پوپولیسم، بسترها و چالش های ارتباط علم – فیل در آزمایشگاه

اطلاعات نادرست چیست و انتشار اطلاعات نادرست چگونه بر دموکراسی های لیبرال در سراسر جهان تأثیر می گذارد؟
هرچه بیشتر روی این موضوع کار می کنم، متوجه می شوم که “اطلاعات نادرست” واقعاً یک اصطلاح کلی است – به این معنا که بسیاری از پدیده های مختلف را پوشش می دهد، که هر کدام ممکن است منطق خاص خود را داشته باشند، اما همه آنها تحت یک برچسب گروه بندی می شوند. من این را مرتبط میدانم زیرا به نوعی به اطلاعات نادرستی علاقهمندم که در بیشتر تعاریف دیده نمیشود. به عنوان مثال، تعریف مایکل هملیر را در نظر بگیرید، که اطلاعات نادرست را به عنوان شکلی از ارتباطات دستکاری توصیف می کند که هدف اصلی آن اغلب پنهان است. در پس این دیدگاه این فرض وجود دارد که شخصی به طور استراتژیک دروغ هایی را به گونه ای منتشر می کند که عموم مردم تصور می کنند اطلاعات دقیق دریافت می کنند.
این درک متعارف از اطلاعات نادرست اغلب به پلتفرم ها و الگوریتم ها مربوط می شود. فرض بر این است که اقتصاد توجه و الگوریتم های آن به انتشار اطلاعات نادرست کمک می کند. اما به نظر می رسد این تعریف، نوع اطلاعات نادرستی را که اکنون اغلب می بینیم – یعنی اطلاعات نخبگان سیاسی – نادیده می گیرد. با سیاستمداران پوپولیست، شما این تصور را دارید که آنها به سادگی به تفاوت بین درست و نادرست اهمیت نمی دهند – حداقل در حوزه ارتباطات سیاسی. در مناطق دیگر، صحت اطلاعات هنوز مهم است، بگوییم فردا باران خواهد بارید یا پرواز به موقع است، اما از نظر سیاسی دقت و اعتبار اطلاعات دیگر اهمیتی ندارد. اطلاعات نادرست با این توقع منتشر می شود که مردم از این ادعاها حمایت کنند، چه آنها را باور کنند یا نه. این ابزار قدرت می شود: سیاستمداران پوپولیست طوری عمل می کنند که گویی قدرت تعریف واقعیت را دارند.
این نوع اطلاعات غلط پنهان نیست و پلتفرم ها بردار اصلی نیستند. معمولاً توسط رسانههایی مانند فاکس نیوز یا دیگر رسانههای راستگرا که آن را به منصه ظهور میرسانند، منتشر میشود، اما رسانههای دیگر آن را مورد بحث و بررسی قرار میدهند. پلتفرمهایی مانند X (توئیتر سابق) لزوماً دسترسی مورد نیاز برای چنین دیدی را ارائه نمیکنند، تعامل با رسانههای حاشیهای و رسانههای جریان اصلی قدیمی چیزی است که این پیامها را برای عموم تقویت میکند.
چه چیزی در عصر رسانه های اجتماعی تغییر کرده است؟
صادقانه بگویم، این پویایی همیشه تا حدودی وجود داشته است. چیزی که آن را به عنوان یک موضوع منفجر کرد، سال 2016 بود – با برگزیت و انتخابات ایالات متحده. پس از این نتایج غیرمنتظره، بسیاری از ناظران به دنبال توضیح بودند و تریبونها را مقصر نتیجه این آرا میدانستند و ادعا میکردند که اطلاعات نادرست زیادی منتشر کردهاند – و رایدهندگان مانند “گوسفند زودباور” آن را خریده و انتخاب اشتباهی کردهاند.
در اینجا چگونگی شکل گیری داستان است. از آن زمان، تحقیقات و انتشارات اطلاعات نادرست به طور چشمگیری افزایش یافته است. زمینه جدیدی از تحقیقات ایجاد شده است که ارتباط مستقیمی بین اطلاعات نادرست و پلتفرم ها ایجاد می کند. این یک سطح از گفتمان است. سپس بعد روششناختی وجود دارد: وقتی صحبت از ردیابی اطلاعات نادرست میشود، مطالعه پلتفرمها بسیار آسانتر از اکوسیستمهای رسانهای سنتی است، جایی که استخراج پیوندها بسیار پیچیدهتر است.
اگر از من بپرسید که پلتفرمهای تجربی چه نقشی در انتشار اطلاعات نادرست دارند، میتوانم بگویم که آنها به عنوان مقدمهای برای پویایی پوپولیستی عمل میکنند. حجم عظیمی از محتوا به صورت آنلاین پخش می شود و شبکه های اجتماعی موجود به انتشار شایعات و داستان های عجیب کمک می کنند. بنابراین بله، پلتفرمها راههای مختلفی را برای انتشار اطلاعات فراهم میکنند. اما نمیتوانیم بگوییم که اطلاعات غلط بدون پلتفرمها وجود نخواهد داشت یا کمتر قابل مشاهده است. فقط قرار است متفاوت گسترش یابد.
با توجه به اینکه پلتفرمها به افرادی که از آنها استفاده میکنند بستگی دارد، آیا فکر میکنید دانشمندان و ارتباطات علمی میتوانند با تعامل متفاوت در رسانههای اجتماعی به مقابله با انتشار اطلاعات نادرست کمک کنند؟ یا در نهایت این پلتفرم ها برای به اشتراک گذاری دانش مناسب نیستند؟
نه، من اصلاً نمی گویم آنها نامناسب هستند. پلتفرم ها کاربردها و نظرات مختلفی را در خود جای می دهند. به همین دلیل است که امروزه بسیاری از مردم، بهویژه علمای ارتباطات، از «تکهپارگی حوزه عمومی» صحبت میکنند. حداقل میتوانیم تفاوتهایی را مشاهده کنیم – اکنون حوزههای عمومی فرهنگی و موضوعی متفاوتی داریم. من معتقدم که پلتفرمها و خدمات پیامرسان برای علم و ارتباطات علمی ضروری هستند. بسته به رشته شما، آنها می توانند سریع ترین و موثرترین وسیله برای برقراری ارتباط با همکاران باشند. برای بسیاری از رشته ها، آنها همچنین منبع ضروری اطلاعات هستند – بینش هایی را ارائه می دهند که در غیر این صورت به دست نمی آورید. بهویژه پلتفرمهایی که به شما امکان میدهند فیدهای خود را مدیریت کنید و انتخاب کنید کدام افراد را دنبال کنید، ارزش زیادی برای اعضای خود ایجاد میکند.
در عین حال، شاهد خروج بسیاری از سازمان های علمی و پژوهشگران فردی از X (توئیتر سابق) هستیم. این باور عمومی وجود دارد یا بوده است که دموکراسی زمانی بهترین عملکرد را دارد که همه ما اطلاعات تقریباً یکسانی را بخوانیم، بشنویم و بحث کنیم. اما ما همچنین باید بپذیریم که این نوع حوزه عمومی همگن فقط برای مدت کوتاهی وجود داشته است – اساساً از دوره پس از جنگ تا اواخر دهه 1990. در آن زمان، ما رسانههای غالبی داشتیم که داستانهای نسبتاً یکپارچهای درباره جهان تعریف میکردند. اما اگر به کشور دیگری سفر کنید، بلافاصله متوجه خواهید شد که موضوعات و مناطق کاملاً متفاوت بر پوشش رسانه های محلی غالب است. برای مثال، در حالی که آفریقا به سختی در رسانه های آلمانی ظاهر می شود، در بریتانیا یا فرانسه بسیار برجسته تر است.
این مثال نشان میدهد که زمانی نقش تعیینکننده دستور کار رسانههای قدیمی چقدر قوی بوده است – درجهای از گزینشپذیری که امروزه دیگر به همان شکل تجربه نمیکنیم. و این لزوما چیز بدی نیست. این به سادگی یک دوره رسانه ای متفاوت را تعریف می کند. چالش واقعی در حال حاضر این است: چگونه میتوانیم یک تفاهم سیاسی مشترک ایجاد کنیم، وقتی همه نسخههای متفاوتی از واقعیت را در صفحه نمایش خود میبینند؟ این سوال کلیدی دموکراتیک در عصر پلتفرمهای دیجیتال است.
ارتباطات موثر در محیط رسانه ترکیبی امروزی چگونه به نظر می رسد؟
بسیاری از مردم اکنون در حال کار بر روی اشکال جدید مشارکت هستند و می دانند که مدل دموکراسی 50 یا 60 سال گذشته ممکن است دیگر کافی نباشد. یکی از این ایدهها، مجامع شهروندان است که در آن شرکتکنندگان بهطور تصادفی در مورد مسائل پیچیده سیاسی بحث میکنند. این یکی از راههای ایجاد گفتمان عمومی است، اما این قالبها به راحتی مقیاسپذیر نیستند. و ممکن است برای هر مشکلی کار نکنند زیرا حل مشکلات پیچیده نیاز به تجربه دارد. انتخاب تصادفی به تنهایی همیشه این را تضمین نمی کند. با این حال، آنچه می بینیم این است که وقتی یک اتفاق واقعاً دراماتیک رخ می دهد – مانند همه گیری همه گیر – همه ما دوباره در مورد همان چیزی صحبت می کنیم. در چنین مواقعی، پراکندگی موقتاً کاهش می یابد و تمرکز مشترک وجود دارد. اما نمیتوان به بحرانها تکیه کرد تا بحثهای عمومی را متحد کند. شاید قالب های رسانه ای تخصصی در جمع آوری اطلاعات به ما در ایجاد یک فضای عمومی مشترک در آینده کمک کنند؟
و علم در این زمینه چه نقشی دارد؟ آیا هنوز هم «نیروی استدلال بهتر» است یا تزلزل کرده است؟
این همیشه بیشتر یک ایده آل بوده تا واقعیت. از نقطه نظر آکادمیک، البته، جذاب است که تجربه خود را به عنوان کمک به بحثهای بهتر – و در حالت ایدهآل برای تصمیمگیریهای سیاستی بهتر، ببینید. اما امروز به نظر می رسد که واقعاً چنین نیست. کاملا برعکس: به نظر می رسد سیاست های پوپولیستی دست بالا را دارند. تخصص بیش از هر زمان دیگری وجود دارد – بسیاری از افراد به خوبی آموزش دیده اند و در مورد موضوعات با جزئیات زیاد تحقیق می کنند. با این حال، وقتی به تصمیمات یا بیانیه های سیاستی نگاه می کنیم، اغلب به نظر می رسد که آنها از شواهد تجربی جدا شده اند. شما تعجب می کنید، “او باید بهتر بداند، یا او مطمئناً می داند – اما چرا او این را می گوید؟” و افرادی که در کمیته های تخصصی کار می کنند اغلب ناامید می شوند. به نظر میرسد که تلاشهای پشت جمعآوری و ترکیب تخصص به ندرت به تأثیر سیاست معناداری تبدیل میشود. این یک منبع مکرر ناامیدی است.
سیاست پوپولیستی به عنوان مخالفت با نخبگان – از جمله نخبگان دانش – تعریف می شود. سیاستهای بهداشتی فعلی در ایالات متحده را در نظر بگیرید، که آشکارا استانداردها و راهحلهای پزشکی تثبیتشده را به چالش میکشد. برای کسانی که به تفکر پوپولیستی پایبند هستند، رد دانش تخصصی می تواند احساس قدرت کند.
این بدان معنا نیست که محققان باید بازنشسته شوند. برعکس، آنها باید فعالانه از نقش خود دفاع کنند. پژوهش دیگر نمیتواند تظاهر به غیرسیاسی بودن کند – دانشمندان به طور فزایندهای به بحثها کشیده میشوند و باید پیامدهای سیاسی کار خود را درک کرده و بپذیرند.
به عنوان یک فکر نهایی: مقررات چگونه باید به استفاده و ارتباطات پلتفرم های دیجیتال بپردازد؟ چه چالشها و چشماندازهایی را میبینید، بهویژه در مورد حمایت از آزادی بیان؟
این یک سوال بسیار پیچیده است. قانون خدمات دیجیتال اروپا به طور گذرا به اطلاعات نادرست اشاره می کند، اما هرگز آن را تعریف نمی کند. در متن قانونی واقعی، تمرکز فقط بر محتوای غیرقانونی است و تعیین اینکه چه چیزی غیرقانونی است به هر کشور عضو واگذار شده است. این یکی از انتقادات اصلی بود: کشورهای عضو در حال حاضر دارای اختیارات گسترده ای برای تعریف جرایم بر اساس محتوایی هستند که می تواند برای آزادی بیان مشکل ساز باشد.
خود پلتفرم ها اطلاعات نادرست را بر اساس معنا رتبه بندی نمی کنند. در عوض، آنها از ابزارهای تشخیص الگو استفاده می کنند و این را “رفتار غیراصیل هماهنگ شده” می نامند. آنها می پرسند: چه کسی چه لینک هایی را برای چه کسی ارسال می کند؟ چند وقت یکبار؟ چه کلماتی بیرون می پرند؟ این به این دلیل است که تعریف و شناسایی سیستماتیک اطلاعات نادرست با استفاده از معیارهای معنایی بسیار دشوار – شاید غیرممکن است. آنچه اغلب در بحث های راستی آزمایی غایب است، تشخیص این است که اطلاعات نادرست همیشه نادرست نیست. اغلب به عنوان روایت ارائه می شود – ترکیبی از عناصر حقیقت با چارچوب های بسیار گمراه کننده یا تفاوت های ظریف احساسی که باعث خشم می شود. راستیآزمایی واقعیت تنها میتواند کسری از آن را مدیریت کند.
به همین دلیل است که تعریف آن بسیار سخت است. من دوست دارم به لیزا دیش، نظریهپرداز سیاسی آمریکایی اشاره کنم، او استدلال میکند که اطلاعات غلط تنها زمانی خطرناک میشود که دیگر حوزه عمومی فعالی وجود نداشته باشد که بتواند آن را زیر سوال ببرد یا اصلاح کند. نمونه او جنگ در عراق است، جایی که تصمیمات بر اساس گزارش های اطلاعاتی بود که هیچ کس نمی توانست آن را تأیید کند. به گفته دیش، اطلاعات غلط به ویژه زمانی خطرناک است که فرصتی برای بحث عمومی در مورد کیفیت یک بیانیه وجود نداشته باشد. و من موافقم: آنگاه تهدیدی برای دموکراسی می شود.
پیشنهاد من این است: بیایید محتوای غیرقانونی را بدون تضعیف آزادی بیان به وضوح تعریف و حذف کنیم – این آسان است. اما فراتر از آن، مبارزه با اطلاعات نادرست بیشتر مربوط به تضمین و حفاظت از گفتمان عمومی کثرت گرایانه است. سوال اصلی در اینجا این است که چگونه می توان از روزنامه نگاری با کیفیت محافظت کرد، به خصوص که پلتفرم ها بر بازار تبلیغات تسلط دارند و نسل های جوان دیگر مشترک روزنامه ها نیستند. ما احتمالاً با آخرین نسلی روبرو هستیم که از طریق اشتراک بودجه روزنامه نگاری را تأمین می کند.
بنابراین ما به مدلهای تامین مالی دیگری نیاز داریم. در این زمینه، من مبارزه با اطلاعات نادرست را – نه فقط در مورد حذف، بلکه به عنوان یک وظیفه بزرگتر برای بازنگری در آینده گزارش با کیفیت، آموزش سیاسی، و سواد رسانه ای انتقادی می بینم. مطالعات قویاً نشان می دهد که روزنامه نگاری خوب کیفیت بهتر گفتمان عمومی را ارتقا می دهد. این شامل ارتباطات علمی نیز می شود.




