مقالات

جونو گرمای زیر سطح متلاطم آیو را اندازه گیری می کند


قمر مشتری آیو عجیب است. خشک ترین جرم منظومه شمسی است، قوی ترین گرانش سطحی در منظومه شمسی و بالاترین چگالی را دارد. همچنین با بیش از 400 آتشفشان شناخته شده، آتشفشانی ترین مکان است.

فعالیت آتشفشانی فراوان آن از گرمای جزر و مدی ناشی می شود، زیرا ماه بین مشتری عظیم و دو قمر گالیله ای دیگر غول گازی، گانیمد و اروپا کشیده می شود. توده های آتشفشانی تا ارتفاع 500 کیلومتری بالا می روند و برخی از بیش از 100 کوه آن بلندتر از قله اورست هستند.

هنگامی که فضاپیمای گالیله از منظومه مشتری بازدید کرد، چندین پرواز از Io انجام داد و تا 100 کیلومتری سطح ماه نزدیک شد. او گدازه های بسیار داغ، جت های فعال، بازیابی سریع سطح، یک هسته فلزی متمایز را کشف کرد و اکتشافات دیگری نیز انجام داد.

فضاپیمای جونو ناسا از سال 2016 در منظومه جویان قرار داشته و همچنین چندین پرواز با آیو انجام داده است. اگرچه تنها تا 1500 کیلومتری سطح زمین قرار داشت، اما اطلاعاتی را جمع آوری کرد که گالیله قادر به بدست آوردن آنها نبود. گالیله بر روی سطح مادون قرمز ماه تمرکز کرد، در حالی که جونو از امواج سنج مایکروویو (MWR) برای کاوش تا 6 متر زیر سطح استفاده کرد. این ممکن است خیلی عمیق به نظر نرسد، اما برای اندازه گیری گرادیان حرارتی کافی است.

MWR برای کاوش در اعماق جو مشتری ساخته شد. هرگز قرار نبود از آن برای مطالعه زیرسطحی آیو استفاده شود، اما زمانی که ماموریت جونو تمدید شد، دانشمندان جونو متوجه شدند که می توانند از آن برای مطالعه آیو استفاده کنند. اگر MWR بتواند صدها مایل از جو مشتری نفوذ کند، می تواند چندین متر به سطح سنگی آیو نفوذ کند.

MWR دارای شش آنتن مجزا است که مجموعا محدوده فرکانس 600 مگاهرتز تا 22 گیگاهرتز (طول موج 1.37 تا 50 سانتی متر) را پوشش می دهند. هر آنتن فرکانس خاصی را پوشش می دهد.

این تصویر جونو را در یک مرکز پیش از پرتاب نشان می دهد. مربع های سفید با اندازه های مختلف آنتن های MWR با طول موج های مختلف هستند. اعتبار تصویر: توسط کیم شیفلت – http://mediaarchive.ksc.nasa.gov/detail.cfm?mediaid=53916، دامنه عمومی، https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=15790416

جونو از MWR برای مطالعه زیرسطحی Io در طول پرواز در دسامبر 2023 و فوریه 2024 استفاده کرد. نتایج این اندازه‌گیری‌ها در مطالعه جدیدی در مجله تحقیقات ژئوفیزیکی: سیارات با عنوان “نمایه دمای زیرسطحی آیو مشاهده شده توسط رادیومتر مایکروویو جونو” آمده است. نویسنده اصلی، شانون براون از آزمایشگاه رانش جت ناسا در جنوب کالیفرنیا است.

این شکل قسمتی از سطح Io را نشان می دهد که توسط MWR جونو پوشیده شده است. داده ها در طی دو پرواز جمع آوری شدند و کل سطح را پوشش نمی دهند. اما برای رسیدن به برخی از نتایج معقول در مورد جریان گرمای Io به اندازه کافی پوشش می دهد. اعتبار تصویر: NASA/JPL-Caltech/SwRI/USGS این شکل قسمتی از سطح Io را نشان می دهد که توسط MWR جونو پوشیده شده است. داده ها در طی دو پرواز جمع آوری شدند و کل سطح را پوشش نمی دهند. اما برای رسیدن به برخی از نتایج معقول در مورد جریان گرمای Io به اندازه کافی پوشش می دهد. اعتبار تصویر: NASA/JPL-Caltech/SwRI/USGS

براون، نویسنده اصلی این مقاله در بیانیه‌ای مطبوعاتی گفت: «این ابزار تابش حرارتی آیو را در اعماق بین چند اینچ تا ده‌ها فوت اندازه‌گیری می‌کند. به هر کجا که نگاه کردیم، متوجه شدیم که دما بیش از 40 درجه فارنهایت تنها چند فوت به سطح زمین افزایش یافته است – شیب بسیار تندتر از آن که گرمایش خورشیدی به تنهایی توضیح دهد.

گرمایش جزر و مدی یک مکانیسم رایج است و اتفاقاً در منظومه شمسی ما وضعیت Io بسیار شدید است. اما نتایج فراتر از خود من است. درک گرمای شدید جزر و مدی آیو راهی برای درک آن در قمرهای دیگر، مانند قمرهای اقیانوسی اروپا، انسلادوس و دیگران است. برای سیارات فراخورشیدی، ماه های فراخورشیدی و قابلیت سکونت پذیری قابل استفاده است.

اسکات بولتون از SwRI، که محقق اصلی ماموریت جونو نیز هست، گفت: «یو پنجره‌ای منحصربه‌فرد به مطالعه نحوه عملکرد گرمایش جزر و مدی در سراسر کیهان ارائه می‌کند، فرآیندی بنیادی که انرژی و گرما را برای جهان‌هایی که از ستاره مادرشان دور هستند، فراهم می‌کند. این فرآیند نه تنها می‌تواند آتشفشانی‌ترین جسم منظومه شمسی را در مورد آیو ایجاد کند، بلکه اقیانوس‌های زیرسطحی قمرهای سیارات غول‌پیکر مانند اروپا و گانیمد را نیز تغذیه می‌کند. تا کنون، ما فقط می‌توانستیم گرمای خروجی به سطح یا از طریق فوران‌ها را مشاهده کنیم. اکنون می‌توانیم نحوه حرکت گرما از داخل به سطح را مشخص کنیم.

MWR جونو طوری طراحی شده است که هر یک از شش آنتن آن می توانند در اعماق مختلف جو مشتری ببینند. روی مشتری عالی کار می کند و داده های جدید و بینش جدیدی از جو عظیم این غول گازی ارائه می دهد. وقتی ماموریت جونو تمدید شد، این ابزار در مطالعه قمرهای یخی گالیله سود زیادی به همراه داشت. اما توانایی نگاه کردن به زیر سطح سنگی آیو غیرمنتظره بود.

بولتون گفت: «تکنیک جدید است زیرا هر طول موج اعماق متفاوتی را کاوش می‌کند و راهی جدید برای توصیف اتمسفر عمیق سیارات غول‌پیکر و پوسته‌های زیرسطحی قمرهای یخی و سنگی ارائه می‌کند.» در گانیمد و اروپا، ما ده‌ها مایل زیر سطح را کاوش کردیم، با این فرض که پوسته‌های یخی آنها عمدتاً آب خالص بود، اما توانایی کاوش در سنگ‌های آتشفشانی روی آیو یک کشف غیرمنتظره بود.

MWR دریافت که دمای آیو حدود 22 درجه سانتیگراد (40 درجه فارنهایت) فقط چند فوت زیر سطح افزایش می یابد. این به دلیل نقاط داغ نیست. ماه آتشفشانی گرما را به همه جا ساطع می کند.

این شکل داده های حرارتی گرفته شده توسط MWR جونو را نشان می دهد. این نشان دهنده گرما است که از عمق ماه به سطح بالا می رود. قرمز نشان دهنده گرم ترین مناطق است. اعتبار تصویر: NASA/JPL-Caltech/SwRI/USGS این شکل داده های حرارتی گرفته شده توسط MWR جونو را نشان می دهد. این نشان دهنده گرما است که از عمق ماه به سطح بالا می رود. قرمز نشان دهنده گرم ترین مناطق است. اعتبار تصویر: NASA/JPL-Caltech/SwRI/USGS

براون، نویسنده اصلی این مقاله گفت: “این ابزار انتشار گرمای Io را در اعماق مختلفی از چند اینچ تا ده‌ها فوت اندازه‌گیری کرد. به هر کجا که نگاه کردیم، متوجه شدیم که دما بیش از 40 درجه فارنهایت فقط چند فوت در سطح افزایش یافته است – شیبی بسیار تندتر از آنچه که گرمایش خورشیدی به تنهایی می‌تواند توضیح دهد.”

از آنجایی که اینها اولین نتایجی هستند که جریان گرمای Io را مطالعه می کنند، محققان هیچ توضیح قطعی فراتر از این واقعیت آشکار که Io آتشفشانی است ندارند. اما آنها چندین توضیح بالقوه برای اندازه گیری های MWR ارائه می دهند.

خود پوسته می تواند بسیار رسانا باشد، به این معنی که گرما را از نقاط داغ داخلی یا جریان های ماگما پخش می کند و آن را به طور یکنواخت آزاد می کند. در این سناریو، شار حرارتی پس زمینه به صورت محلی قوی نیست، فقط حدود 1 تا 3 وات بر متر مربع است. اما در سراسر ماه، حدود 30 برابر میانگین زمین است.

توضیح دیگر شامل گدازه های تازه محلی از پنج سال گذشته است. در این سناریو، جریان های گدازه توسط حدود 10 متر پوسته نازک و خنک کننده پوشیده شده است که تنها حدود 10 درصد از ماه را پوشش می دهد. این می تواند همان سیگنال گرمایی را تولید کند.

MWR جونو نیز ماهیت سطح آیو را مانند قبل آشکار کرد. اگرچه به خاطر دریاچه های گدازه ای مانند لوکی پاترا، بزرگترین دریاچه گدازه در منظومه شمسی، و به خاطر کوه های بلندش که برخی از آنها بلندتر از قله اورست هستند، شناخته شده است، توپوگرافی سطح آن به خوبی شناخته نشده است. نویسندگان در مطالعه خود نوشتند: «به نظر می‌رسد این سطح بازتاب‌های مایکروویو را نشان می‌دهد که سطح نسبتاً صافی را در مقیاس فضایی 100 کیلومتری (به غیر از توپوگرافی مرئی)، مانند سطوح خشکی و اقیانوس نشان می‌دهد. این بدان معنی است که لکه های صاف می توانند حداقل تا 100 کیلومتر گسترش یابند.

براون گفت: دور از کوه‌ها، سطح بیشتر شبیه دشت‌های بزرگ آمریکای شمالی است، و حتی با وجود اینکه آیو یک جسم سنگی است، مواد سطحی آن چگالی بسیار کمی دارد—بیشتر شبیه پوکه یا خاکستر آتشفشانی کرکی است تا سنگ جامد.

https://www.youtube.com/watch?v=3YpbDZQHkCk

به طور کلی، این کار نشان می دهد که چگونه می توان از ابزارهای MWR برای مطالعه سطوح جامد استفاده کرد. در آینده، این ابزارها می توانند برای اهداف و نتایج خاص تری طراحی شوند.

نویسندگان می نویسند: «یافته های ارائه شده در اینجا نشان می دهد که رادیومتری مایکروویو چند فرکانس تشخیصی قدرتمندی برای وضعیت حرارتی و فیزیکی زیرسطحی Io است که می تواند هم شار گرما و هم ترکیب سطح را محدود کند.

نویسندگان نتیجه می‌گیرند: “کار آینده با ترکیب داده‌های MWR با مدل‌های مادون قرمز، ALMA، ژئوفیزیک، نقشه‌برداری دقیق تغییرات فضایی در جریان گرما و نقش بازیابی آتشفشانی در مقیاس کوچک در بودجه گرمای جهانی Io را امکان‌پذیر خواهد کرد. نسخه‌های آینده MWR را می‌توان برای اهداف خاص و اهداف علمی مرتبط تنظیم کرد.”


Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا