جذب می شوند. اگر این جذب منبع اصلی آلودگی در ستارگان خورشید مانند باشد، نویسندگان می گویند بین آلودگی و سیستم های فشرده چند سیاره ای ارتباط وجود دارد. «حدود 5 تا 10 درصد از ستارگان آلوده باید سیاره ای با جرم داشته باشند؟ 5 میلیون؟ و دوره ~ 4 تا 12 روز، آنها توضیح می دهند. آنها همچنین برعکس را پیشبینی میکنند: باید یک ضد همبستگی بین وقوع USP و آلودگی وجود داشته باشد.
نویسندگان در مورد نتایج خود نکاتی را بیان می کنند.
علائم آلودگی فلزی ممکن است به مرور زمان محو شوند. فلزات می توانند در ستاره ته نشین شوند و باعث ناپدید شدن سیگنال شوند. بسته به میزان تأثیرگذاری این موضوع، میتواند به این معنا باشد که درک ما از تعداد ستارههای آلوده نادرست است. این می تواند به این معنی باشد که بیش از 30 درصد از ستاره های خورشید مانند آلوده هستند.

اخطار دوم این است که مکانیسم های خشن تر می توانند سیارات را به ستاره هایشان تزریق کنند. پراکندگی سیاره به سیاره می تواند منجر به غرق شدن سیارات، به ویژه ابر زمین های سنگی شود. با این حال، نویسندگان توضیح میدهند که «ما متوجه میشویم که تنها 1 درصد از ستارگان میتوانند با نابودی خشونتآمیز ابرزمینها، علیرغم حضور همهجای آنها به عنوان سیارات فراخورشیدی، آلوده شوند».
آخرین هشدار آنها مربوط به مشتری داغ (HJ) است. این سیارات غول پیکر گازی بسیار نزدیک به ستارگان خود می چرخند. ستاره شناسان بر این باورند که HJ ها در طول عمر دنباله اصلی ستارگان خود با جذب از بین می روند. HJها همچنین دارای فراوانی مشابهی مانند USPها در اطراف ستارگان خورشید مانند هستند. منصفانه است که سوال شود آیا آنها در آلودگی فلزی مشاهده شده نقش دارند یا خیر.

نویسندگان می گویند این امکان وجود دارد که مهاجرت با خروج از مرکز بالا بتواند HJ را به سمت جذب ستاره ای سوق دهد. با این حال، آنها همچنین اشاره می کنند که دلیل خوبی برای شک در این مورد وجود دارد. “دوباره، یک HJ غرق شده ممکن است نشانه شیمیایی مشابه یک سیاره سنگی ایجاد نکند: جرم ها و فلزات حجیم HJ ها متفاوت است.
به طور گسترده،” آنها می نویسند. تمام هیدروژن و هلیوم موجود در HJ همچنین می تواند فلزات جانبی را رقیق کند. علاوه بر این، اختلال جزر و مدی HJ ها ممکن است مستقیماً به غرق شدن منجر نشود. این امکان وجود دارد که انتقال جرم، HJ را به یک باقیمانده ابر زمینی که از هسته اصلی و جو باقیمانده ساخته شده است، کاهش دهد.
به گفته اوکانر و لای، قبل از اینکه بفهمیم HJ ها چگونه می توانند در آلودگی ستاره ها نقش داشته باشند، به مطالعه بیشتری نیاز است.
نتایج آنها همچنین نشان میدهد که یک ستاره دنباله اصلی میتواند تنها یک USP را در طول دنباله اصلی خود تشکیل دهد، بنابراین تنها یکی میتواند غرق شود. در یک سیستم فشرده، تنها درونی ترین سیاره می تواند به اندازه کافی دچار فروپاشی جزر و مدی شود تا به USP تبدیل شود.
در نتیجه گیری، نویسندگان می نویسند که ستارگان میزبان USP باید سن و سینماتیک مشابه ستارگان میدان راه شیری داشته باشند و به ندرت نشانه هایی از جذب سیاره ای قبلی را نشان دهند. آنها همچنین به این نتیجه رسیدند که ستارگان FGK آلوده باید میزبان سیستم های فشرده چند سیاره ای باشند.




