مقالات

دانشمندان در حال توسعه یک مجموعه آزمایشی برای راه جدیدی برای زنده ماندن از ورود مجدد هستند


شناخته شده است که قطعات کوچک فضاپیما با ورود مجدد از هم می پاشند. این به دلیل طراحی است زیرا یکی از ساده ترین راه حل ها برای جذب مقادیر باورنکردنی انرژی است. با این حال، این همچنین منجر به یک زمان چرخش طولانی در حین تعمیر این سپرهای حرارتی می شود و خود سپرها به عنوان “وزن مرده” که ظرفیت بار را محدود می کنند عمل می کنند. با افزایش تمرکز بر موشک های قابل استفاده مجدد و تاکید بر ظرفیت بار، مهندسان به دنبال راه حل های جایگزین برای مشکل ورود مجدد هستند – و یکی از امیدوارکننده ترین آنها به عنوان ترمز مغناطیسی هیدرودینامیک (MHD) شناخته می شود. یک مقاله جدید توسط محققان دانشگاه متروپولیتن توکیو، یک تنظیم آزمایشی جدید را توصیف می کند که باید به طراحان این سیستم های ترمز پیشرفته کمک کند تا واقعاً آنچه را که سیستم آنها در هنگام ورود مجدد انجام می دهد، درک کنند.

ابتدا، بیایید بفهمیم که سیستم های MHD در واقع چگونه کار می کنند. هنگامی که یک فضاپیما دوباره وارد جو زمین می شود، هوای مقابل آن به پلاسمای درخشان و ضعیف یونیزه شده تبدیل می شود. به عبارت ساده ترمزهای MHD از میدان مغناطیسی داخل فضاپیما برای بیرون راندن این پلاسما استفاده می کنند. با استفاده از پدیده ای به نام نیروی لورنتس، این میدان مغناطیسی یک بالشتک مغناطیسی نامرئی بین پلاسما و وسیله نقلیه ایجاد می کند که به نوبه خود دو کار مهم را انجام می دهد. اول، گرمای تجربه شده توسط سپر حرارتی فضاپیما را کاهش می دهد، و دوم، کشش آیرودینامیکی وسیله نقلیه را افزایش می دهد و به طور موثر سرعت آن را کاهش می دهد.

این در تئوری عالی به نظر می رسد، اما آزمایش آن در عمل حداقل به سختی می توان گفت. یکی از تنگناها در عمل از یک جزء مهم سیستم – آهنرباهای نئودیمیم دائمی ناشی می شود. قدرت مغناطیسی آنها حدود 0.8 تسلا است، که به نظر می رسد بسیار زیاد است، اما هنگام برخورد با نیروهای پرسرعت، اهمیت دادن کافی نیست. همچنین، شکل سفت و سخت آنها به این معنی است که آنها در انطباق با هندسه های مختلف فضاپیما خیلی خوب نیستند، و باعث می شود برای برخی از انواع طرح ها کارایی کمتری داشته باشند.

https://www.youtube.com/watch?v=04rSPGwMLlM

فریزر راه حل بالقوه دیگری برای ورود مجدد موشک های قابل استفاده مجدد را مورد بحث قرار می دهد – سپرهای حرارتی “عرق کردن”.

وارد شبکه شکل دهی پالس (PFN) شوید. این یک مدار الکتریکی است که از خازن ها و سلف های متناوب تشکیل شده است که می تواند مقدار زیادی انرژی را در مدت زمان کوتاهی ذخیره و سپس تخلیه کند. اگرچه آنها یک تن انرژی را در زمان بسیار کوتاهی فراهم می کنند، PFN ها به سیستم خنک کننده خود نیاز ندارند زیرا فقط برای کسری از ثانیه کار می کنند.

محققان برای آزمایش ساختار مغناطیسی جدید خود، یک لوله انبساط 8 متری به نام MX-6.0 ساختند که امواج ضربه ای مشابه امواجی که فضاپیما دوباره وارد می شود را شلیک می کند و به سرعت 7.7 کیلومتر بر ثانیه می رسد. اما یک محفظه آزمایش تنها زمانی مفید است که چیزی برای آزمایش وجود داشته باشد، بنابراین آنها دو ماژول آزمایش 20 میلی‌متری با ویژگی‌های مغناطیسی مختلف ساختند تا ببینند این اشکال در این محیط چگونه عمل می‌کنند.

مدل 1 یک استوانه‌ی صاف با منحنی دماغه‌ای خفیف بود که چگالی شار مغناطیسی (متری برای قدرت میدان مغناطیسی) در حدود 1.24 تسلا ایجاد می‌کرد – 50 درصد بیشتر از حداکثر خروجی یک آهنربای نئودیمیم. مدل 2 بر اساس فضاپیمای بازگشت نمونه سیارک MUSES-C ساخته شده است و از سیم پیچی با اندازه مشابه برای ایجاد میدان مغناطیسی 1.58 تسلا استفاده می کند.

https://www.youtube.com/watch?v=fnKwzi7nvOU

فریزر در مورد چگونگی پایان یافتن مایعات عجیب در فضا صحبت می کند.

هنگامی که PFN در داخل محفظه قرار گرفت، با موفقیت با پالس های موج شوک ورودی هماهنگ شد و یک میدان مغناطیسی دائمی ایجاد کرد که بین 110 تا 148 میکروثانیه دوام آورد. ممکن است این زمان طولانی به نظر نرسد، اما بیش از دو برابر زمان موثر برای آزمایش تنظیمات آزمایشی بود.

دوربین‌های پرسرعتی که در اطراف محل نصب قرار گرفته‌اند، پیشرفت‌های قابل‌توجهی را در عملکرد هر دو مدل ثبت کردند. مدل 1 افزایش 15.7 درصدی در ناحیه انتشار شوک براق را تجربه کرد، در حالی که ضخامت مدل 2 تا 16.2 درصد افزایش یافت. از آنجایی که این ضخامت‌ها مستقیماً با میزان درگ سد/آیرودینامیکی مرتبط هستند، این افزایش‌ها مستقیماً با عملکرد یک سیستم MHD مرتبط هستند.

همانطور که گفته شد، این ایده هرگز قرار نبود در یک فضاپیما در مقیاس کامل استفاده شود. این خلبان موفق در ابتدا به طور خاص برای آزمایش تونل باد طراحی شده بود و به نظر می رسد این کار را فوق العاده انجام می دهد. همانطور که مهندسان به کار بر روی سیستم های ترمز MHD ادامه می دهند، ممکن است تعداد بیشتری از آنها به توکیو سفر کنند تا سیستم های خود را در سختی های یک اتاق آزمایش کوچک با حضور مغناطیسی بسیار بزرگ قرار دهند.

بیشتر بدانید:

TMU / EurekAlert – قفل هوای مغناطیسی هیدرودینامیک (MHD) برای فضاپیما در هنگام ورود مجدد.

T. Muramatsu و همکاران – میدان مغناطیسی شبه پایدار ایجاد شده توسط شبکه شکل دهی پالس برای تعلیق هوای مگنتوهیدرودینامیکی

UT – بادبان های خورشیدی جمع شونده می توانند به توقف هوایی و ورود مجدد به جو کمک کنند

UT – ادغام مفاهیم جدید ورود، فرود و فرود برای ماموریت های انسانی آینده به مریخ


Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا