محققان UCF در حال توسعه ابزارهایی برای کمک به یافتن سیارات قابل سکونت هستند

رصدخانه جهانهای قابل سکونت ناسا (HWO) پس از پرتاب در سال 2040، تلسکوپ فضایی اصلی شکار سیاره فراخورشیدی خواهد بود. این تلسکوپ فضایی بزرگ مادون قرمز/نوری/فرابنفش اولین رصدخانه ای خواهد بود که به طور خاص برای جستجوی سیارات صخرهای طراحی شده است که در اطراف سیارات صخرهای در حال چرخش در اتمسفر ستارههای دور خورشیدی آنها (HZ) قابل سکونت هستند. مجموعه ابزارهای قدرتمند آن همچنین تحقیقات اخترفیزیکی پیشرفته را برای پرداختن به بزرگترین اسرار کیهان شناسی که اخترشناسان امروزی با آن روبرو هستند، ممکن می سازد.
HWO برای تحقق اهداف خود به ثبات و دقت فوق العاده ای نیاز دارد، به ویژه در اندازه گیری و کنترل جبهه موج نور که از طریق تلسکوپ و سیستم تاج نگاری منتشر می شود. محققان مرکز تحقیقات و آموزش در اپتیک و لیزر (CREOL) در دانشگاه فلوریدا مرکزی (UCF) در حال توسعه این فناوری هستند تا به HWO و سایر تلسکوپ های نسل بعدی کمک کنند تا سیارات قابل سکونت را شناسایی کنند.
این پروژه شامل همکارانی از UCF، UC سانتا کروز، دانشگاه سیدنی و موسسه علمی تلسکوپ فضایی (STScI) است. کار آنها بخشی از پروژهای است که توسط ناسا به نام «سیستم طیفسنجی فراسیارهای فعال با فوتونیک» (PEEPSS) شناخته میشود، تلاشی سه ساله بر ساخت و آزمایش نمونههای اولیه برای کمک به ستارهشناسان برای رصد مستقیم سیاراتی که در غیر این صورت با نور ستارگان مادرشان پنهان میشوند. این یک چالش بزرگ در تحقیقات سیارات فراخورشیدی است زیرا نور منعکس شده از جو و سطح سیاره چندین مرتبه ضعیف تر است.
https://www.youtube.com/watch?v=XJwDlLiQpS4
در UCF، پروفسور Steven Eikenberry (محقق اصلی PEEPSS) تیمی از دانشجویان و محققان را رهبری می کند که تخصص آنها در فیبر نوری و فوتونیک به ایجاد همکاری کمک کرد. همانطور که او در بیانیه مطبوعاتی UCF توضیح داد:
اگر آنها در منطقه قابل سکونت باشند، به این معنی است که آنها نزدیک به ستاره میزبان خود می چرخند و آن ستاره میزبان به طور معمول 10 میلیارد بار روشن تر از سیاره خواهد بود. و می توانید بگویید: “خب، این فقط یک قسمت از یک میلیون است.” حدس بزنید که یک قسمت در میلیون به چه معناست که هنوز 10000 برابر روشن تر از سیاره فراخورشیدی شماست. شما محکوم به فنا هستید.
برای مقابله با این موضوع، اخترشناسان به تاجنگارها، ابزارهای تلسکوپ تخصصی که تابش خیره کننده ستارهها را مسدود میکنند و اجازه میدهند نور منعکس شده از سیارات فراخورشیدی به آشکارسازهای تلسکوپ برسد، تکیه میکنند. با این وجود، نقصهای میکروسکوپی در اپتیک تلسکوپ میتواند به مقدار زیادی از نور ستارگان اجازه نشت کند و سیگنالهای احتمالی سیارات فراخورشیدی را آلوده کند. فناوری PEEPSS برای رفع این مشکل با انجام یک شکل پیشرفته از سنجش جبهه موج طراحی شده است که اعوجاج های دریافتی را تصحیح می کند تا اخترشناسان بتوانند سیگنال واضحی به دست آورند.
این سیستم از یک فناوری در حال ظهور به نام فانوس فوتونی استفاده می کند، دستگاهی که نور ورودی را به کانال های نوری جداگانه تقسیم می کند. این به محققان اجازه می دهد تا اطلاعات روشنایی و همچنین اطلاعات فاز حمل شده توسط امواج نوری را که بسیاری از سیستم های تصویربرداری معمولی دور می اندازند، بازیابی کنند. این اطلاعات اضافی یک تکنیک نوظهور، “تصویربرداری الهام گرفته از کوانتوم” را فعال می کند، که از رفتار نور برای بهبود وضوح تصویر و فیلتر کردن نور ستاره های باقی مانده استفاده می کند.
برداشت هنرمند از Kepler 186f، دنیایی بالقوه قابل سکونت. اعتبار: ناسا
تمایز کلیدی دیگر این است که چگونه سیستم PEEPSS مشاهدات جبهه موج را مستقیماً در صفحه کانونی تلسکوپ انجام می دهد، دقیقاً در جایی که تصاویر علمی ظاهر می شوند. این به محققان اجازه میدهد تا خطاهای نوری (معروف به “انحرافات مسیر غیرمعمول”) را پس از عبور نور از تاجنگار تلسکوپ شناسایی و تصحیح کنند. آیکنبری گفت:
تصور کنید در خانه ای هستید و می خواهید کل خانه کاملا تمیز باشد. شما می توانید افرادی را ببینید که وارد اتاق خواب می شوند، اما در واقع نمی توانید داخل اتاق خواب را ببینید. این مسیر غیرعادی است. آشکارسازهای سنتی این اطلاعات را پاک می کنند. فانوس های فوتون به ما اجازه می دهند آن را بازیابی کنیم.
با مشاهده مسیر نوری کامل در سراسر صفحه کانونی، محققان امیدوارند که PEEPSS بتواند به رصدخانه های آینده کمک کند تا به دقت مورد نیاز برای شناسایی سیارات قابل سکونت مشابه زمین دست یابند. برخی از نسخههای این فناوری قبلاً از طریق همکاری با آزمایشگاه تحقیقات نیروی هوایی (AFRL) و شرکای تحقیقاتی بینالمللی روی تلسکوپهای هاوایی آزمایش شدهاند. ایکنبری گفت اگر این فناوری مؤثر واقع شود، اختر زیست شناسان دیگر به دنبال جهان های «بالقوه قابل سکونت» نخواهند بود:
اگر بتوانیم جهان های قابل سکونت در اطراف ستارگان دیگر را شناسایی کنیم و نشان دهیم که آنها شرایطی دارند که حیات زمینی می تواند زنده بماند، این از قبل انقلابی است. اگر شواهد واقعی از حیات پیدا کنیم، پس در مورد یکی از بزرگترین اکتشافات علمی در تاریخ بشر صحبت می کنیم. ما یک ماموریت فاصله داریم. نگاهی می اندازیم و متوجه می شویم.
مطالب اضافی: UCF



