مقالات

فقط ستاره های دوتایی می توانند ابرنواخترهای متقابل تولید کنند


انفجار ابرنواختر زمانی رخ می دهد که ستارگان عظیم به پایان عمر خود می رسند. نیروی خارجی همجوشی آنها دیگر نمی تواند جرم آنها را در برابر جاذبه تحمل کند و فرو می ریزند و منفجر می شوند. این انفجارهای فاجعه آمیز می توانند ماه ها آسمان را روشن کنند.

اما برخی از ابرنواخترها آسمان را برای مدت بسیار بیشتر از چند ماه روشن می کنند. برخی از آن‌ها برای سال‌ها دوام می‌آورند زیرا انرژی در حال انبساط و زباله‌های آن‌ها به ابرهای گازی متراکم که ستاره را احاطه کرده‌اند، برخورد می‌کنند. آنها ابرنواخترهای متقابل نامیده می شوند و رفتار آنها به شدت تحت تأثیر ماهیت ابر گازی به نام مواد دور ستاره ای (CSM) است. با این حال، منشاء CSM سال هاست که اخترفیزیکدانان را متحیر کرده است.

یک مقاله تحقیقاتی جدید در The Astrophysical Journal Letters ممکن است این معما را حل کرده باشد. عنوان آن «دودویی‌های متقابل به‌عنوان مولد ابرنواخترهای متقابل» است و نویسنده اصلی آن سونگ هان تسای است. تسای از موسسه اخترشناسی و اخترفیزیک در آکادمی سینیکا، تایوان است.

بیشتر ستارگان در پیوندهای دوتایی قرار دارند، نه مانند خورشید. بنابراین منطقی است که بسیاری از ستارگانی که به صورت ابرنواختر منفجر می شوند، شرکای دوتایی داشته باشند. این اساس این مطالعه است.

در این مقاله آمده است: “مدیوم های متراکم و فشرده دور ستاره ای (CSMs) برای نیرو دادن به ابرنواخترهای در حال تعامل قوی (SNe) مورد نیاز هستند، اما منشا فیزیکی آنها نامشخص است.” در این کار، محققان یک مطالعه سیستماتیک از مدل‌های مختلف تکامل ستاره‌های دوتایی را تکمیل کردند تا ببینند چگونه CSM متراکم و فشرده ایجاد می‌شود. این امر شبکه ای از مدل های مختلف تکامل ستاره های دوتایی را ایجاد کرد.

آنها دریافتند که انتقال جرم بین ستاره ای مسئول بوده است. به طور خاص، نوعی انتقال به نام انتقال جرم مورد C.

قبل از اینکه یک ستاره عظیم به عنوان یک ابرنواختر منفجر شود، ابتدا به اندازه عظیمی متورم می شود. هنگامی که این اتفاق می افتد، مواد از لایه های بیرونی آن از طریق لوب Roche سرریز می شود و روی ستاره همراهش می ریزد. اما تمام گاز باقی نمی ماند. برخی فرار می کنند و یک پیله CSM تشکیل می دهند که دو ستاره را احاطه کرده است. محققان نوشتند: «انتقال جرم C-case – که پس از احتراق هسته هلیوم آغاز شد – به طور طبیعی یک CSM متراکم و نزدیک را تولید می کند که در رویدادهای متقابل بیرون می زند.

هزاران سال پس از بیرون ریختن مواد و ایجاد CSM، ستاره عظیم منفجر شد. موج ضربه ای ناشی از انفجار با سرعت هزاران کیلومتر در ثانیه به بیرون منتشر می شود. به پیله CSM برخورد می کند و انرژی جنبشی را به نور تبدیل می کند. این پشت ابرنواخترهای در حال تعامل است، برخی از درخشان ترین ابرنواخترهای ممکن.

*این عکس فوری شبیه سازی برخی از پیچیدگی های یک انفجار ابرنواختری را نشان می دهد. پرتاب با سرعت بالا از انفجار به CSM برخورد می کند، جایی که بیشتر انرژی جنبشی به نور تبدیل می شود. ناپایداری ها و آشفتگی های هیدرودینامیکی قوی ایجاد می شود که ساختارهای پیچیده ای را ایجاد می کند که شبیه امواج اقیانوس است. برجستگی های قرمز نارنجی که در تصویر دیده می شوند انگشتان ناپایداری ریلی-تیلور (RTI) هستند که از رشد ناپایداری ریلی-تیلور تشکیل شده اند. RTI زمانی رخ می دهد که یک ماده سبک تر به ماده متراکم تر برخورد کند. این حباب های چشمگیر رو به بالا، همراه با میخ های قارچ مانند در حال سقوط، برهمکنش شدید بین باقیمانده ابرنواختر در حال انبساط و گاز اطراف را آشکار می کنند. اعتبار تصویر: ASIAA/Ke-Jung Chen*

زمان کلید است. انتقال جرم می تواند خیلی زودتر از زندگی یک ستاره پرجرم اتفاق بیفتد و به پایان خود نزدیک می شود و می تواند به پیله ای سرریز شود که هر دو ستاره را احاطه کرده است، درست مانند انتقال جرم در مورد C. اما اگر ستاره به سرعت پس از انتقال، در عرض چند هزار سال، به ابرنواختر تبدیل نشود، CSM خیلی به سمت بیرون سفر کرده است و همان روشنایی گسترده رخ نمی دهد.

تسای گفت: «ما دریافتیم که ستاره‌های دوتایی می‌توانند زمینه را برای تعاملات ابرنواختر با زمان‌بندی قابل‌توجهی فراهم کنند. ستاره همراه به ایجاد یک پیله متراکم در اطراف ستاره در حال مرگ درست قبل از انفجار کمک می کند و سوختی را فراهم می کند که این آتش بازی های کیهانی را تامین می کند.

در شبکه‌ای از مدل‌های باینری، متوجه می‌شویم که 10 تا 20 M⊙ اهداکننده در باینری‌ها با جداسازی ~1000-2700 R⊙ تحت سرریز روش لوب در مرحله آخر در حدود 10 قرار می‌گیرند.3 سال قبل از فروپاشی هسته، خروج ~0.01-0.2 M⊙ و تشکیل یک CSM که به ~10 گسترش می یابد.16-1018 سانتی متر،” نویسندگان می نویسند.

نویسندگان می گویند که این ابرنواخترهای متقابل انتقال جرم در مورد C به خصوص نادر نیستند. آنها می توانند 13 درصد از ابرنواخترهای فروپاشی هسته (CCSNe) را تشکیل دهند.

آنها همچنین می گویند که زیرمجموعه ای از مورد C با مشاهدات ابرنواخترهای شناخته شده در حال تعامل مانند SN 2014C، پرخاشگری را منتقل می کند. انفجارهای ابرنواختر عناصری را ایجاد می کنند که پس از آن پوسیده می شوند و درخشندگی ایجاد می کنند که می تواند ماندگار باشد. مطالعات قبلی SN 2014C نشان داد که این محصول تولید شده است 56نیکل تجزیه شد تا درخشندگی گسترده خود را ایجاد کند، اما مطالعات دیگر به این نتیجه رسیده اند که باید مقدار فوق العاده زیادی تولید می کرد. 56ناگفته نماند. انتقال جرم مورد C مناسب تر است.

محققان توضیح می‌دهند: «برخلاف فعل و انفعالات دوتایی قبلی یا از دست دادن جرم از یک ستاره، انتقال مورد C در زمان و مقیاس مناسب برای شکل‌دهی به محیط قبل از SN بدون نیاز به مکانیسم‌های فوران موقتی عمل می‌کند.

هنوز برخی ابهامات وجود دارد. هندسه و دینامیک خاص سرریز Roche Lobe، همراه با خنک کننده تابشی، بر چگالی CSM و نحوه توزیع فضایی آن تأثیر می گذارد. نویسندگان می نویسند: «تولید فشرده ترین پیکربندی های CSM استنباط شده در برخی رویدادها احتمالاً مستلزم انتقال جرم است که حتی نزدیک تر به فروپاشی هسته یا مهار جریان خروجی مؤثرتر رخ می دهد.

اما حتی بدون پر کردن همه جاهای خالی، این کار به یک نتیجه واضح در مورد ابرنواخترهای تعاملی می رسد.

نویسندگان نتیجه می‌گیرند: «نتایج ما تعامل باینری مرحله آخر را به‌عنوان یک کانال پایدار و با انگیزه فیزیکی برای تولید CSM متراکم شناسایی می‌کند که SNe تعاملی را تقویت می‌کند».


Source link

نوشته های مشابه

همچنین ببینید
بستن
دکمه بازگشت به بالا