انرژی تاریک اولیه ممکن است دو مورد از بزرگترین رازهای کیهان شناسی را حل کند

از میان همه اسرار امروزی که ستاره شناسان و کیهان شناسان با آن روبرو هستند، “تنش هابل” ثابت مانده است! این اصطلاح به ناهماهنگی ظاهری انبساط جهان (همچنین به عنوان ثابت هابل شناخته می شود) اشاره دارد که اندازه گیری های محلی با اندازه گیری های پس زمینه مایکروویو کیهانی (CMB) مقایسه می شود. اخترشناسان امیدوار بودند که مشاهدات اولین کهکشان های جهان توسط تلسکوپ فضایی جیمز وب (JWST) این معما را حل کند. متأسفانه، وب تأیید کرد که اندازهگیریهای قبلی درست بوده است، بنابراین “تنش” ادامه دارد.
از زمانی که JWST مشاهدات خود را انجام داد، بسیاری از دانشمندان حدس زدند که وجود انرژی تاریک اولیه (EDE) می تواند تنش هابل را توضیح دهد. در یک مطالعه اخیر که توسط ناسا و بنیاد ملی علوم (NSF) پشتیبانی شده است، محققان موسسه فناوری ماساچوست (MIT) پیشنهاد می کنند که EDE ممکن است دو معمای کیهان شناسی را حل کند. علاوه بر فشار هابل، این می تواند توضیح دهد که چرا وب به اندازه او در جهان اولیه کهکشان ها را رصد کرده است. بر اساس مدلهای کیهانشناسی کنونی، جهان در آن زمان باید جمعیت بسیار کمتری داشت.
این تحقیق توسط Xuejian Shen و همکارانش از گروه فیزیک و موسسه Kavli برای اخترفیزیک و تحقیقات فضایی (MTK) در MIT رهبری شد. محققان موسسه هوش مصنوعی NSF برای هوش مصنوعی و تعاملات بنیادی (IAIFI) در MIT، دانشگاه تگزاس در آستین و موسسه کیهان شناسی Kavli (KICC) و آزمایشگاه کاوندیش در دانشگاه کمبریج به آنها پیوستند. مقاله ای که یافته های آنها را توصیف می کند اخیراً در منتشر شده است اعلامیه های ماهانه انجمن سلطنتی نجوم.
به طور خلاصه، انرژی تاریک شکل نظری انرژی است که اعتقاد بر این است که امروز باعث انبساط جهان می شود. این نظریه برای اولین بار در دهه 1990 برای توضیح مشاهدات Hon ظاهر شد تلسکوپ فضایی هابلکه نشان داد به نظر می رسد انبساط کیهانی با گذشت زمان در حال شتاب گرفتن است. EDE مشابه است، اما تصور می شود که اندکی پس از انفجار بزرگ ظاهر شده است، که پس از تأثیر بر انبساط جهان اولیه ناپدید شد. مانند انرژی تاریک، این نیرو می تواند با کشش گرانشی کهکشان های اولیه مقابله کند و به طور موقت انبساط کیهان را تسریع کند.
وجود این انرژی همچنین توضیح می دهد که چرا اندازه گیری های ثابت هابل با یکدیگر ناسازگار است. علاوه بر اشتباه بودن نسبیت عام (اگرچه بیش از یک قرن است که مکرراً ثابت شده است)، EDE محتمل ترین راه حل برای تنش هابل در نظر گرفته می شود. به طور مشابه، مشاهدات وب در سال 2023 تعداد شگفت انگیزی از کهکشان های درخشان را تنها 500 میلیون سال پس از انفجار بزرگ نشان داد که از نظر اندازه با کهکشان راه شیری مدرن قابل مقایسه بودند. این یافتهها مدلهای مرسوم شکلگیری کهکشانها را به چالش میکشند، که پیشبینی میکنند که کهکشانها میلیاردها سال طول میکشند تا شکل بگیرند و رشد کنند.
برای مطالعه خود، این تیم بر تشکیل “هاله های ماده تاریک” تمرکز کردند، منطقه فرضی که به پیش کهکشان ها اجازه می دهد گاز و غبار را جمع آوری کنند و منجر به تشکیل و رشد ستاره ها شود. همانطور که اخیراً از MIT News آمده است:
کهکشانهای درخشانی که JWST دید مانند دیدن خوشهای از نور در اطراف شهرهای بزرگ است، در حالی که تئوری چیزی شبیه نور را در اطراف مکانهای روستایی مانند پارک ملی یلوستون پیشبینی میکند. و ما انتظار این تجمع نور را به این زودی نداریم. ما معتقدیم که هاله های ماده تاریک اسکلت نامرئی کیهان هستند. ابتدا ساختارهای ماده تاریک شکل می گیرند و سپس کهکشان ها درون این ساختارها شکل می گیرند. بنابراین ما انتظار داریم که تعداد کهکشان های درخشان با تعداد هاله های بزرگ ماده تاریک متناسب باشد.

این تیم یک چارچوب تجربی برای شکلگیری اولیه کهکشانها ایجاد کرد که شامل شش «پارامتر کیهانشناختی» است – اصطلاحات ریاضی اساسی که تکامل جهان را توصیف میکند. این شامل ثابت هابل است که انبساط کیهانی را توصیف می کند، در حالی که پارامترها نوسانات چگالی را بلافاصله پس از انفجار بزرگ، که هاله های ماده تاریک از آن تشکیل شده اند، توصیف می کنند. این تیم نظریهای را مطرح کرد که اگر EDE بر انبساط اولیه کیهانی تأثیر بگذارد، میتواند بر پارامترهای دیگری نیز تأثیر بگذارد که میتوانند ظاهر کهکشانهای بسیار بزرگ را در مدت کوتاهی پس از آن توضیح دهند.
این تیم برای آزمایش نظریه خود، شکلگیری کهکشانها را در چند صد میلیون سال اول کیهان مدلسازی کردند. این مدل از EDE برای تعیین چگونگی تکامل ساختارهای ماده تاریک اولیه و پیدایش اولین کهکشانها در کیهان استفاده میکند. همانطور که یکی از نویسندگان مطالعه، روهان نایدو، یک محقق فوق دکتری با MKI، توضیح داد:
“شما این دو پازل با پایان باز را دارید. ما متوجه شدیم که در واقع، انرژی تاریک اولیه یک راه حل بسیار ظریف و پراکنده برای دو مشکل اساسی در کیهان شناسی است. آنچه ما نشان میدهیم این است که ساختار اسکلت جهان اولیه به روشی ظریف تغییر میکند، جایی که دامنه نوسانات افزایش مییابد و شما هالههای بزرگتر و کهکشانهای درخشانتری را دریافت میکنید که در زمانهای قبلی بیشتر از مدلهای وانیلیتر ما وجود داشتند. این بدان معناست که اشیا در جهان اولیه فراوان تر و خوشه تر بودند.
“ما پتانسیل انرژی تاریک اولیه را به عنوان یک راه حل واحد برای دو مشکل عمده ای که کیهان شناسی با آن مواجه است، نشان داده ایم.” “اگر نتایج مشاهدات JWST بیشتر تجمیع شود، این می تواند اثباتی بر وجود آن باشد. در آینده، میتوانیم این را در شبیهسازیهای کیهانی بزرگ بگنجانیم تا ببینیم چه پیشبینیهای دقیقی به دست میآوریم.
مطالب بیشتر: MIT News, MNRAS




