جستجو برای سیارات فراخورشیدی در بقایای یک کهکشان کوتوله

جستجوی ما برای سیارات فراخورشیدی بر روی ستارگان کهکشان راه شیری متمرکز شده است. موفقیت آمیز بوده و تاکنون بیش از 6000 مورد کشف شده است. دانشمندان حتی در حال فراتر رفتن از تشخیص های ساده و کار بر روی توصیف سایر ویژگی های این سیارات، به ویژه جو آنها هستند.
اما کهکشان راه شیری (MW) دارای 61 کهکشان اقماری تایید شده است، که احتمالاً تعداد بیشتری از آن وجود دارد. در بسیاری از این کهکشانهای کوچکتر، گاز هیدروژن ستارهساز در اثر برهمکنش با هاله MW حذف شده است. در برخی دیگر، فعل و انفعالات جزر و مدی جریان هایی از ستارگان را ایجاد کرده است که به فضا کشیده شده اند. هنوز کهکشانهای ماهوارهای دیگر تنها بقایای ستارگان خود را از طریق ادغام با MW از دست دادهاند. این محیط ها چگونه بر سیارات فراخورشیدی تأثیر می گذارند؟
برای درک این موضوع، ستاره شناسان باید سیاره های فراخورشیدی را در این کهکشان های ماهواره ای یا بقایای آنها بیابند. تحقیقات جدید تلاش برای یافتن سیارات فراخورشیدی در یکی از قمرهای باقیمانده MW را توصیف و تعریف میکند. این عنوان “جستجوی سیارات فراخورشیدی متولد شده در خارج از راه شیری: طراحی بررسی VOYAGERS” است و در Proceedings of the Astronomical Society of the Pacific منتشر شده است. نویسنده اصلی رابرت آلویسی، دانشجوی کارشناسی ارشد در گروه نجوم در دانشگاه ویسکانسین-مدیسون است.
نویسندگان می نویسند: “مشاهدات در چند دهه گذشته نشان داده است که سیارات در اطراف ستارگان نزدیک در کهکشان ما رایج هستند، اما اطلاعات کمی در مورد سیاراتی که خارج از کهکشان راه شیری شکل گرفته اند، وجود دارد.” ما طراحی و اجرای اولیه یک بررسی را برای آزمایش اینکه آیا سیاراتی که به دور ستارگان باقی مانده از کهکشانهای کوتوله باستانی که با کهکشان راه شیری ادغام شدهاند نیز وجود دارند یا خیر، و اگر چنین است، چگونه با همتایان راه شیری خود تفاوت دارند، توضیح میدهیم.
VOYAGERS مخفف Views Of Yore – Ancient Gaia-enceladus Exoplanet Revealing Survealing است. این بر روی گایا-انسلادوس (معروف به گایا سوسیس، کهکشان سوسیس، گایا-انسلادوس-سوسیس،) متمرکز است که بقایای یک کهکشان کوتوله است که بین 8 تا 11 میلیارد سال پیش با MW ادغام شده است. این آخرین ادغام بزرگ در تاریخ MW است. ستاره شناسان هفت خوشه کروی MW را شناسایی کرده اند که بخشی از سوسیس گایا بودند. (این سوسیس به دلیل شکل باقیمانده نامگذاری نشده است. نام آن به دلیل شکل سوسیس مانند ستاره های باقیمانده در هنگام ترسیم سرعت آنها است.)
https://www.youtube.com/watch?v=hVPZhATLDKY
6000 سیاره فراخورشیدی یک نمونه بزرگ است، اما هنوز یک نمونه محدود است. بیشتر آنها به دور ستاره های دنباله اصلی در دیسک MW می چرخند. این ستارگان معمولاً فلزات بسیار نزدیک به خورشید دارند و این یک ضعف در نمونه است. نویسندگان توضیح میدهند: «با این حال، این سرشماری از میزبانهای سیارات فراخورشیدی شناختهشده، طیف گستردهتری از ستارگان جهان، از جمله ستارگان فقیر از فلز از کیهان اولیه و ستارگانی که در کهکشانهای کوتوله یافت میشوند را بهطور کامل نشان نمیدهد». هدف مطالعه جدید اصلاح این نقص است.
فلزی بودن یک عامل حیاتی برای ستاره ها و سیارات است که هر دو سحابی های خورشیدی را تشکیل می دهند. هر سحابی دارای خاصیت فلزی است که به غلظت عناصر سنگین تر از هیدروژن و هلیوم اشاره دارد. فلزی بودن در کیهان در طول زمان و با زندگی و مرگ نسلهایی از ستارگان افزایش مییابد، زیرا ستارهها عناصر سنگینتری را از طریق سنتز هسته ایجاد میکنند. همانطور که ستارگان به پایان عمر خود نزدیک می شوند، این عناصر دوباره در فضا پخش می شوند تا توسط نسل بعدی ستارگان و سیارات آنها گرفته شود.
نویسندگان می نویسند: “ما حدس می زنیم که برخی از سیارات احتمالاً در محیط کم فلزی و با عنصر آلفا بالا (عناصری که از همجوشی هسته های He تشکیل شده اند) در کیهان اولیه شکل گرفته اند و این جمعیت ممکن است در فرکانس و ترکیب در مقایسه با سیاراتی که در ستارگان اخیراً شکل گرفته در قرص راه شیری یافت می شوند متفاوت باشد.” عناصر با آلفای بالا عبارتند از اکسیژن، نئون، گوگرد و منیزیم. آنها در مقیاسهای زمانی کوتاهتر توسط ستارگانی تولید میشوند که تنها در میلیونها سال به عنوان ابرنواخترهای فروپاشی هسته منفجر میشوند.
6000 سیاره فراخورشیدی ما الگوهایی را در شکل گیری سیارات فراخورشیدی نشان دادند. سیارات با جرم مشتری کمتری در اطراف ستارگان کم فلز وجود دارد، و در مقابل، بسامد سیارات فراخورشیدی با جرم نپتون و کمتر به نظر می رسد که اصلاً به فلزی بودن بستگی ندارد. دانشمندان سیارههای فراخورشیدی همچنین میدانند که سیارات زیر جرم نپتون وقتی در اطراف ستارگان با فلز کم تشکیل میشوند، چگالی کمتری دارند. در ارتباط دیگری بین سیارات فراخورشیدی و فلزی بودن ستارهها، ابرزمینهای کوتاه دوره نسبتاً نادر در اطراف ستارگان کم فلز هستند.
همه اینها به درک بهتر قابلیت سکونت سیارات فراخورشیدی کمک می کند. سوال این است که این مدل ها چگونه با ستارگان و سیارات فراخورشیدی در کهکشان های باقیمانده اقماری ارتباط دارند؟
محققان توضیح میدهند: «جستجوی سیارات در GES (سوسیس Gaia-Enceladus) یک فرصت جذاب را نشان میدهد، زیرا مشخص نیست که چگونه سیارات در محیطهای خارج از کهکشان راه شیری شکل میگیرند و چگونه شرایط کم فلزی بر این فرآیندها تأثیر میگذارد.
این شکل ساختار Gaia-Sausage را نشان می دهد که توسط ماهواره گایا ESA در فضای سرعت شناسایی شده است. (اعتبار: V. Belokurov و همکاران 2018, MNRAS, 478, 611).
VOYAGERS از روش سرعت شعاعی (RV) برای مطالعه ستارگان دنباله اصلی و ستارگان کمی تکامل یافته در GES استفاده خواهد کرد. هدف اصلی یافتن سیارات فراخورشیدی است که در محیطهای کم فلز جدا از MW تشکیل شدهاند. بیش از 47000 ستاره وجود دارد که به عنوان ستاره های GES شناسایی شده اند و محققان با آنها شروع به کار کرده اند. سپس آنها را فیلتر کردند و تنها 156 ستاره باقی ماندند که به دلیل درخشندگی و سایر ویژگی هایشان برای تشخیص سیارات فراخورشیدی مناسب بودند. ستارگان بیشتر از نظر مناسب بودن برای مشاهدات RV غربالگری شدند و در پایان ارزیابی و غربالگری دقیق آنها با 22 ستاره در GES باقی ماندند.
نویسندگان می نویسند: “هدف اصلی مطالعه ما نه تنها شناسایی سیاراتی است که خارج از راه شیری متولد شده اند، بلکه اولین کاوشگر جمعیت آنها و بررسی اینکه آیا تفاوت های قابل توجهی بین سیارات GES و سیارات راه شیری وجود دارد یا خیر.” این مطالعه همچنین بر روی سیارات فراخورشیدی عظیم در زیر نپتون متمرکز شده است.
VOYAGERS فقط تا حدی کامل شده است. نویسندگان می نویسند: «هدف ما بدست آوردن 160 مشاهدات برای هر هدف GES است. ما 778 مشاهده انجام دادیم. با 22 هدف و 160 مشاهده هر کدام، این تعداد 3520 مورد است، بنابراین نظرسنجی تنها 22٪ کامل شده است.
تیم تحقیقاتی میگوید مشاهدات آتی آنها بر روی 10 ستاره دنباله اصلی تمرکز خواهد کرد تا نتایج خود را تسریع بخشد، در حالی که اهداف باقیمانده را در شرایط رصدی کمتر بهینه رصد خواهند کرد.
نویسندگان می نویسند: «علاوه بر این، این بررسی به گونه ای طراحی شده است که اگر سیارات را ردیابی نکنیم، می توانیم با اطمینان مشخص کنیم که نرخ وقوع سیارات فراخورشیدی با جرم نپتون برای اهداف GES به طور قابل توجهی کمتر از نرخ وقوع ستارگان متولد شده در راه شیری است.
اگر این درست باشد، از فرضیه فلزی بودن در تشکیل سیاره پشتیبانی می کند. یکی از چیزهایی که این فرضیه می گوید این است که ستاره های غنی از فلز بیشتر احتمال دارد سیاره های غول پیکر را تشکیل دهند زیرا عناصر سنگین بیشتری برای تشکیل هسته های بزرگ آنها وجود دارد.
تشکیل ستاره، فلزی بودن و تشکیل سیارات فراخورشیدی همگی تکه هایی از یک پازل بزرگ و پیچیده هستند. همانطور که این قطعات مکان مناسب خود را در پازل پیدا می کنند، ما در مورد قابلیت سکونت بالقوه و چشم انداز زندگی در جاهای دیگر بیشتر خواهیم آموخت. یافتن سیاراتی با جرم نپتون در این محیطهای کم فلز، پازل را یک قدم کوچک به تکمیل نزدیکتر میکند.
نویسندگان نتیجه میگیرند: «اگر یک یا چند سیاره را پیدا کنیم که به دور این ستارههای باستانی و با فلز کم میچرخند، نتایج این مطالعه درک ما را از زمان و مکان سیارات و احتمالاً حیات در کیهان گسترش میدهد.»



