مقالات

سن یک کهکشان تعیین می کند که چه نوع سیاره ای می تواند تشکیل شود


فلزی بودن بخش اساسی جهان است. انفجار بزرگ عمدتاً هیدروژن، ساده ترین و سبک ترین عنصر، و مقداری هلیوم، دومین عنصر سبک را ایجاد کرد. این عناصر در مقادیر زیادی با هم جمع می شوند و ستاره ها را تشکیل می دهند. برای تشکیل سیارات سنگی، ابتدا ستاره ها باید شکل می گرفتند.

ستاره‌ها عناصر سنگین‌تری را که در نجوم، فلز نامیده می‌شود، از طریق سنتز هسته‌ای تولید می‌کنند، سپس آن فلزات را در فضای بین ستاره‌ای پخش می‌کنند. در نتیجه، سیارات سنگی مانند زمین ممکن است در نهایت تشکیل شوند. عنصر کلیدی در اینجا زمان است.

همانطور که نسل‌هایی از ستارگان زندگی می‌کنند و می‌میرند، فلزی بودن در کهکشان اصلی آنها به آرامی افزایش می‌یابد. با افزایش فلز، انواع مختلفی از سیارات می توانند تشکیل شوند. حتی انواع مختلف سیارات سنگی. این ایده کلیدی پشت تحقیقات جدید است.

این مطالعه با عنوان “اثر تکامل شیمیایی کهکشانی بر خواص سیارات فراخورشیدی” و در مجله Astrophysical Journal Letters منتشر شده است. نویسنده اصلی، جیسون استفن، دانشیار گروه فیزیک و نجوم در دانشگاه نوادا، لاس وگاس است. این تحقیق مدل جدیدی را ایجاد می کند که تلاش می کند پیچیدگی کیهان شیمی را در طول زمان و چگونگی تأثیر آن بر شکل گیری سیاره را به تصویر بکشد.

استفن، نویسنده اصلی این مقاله در یک بیانیه مطبوعاتی گفت: موادی که برای ساختن سیارات استفاده می‌شوند در درون ستارگانی که زندگی متفاوتی دارند، تشکیل می‌شوند. این یافته‌ها به توضیح اینکه چرا سیارات سنگی قدیمی‌تر از سیارات جوان‌تری مانند زمین چگالی کمتری دارند کمک می‌کند و همچنین نشان می‌دهد که مواد لازم برای حیات ناگهانی به دست نیامده‌اند.

همه ما زمین درخشان خود را دوست داریم، جایی که زندگی در هر طاقچه ممکن رشد می کند و آسمان آبی با نور آرامش بخش خود به ما آرامش می دهد. ممکن است به نظر برسد که برای ما طراحی شده است. اما واقعیت این است که زمین، مانند هر سیاره دیگری، اساساً از بقایای ستارگان در حال مرگ تشکیل شده است. اما ستارگان بسته به جرمشان در مقیاس های زمانی مختلف می میرند و این بر انواع زباله ها یا بلوک های ساختمانی سیاره ای موجود تأثیر می گذارد. این به نوبه خود ماهیت سیارات در حال شکل گیری را تعیین می کند.

*تصویر این هنرمند یک ستاره جوان را با قرص پیش سیاره ای خود نشان می دهد. سیارات در این قرص ها شکل می گیرند و از نظر شیمیایی توسط ستارگان قبلی غنی شده اند. درجه و نوع غنی سازی شیمیایی بسیاری از جنبه های نوع سیارات سنگی را تعیین می کند. اعتبار تصویر: NASA-JPL*

هرچه جرم یک ستاره بیشتر باشد، فلزات سنگین تری تولید می کند و سریعتر آنها را تولید می کند. ستارگان با جرم کمتر فلزات سبک تری تولید می کنند، اما دیرتر ظاهر می شوند زیرا ستارگان با جرم کمتر عمر طولانی تری دارند. بنابراین وقتی ستاره های سنگین تنها پس از چند میلیون سال می میرند، محیط اطراف خود را با عناصری مانند اکسیژن، سیلیکون و منیزیم غنی می کنند. این عناصر بیشتر لایه های بیرونی یک سیاره سنگی را تشکیل می دهند. برای مثال حدود سه چهارم پوسته زمین از اکسیژن و سیلیکون تشکیل شده است. گوشته عمدتاً از اکسیژن، سیلیکون، منیزیم و آهن تشکیل شده است.

نویسنده در مقاله خود نوشت: “ما دریافتیم که فراوانی اولیه عناصر تشکیل شده توسط تکامل و مرگ ستارگان با جرم بالا (مانند اکسیژن، سیلیکون و منیزیم) سیاره هایی با گوشته های بزرگتر و هسته های کوچکتر را به وجود می آورد. افزودن بعدی عناصر تولید شده در ستارگان کم جرم (مانند آهن و نیکل) باعث می شود که هسته های سیاره نسبتا بزرگتر شوند.”

این باعث می شود سیاراتی با چگالی کمتر در مقایسه با ستارگان جوانتر به دور ستاره های مسن تر بچرخند. این چیزی است که دانشمندان در جمعیت شناخته شده سیارات فراخورشیدی یافته اند. نویسندگان توضیح می‌دهند: «این نتایج با مشاهدات اخیر ویژگی‌های سیاره از ستارگان سنین مختلف مطابقت دارد.

این نمودارها از این مطالعه نشان می دهد که چگونه کیهان شیمی در یک کهکشان در طول زمان تغییر می کند. آنها را نشان می دهند "تغییر در ترکیب شیمیایی اولیه از طریق نسبت های مهم عنصری،" نویسندگان توضیح می دهند نمودار سمت چپ درصدهای جرم اولیه را با رنگ آبی، نسبت آهن به همه عناصر را با رنگ قرمز و نسبت آهن به هیدروژن را با رنگ زرد نشان می دهد. نمودار سمت راست، درصد اولیه فراوانی کیهان‌شناختی نسبت‌های عنصری انتخاب‌شده، از جمله کربن/اکسیژن در رنگ سبز، آهن/منیزیم در بنفش، و منیزیم در مقابل سیلیکون در رنگ سبز را نشان می‌دهد. اعتبار تصویر: استفن و همکاران. 2025. ApJL *این نمودارها از این مطالعه نشان می دهد که چگونه کیهان شیمی در یک کهکشان در طول زمان تغییر می کند. نویسندگان توضیح می‌دهند که آنها «تغییر ترکیب شیمیایی اولیه را از طریق نسبت‌های عنصری مهم» نشان می‌دهند. نمودار سمت چپ درصدهای جرم اولیه را با رنگ آبی، نسبت آهن به همه عناصر را با رنگ قرمز و نسبت آهن به هیدروژن را با رنگ زرد نشان می دهد. نمودار سمت راست، درصد اولیه فراوانی کیهان‌شناختی نسبت‌های عنصری انتخاب‌شده، از جمله کربن/اکسیژن در رنگ سبز، آهن/منیزیم در بنفش، و منیزیم در مقابل سیلیکون در رنگ سبز را نشان می‌دهد. اعتبار تصویر: استفن و همکاران. 2025. ApJL*

نمودارهای بالا پیچیده اما مهم هستند.

نسبت Fe/Mg مهم است زیرا می تواند نسبت جرم مورد انتظار بین پوسته و گوشته یک سیاره سنگی را ردیابی کند. نسبت Mg/Si نیز مهم است. نوع سنگ های آتشفشانی روی این سیاره را پیش بینی می کند. اگر یک سنگ سی سی خالی شده باشد، احتمالاً دارای پوسته ضخیمی است که از آتشفشان اکستروژن و تکتونیک صفحه ای جلوگیری می کند، که تصور می شود هر دو برای زیست پذیری مهم هستند. نویسندگان می نویسند: «نتایج ما نشان می دهد که سیارات اولیه نسبت Mg/Si بالاتری دارند، و سیاراتی خالی از Si با پوسته ضخیم ایجاد می کنند.

قابلیت سکونت زمین به عوامل زیادی از جمله هسته آهنی آن بستگی دارد. سپر مغناطیسی محافظ سیاره ما از اینجا می آید و تحقیقات نشان می دهد که میزان آهن در اوایل تاریخ راه شیری کمتر بوده است. این به این معنی است که احتمال سکونت‌پذیری در اواخر عمر کهکشان بیشتر می‌شود.

https://www.youtube.com/watch?v=Ppc3zzMTJTs

نویسندگان توضیح می‌دهند: «سیاره‌هایی که در اطراف ستاره‌های نسل اولیه در کهکشان راه شیری تشکیل می‌شوند، محتوای آهن کمتری خواهند داشت، به این معنی که سیارات اطراف این ستاره‌ها هسته‌های کوچک‌تری خواهند داشت.

نکته اصلی این است که مواد لازم برای یک سیاره صخره ای قابل سکونت در زمان های مختلف در دسترس هستند. بعید است که یک کهکشان بسیار جوان سیارات قابل سکونت زیادی را تشکیل دهد. اما پیشرفت لزوما یکنواخت و واضح نیست.

نتیجه گیری اصلی این است که سیارات متراکم تر با تکامل یک کهکشان شکل می گیرند و در همان زمان شعاع آنها کاهش می یابد. علاوه بر این، از آنجایی که نسبت Fe/Mg و C/O به سرعت بین ۲ تا ۶ گیگا سال کاهش می‌یابد، کاهش Mg/Si وجود دارد. مقدار آهن موجود بین 1 تا 5 گیگا سال دو برابر می شود و پس از آن ثابت می ماند. همچنین، غنی سازی با منابع ستاره ای مختلف می تواند تفاوت ایجاد کند [core mass fraction](https://iopscience.iop.org/article/10.3847/2041-8213/abf7ca#:~:text=The%20extent%20of%20planetary%20core,(O’Brien%20et%20al.)) سیارات به اندازه 10%.

استفن می گوید: «یکی از نتایج این یافته ها این است که شرایط زندگی بلافاصله شروع نمی شود. بسیاری از عناصر لازم برای یک سیاره قابل سکونت و برای موجودات زنده در زمان های مختلف در طول تاریخ کهکشانی در دسترس بوده اند.

نویسندگان توضیح می دهند که با پیشرفت درک ما از سیارات فراخورشیدی سنگی، مدل آنها را می توان گسترش داد. ماموریت هایی مانند JWST، PLATO و سایرین درک دقیق تری از خواص سیارات فراخورشیدی سنگی ایجاد می کنند.

نویسندگان نتیجه می‌گیرند: «این گونه گسترش‌ها درک دقیق‌تری از تغییر ویژگی‌های سیارات در طول زمان ایجاد می‌کنند و سیارات سنگی را به کاوشگر تاریخ کهکشان تبدیل می‌کنند.


Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا