برای بازدید از یک دنباله دار بین ستاره ای برنامه ریزی کنید

در سال 2029، آژانس فضایی اروپا قرار است ماموریت رهگیری دنباله دار خود را به فضا پرتاب کند. رهگیر منتظر خواهد بود تا یک دنباله دار طولانی مدت به درون منظومه شمسی برسد، سپس در مسیری قرار می گیرد تا با آن دیدار کند. این اجرام باستانی و ابتدایی هستند و حاوی موادی هستند که تا حد زیادی در طول زمان تغییر نکرده اند و سرنخ هایی از چگونگی شکل گیری منظومه شمسی در خود دارند.
یک کاغذ سفید جدید نشان میدهد که چگونه میتوان از دنبالهدار رهگیر برای ملاقات با یک شی بینستارهای (ISO) مانند دنبالهدار 3l/ATLAS نیز استفاده کرد. این رهگیری اجرام بین ستاره ای نام دارد و به تمرین اولویت بندی مرزهای فضایی بریتانیا 2035 ارسال شد. نویسنده اصلی کالین اسنودگرس از موسسه نجوم در دانشگاه ادینبورگ است.
اولین تلاش برای بازدید از یک دنباله دار توسط فضاپیما در سپتامبر 1985 بود، زمانی که کاوشگر دنباله دار بین المللی (ICE) ناسا از دم دنباله دار جاکوبینی-زینر عبور کرد. او هیچ دوربینی به همراه نداشت، بنابراین هیچ عکسی نداشت. ماموریت های دیگری نیز به دنبال داشت، از جمله ماموریت دیگری در سال 1985 به دنباله دار هالی. در سال 1999، ماموریت Stardust ناسا اولین نمونه ای از یک دنباله دار بود که دانه های غبار را به زمین در سال 2006 تحویل داد. سپس ماموریت Deep Impact ناسا به دنباله دار Tempel 1 و ماموریت Rosetta ESA به 67P/Churyumov-Gerasimenko بود.
این گیف معروف، گرد و غبار و پرتوهای کیهانی را روی سطح 67P/Churyumov-Gerasimenko نشان می دهد.
ماموریت ESA Comet Interceptor از یک جهت مهم با همه اینها متفاوت است. قبل از مشخص شدن هدفش پرتاب می شود و در مکانی پارک می شود تا منتظر بماند. این معماری ماموریت، آن را برای بازدید از ISOها مناسب می کند زیرا زمان بسیار کمی برای آماده شدن برای این سایت ها وجود دارد. آنها بدون اطلاع زیاد به درون منظومه شمسی می رسند و بدون اینکه طولانی بمانند، آنجا را ترک می کنند.
نویسندگان مینویسند: «رهگیر دنبالهدار در فضا منتظر میماند تا یک دنبالهدار طولانی مدت مناسب کشف شود و واکنش سریعی را برای انجام یک پرواز سریع از جسمی که تنها برای چند سال در درون منظومه شمسی خواهد بود، ممکن میسازد؛ نسخه بهبودیافته این مفهوم میتواند بهطور واقعگرایانه اولین مطالعه درجا از بازدیدکنندهای از منظومه ستارهای دیگر را ارائه دهد.
مطالعه سیارات فراخورشیدی به ما نشان داده است که منظومه شمسی ما از برخی جهات خارق العاده است. رایج ترین نوع سیاره فراخورشیدی، زیر نپتون، در منظومه شمسی ما نشان داده نشده است. سیستمهای دیگر حاوی غولهای گازی عظیمی به نام مشتری داغ هستند که به دور ستارههایشان بسیار نزدیک میشوند، در حالی که مشتری ما بسیار دورتر است. پاسخ به این که چرا سیستم ما بسیار متفاوت است ممکن است در ISO باشد.
نویسندگان می نویسند: “گام بعدی فراتر از مطالعه دقیق یک بقایای نسبتا بکر از قرص پیش سیاره ای منظومه شمسی، مقایسه آن با جسمی است که در جای دیگری برای کشف اشتراکات و تفاوت های بین فرآیند تشکیل سیاره در مکان ها و زمان های مختلف در کهکشان شکل گرفته است.”
*تصویر رهگیر دنباله دار ESA با دو کاوشگر کوچکتر متصل شده. اعتبار تصویر: توسط ESA، CC BY-SA IGO 3.0، CC BY-SA 3.0 igo، https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=146116064*
دنباله دارها و سیارک ها بقایای فرآیند سیاره سازی هستند. آنها بلوک های ساختمانی باقی مانده ای هستند که خانه سیاره ای پیدا نکرده اند. آنها سرنخ هایی از وضعیت منظومه شمسی در دوران جوانی دارند. دنباله دارها به ویژه مخازن خوبی برای این ماده باستانی هستند زیرا بیشتر وقت خود را در فاصله زیادی از ستاره خود می گذرانند. محتویات آنها در شرایط سرد دور از ستاره خود ذخیره می شود. این انگیزه برای ماموریت هایی مانند Rosetta و Deep Impact است. بازدید از یک دنباله دار بین ستاره ای می تواند دری را برای درک جدیدی از شکل گیری سیاره در منظومه شمسی غیر از منظومه شمسی باز کند.
نویسندگان توضیح میدهند: «ISOها فرصتی بینظیر برای مطالعه اجزای سازنده سیستمهای سیارهای دیگر فراهم میکنند. دانشمندان بر این باورند که در طی فرآیند شکل گیری سیاره در منظومه شمسی، تعداد زیادی اجسام یخی از منظومه به بیرون پرتاب شدند. شکلگیری سیارهها فرآیند منظمی نیست و سیارات میتوانند نزدیکتر و دورتر از ستارههای خود مهاجرت کنند تا زمانی که همه چیز در یک الگوی پایدار قرار گیرد. این مهاجرت ها می توانند اجسام یخی را به مسیرهایی بفرستند که آنها را به خارج از سیستم خانه خود می برد. این ممکن است منبع دنباله دارهای بین ستاره ای مانند 2I/Borisov و 3I/ATLAS باشد.
کهکشان ممکن است مملو از دنباله دارهای بین ستاره ای باشد و ما تا همین اواخر قادر به شناسایی آنها نبودیم. ویژگیهای آنها میتواند سرنخهایی در مورد چگونگی شکلگیری سیارات در جاهای دیگر بههمان روشی که دنبالهدارها این فرآیند را در منظومه شمسی ما ثبت میکنند، ارائه دهد، و مدلها نشان میدهند که ترکیب ISOها باید بسته به منطقه منبع در سراسر کهکشان متفاوت باشد.» نویسندگان توضیح می دهند
*دنباله دار بین ستاره ای 2I/Borisov در اکتبر 2019 از منظومه شمسی درونی ما بازدید کرد. سایرین دنبال خواهند شد و می توان از ماموریتی مبتنی بر ماموریت CI ESA برای مطالعه یکی از این بازدیدکنندگان استفاده کرد. اعتبار تصویر: توسط ناسا، ESA و D. Jewitt (UCLA) – https://imgsrc.hubblesite.org/hvi/uploads/image_file/image_attachment/31897/STSCI-H-p1953a-f-1106×1106.png، دامنه عمومی، https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=83146132*
پیشنهادهایی برای ماموریت هایی برای تعقیب ISOهای شناخته شده وجود دارد، اما به گفته نویسندگان اینها غیرعملی است. اینها شامل مانورهای اثبات نشده و سیستم های محرکه است. همچنین مشخص نیست که این ماموریت های پیشنهادی در صورت رسیدن به اهداف خود چگونه کار می کنند و چگونه با زمین ارتباط برقرار می کنند، زیرا زمانی که به هدف خود می رسند، 100 au یا بیشتر از زمین فاصله خواهند داشت.
برای نویسندگان، راه حل روشن است. هر تلاش واقع بینانه برای رویارویی با یک دنباله دار بین ستاره ای نیاز به یک ماموریت در فضا دارد، درست مانند ماموریت رهگیر دنباله دار ESA (CI).
آنها نوشتند: “یک ماموریت واقعی ISO باید در مدت زمان کوتاهی که در درون منظومه شمسی است، با هدف خود ملاقات کند، که به معنای در دسترس بودن یک فضاپیمای آماده پیش از کشف ISO است.”
ماموریت CI ESA به گونه ای طراحی شده است که نسبتاً ارزان باشد و در کنار محموله بزرگتر دیگری پرتاب شود. این همچنین می تواند برای یک دنباله دار بین ستاره ای کار کند و مشکل باقی مانده مربوط به ابزارها است. اما ماموریت دنباله دار بین ستاره ای تقریباً همان محموله ماموریت CI را حمل خواهد کرد. نویسندگان توضیح میدهند: «یک محموله قابل سنجش از راه دور نیز ضروری است: تصویر تفکیکشده ساختار تودهای و ژئومورفولوژی هسته را نشان میدهد، از جمله شواهدی برای یا علیه دهانهها، لایهبندی، و/یا پردازش سطحی قابل توجه توسط فعالیتهای دنبالهدار، که همگی برای درک محیط تولد یک ISO در اطراف یک ستاره دیگر حیاتی هستند».
با این حال، یک استثنا وجود دارد. محققان نوشتند: «از نظر بار، به دلیل ترکیب خنثی غیرمعمول، که ممکن است تفاوت قابل توجهی با دیگر دنباله دارهای منظومه شمسی داشته باشد، یک طیف سنج جرمی خنثی یک ابزار کلیدی است.
احتمال کمی وجود دارد که یک CI که در سال 2029 پرتاب شد برای بازدید از یک دنباله دار بین ستاره ای استفاده شود. اما تشخیص جسم و نمای نزدیک آن باید صحیح باشد. نویسندگان می گویند که این بسیار بعید است. آنها می گویند که یک ماموریت کم هزینه CI می تواند برنامه ای برای یک ماموریت به یک دنباله دار بین ستاره ای باشد.
نویسندگان توضیح میدهند: «علاقه علمی و عمومی قوی به مأموریت ISO وجود دارد، و ما معتقدیم که CI میتواند به عنوان یک اثبات مفهوم برای رویکرد «انتظار در فضا» برای چنین مأموریتی عمل کند، در حالی که به اهداف خود برای کاوش در منظومه شمسی نیز دست مییابد.
هر گونه انتظار در ماموریت فضایی به دنبال دنباله دار بین ستاره ای تقریباً تا زمانی که دانشمندان جمعیت را بهتر درک کنند، منتظر خواهد ماند. رصدخانه Vera Rubin and Legacy Survey of Space and Time آماده راه اندازی است و انتظار می رود حداقل 10 ISO را کشف کند. این تعداد می تواند بسیار بیشتر باشد. هیچ کس با اطمینان نمی داند نویسندگان می نویسند که داده های آن “…محدودیت های قوی بر روی اندازه واقعی جمعیت و در نتیجه زمان انتظار احتمالی برای یافتن یکی در دسترس ایجاد می کند؛ گامی ضروری برای ایجاد یک مورد قانع کننده برای یک ماموریت.”
https://www.youtube.com/watch?v=w-ykiXXGuCo
نویسندگان می گویند که ماموریت به یک دنباله دار بین ستاره ای باید اولویت بالایی داشته باشد و بحث کردن با آنها سخت است. به آنچه می توان آموخت فکر کنید.
بسیار بعید است که بشر هرگز از منظومه شمسی دیگری بازدید کند، اگرچه هیچ کس نمی تواند با اطمینان بگوید. تنها امید ما برای نزدیک شدن به چیزی خارج از سیستم و جمع آوری نمونه ممکن است در یک ماموریت نوع CI باشد.
مطالعه دنباله دارها در منظومه شمسی ما شگفتی هایی را آشکار کرده است. روزتا اسید آمینه گلیسین را در دنباله دار 67P/Churyumov-Gerasimenko کشف کرد. همچنین مولکولهای آلی پیچیده و فسفر، بخش کلیدی DNA را کشف کرد. این نتایج نشان میدهد که چگونه مواد تشکیل دهنده زندگی میتواند گسترده باشد و میتوان زندگی را برای سرچشمه گرفتن در هر دنیای مناسبی آغاز کرد.
اگر اسیدهای آمنیو و سایر اجزای سازنده حیات را در یک دنباله دار از منظومه شمسی دیگر پیدا کنیم، چه؟ این یک پیشنهاد وسوسه انگیز است که تفکر ما را در مورد زندگی در جاهای دیگر کهکشان راه شیری گسترش می دهد. اگر حق با نویسندگان باشد، امکان یافتن آنها در یک دنباله دار بین ستاره ای ممکن است دور از دسترس نباشد.




